Αρχική EVENTSRELEASE ATHENS FESTIVAL 2022Release Festival: Γιάννης Αγγελάκας & 100°C, Παύλος Παυλίδης & Hotel Alaska, Παιδί Τραύμα

Release Festival: Γιάννης Αγγελάκας & 100°C, Παύλος Παυλίδης & Hotel Alaska, Παιδί Τραύμα

26/06/2022

Επιμέλεια: Χρήστος Καραγιάννης, Γιώργος Γαζής / Φωτογραφίες: Release Athens Photographers

Όταν μερικές μέρες πριν η πολυαγαπημένη Μυρτώ μας ενημέρωσε πως ήταν θετική άρχισα να σκέφτομαι πως κάνεις δεν θέλει την παρέα μου. Το Σάββατο έφτασε, η Μυρτώ ήταν ακόμα άρρωστη και την θέση της πήρε ο Γιώργος Γαζής. Επαναλαμβάνομαι, αλλά ήμουν και πάλι τυχερός στην ατυχία μου μιας και με τον Γιώργο μας συνδέει μια όμορφη πορεία χωρίς να ήμασταν ποτέ αυτοκόλλητοι. Ωδείο μαζί, Camps μαζί, κάποια τζαμαρίσματα μαζί, κοινοί φίλοι πολλοί και τώρα γράφουμε στο ίδιο site. Ο Γιώργος είναι αυτός ο άνθρωπος που και μια φορά στα δύο χρόνια να τον δω θα μιλήσουμε λες και τα είπαμε εχθές. Τον τελευταίο μήνα έχω την χαρά να συνεργαζόμαστε και για λογαριασμό του ωδείου και έχω μια μόνιμη απορία του πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κολλητάρι μου, συγκυρίες θα μου πείτε, ποτέ δεν είναι αργά θα μου πείτε και άλλα τέτοια γραφικά θα μου πείτε και καλά θα κάνετε.

Το πλάνο μας ήταν παρά πολύ απλό, ο Γιώργος θα ερχόταν στο ωδείο ούτως ή αλλώς μιας και μας βοηθάει στις πρόβες μας για το αυριανό live (Ναι, κάνουμε και τέτοια!). Θα σχολούσαμε, θα παίρναμε το αμάξι του, θα πηγαίναμε Νέα Σμύρνη για φαγητό και γύρω στις 18:30 θα βρισκόμασταν στην Πλατεία Νερού. Θα ήθελα να έχω ένα τραγικό story που να μιλάει για το πόσο γελάει ο θεός όταν κάνεις πλάνα αλλά και θεό δεν έχω και τα πλάνα πήγαν καλά και στις 18:45 ήδη έπινα την πρώτη μου μπύρα. -Χρήστος

Το να αλλάζουν τα πλάνα σου μέσα σε αυτό το χάος που ζούμε, δεν είναι κάτι ευχάριστο, ειδικά αν είσαι εκνευριστικά οργανωτικός και προσπαθείς να τα φτιάξεις όλα σε χρονικά “κουτάκια” για να βγουν λίγες ώρες ύπνου στο 24ωρο. Αυτή τη φορά όμως, είχα ένα feeling ότι η αλλαγή αυτή θα έβγαζε σε καλό, αφού θα πήγαινα σε καλοκαιρινό φεστιβάλ με τον αγαπημένο μου ψηλούλη, στην αμιγώς ελληνική μέρα του Release Athens Festival. Περαστικά στην αγαπημένη Μυρτώ, που είναι ήδη καλύτερα, και ένα ευχαριστώ γιατί τελικά ήταν πολύ ωραίο δώρο. -Γιώργος

► Παιδί Τραύμα

Στις 19:00 ακριβώς το Παιδί Τραύμα βρισκόταν στο πάνω στο stage με μπόλικο κόσμο να βρίσκεται ήδη από κάτω. Η μπάντα που έχει συνθέσει είναι εξαιρετική, αν και προσωπικά ξεχώρισα το Rhythm Section. Σας το αναφέρω από τώρα για να μην τα λέω μετά, δεν ξέρω ποιοι ήταν οι ηχολήπτες της ημέρας, αλλά η δουλειά που έκαναν ήταν κάτι πολύ παραπάνω από εξαιρετική και μπράβο τους. Πρώτο τραγούδι που ξεχώρισα είναι ο “Νικόλας” που ξυπνάει. Το electro pop/rock στοιχείο της μουσικής του συναντά την λυρική του απαγγελία καλόντας τον ακροατή να χορέψει μέσα στις μελαγχολικές ιστορίες του. Το Παιδί Τραύμα είναι ένας παθιασμένος ερμηνευτής και ζούσε την κάθε του στιγμή πάνω στο stage. Το “Πάτσι” ήρθε και έφερε μαζί του και την πρώτη καλησπέρα, η οποία καταχειροκροτήθηκε.

Λίγο μετά μας παρουσίασε το ολοκαίνουργιο “Rockstar” το οποίο αφιέρωσε στη μικρή Έλλη η οποία ελπίζουν όλοι πως θα γίνει και αυτή μια μεγάλη ροκ σταρ! Ακολούθησε η “Νερατζιά” στο τέλος της οποίας ήρθε ένα πολύ θερμό χειροκρότημα. Μετά το “Ακαταλαβίστικο” ευχαρίστησε το Release Festival για την συμμετοχή του αυτή την σπουδαία μέρα. Έκλεισε με “Το Φόρεμα” και μια εκτέλεση του “Σαν Ιχθεις” με αρκετά περισσότερο “γκάζι”. Επιτρέψτε μου να πω πως το ύφος της μουσικής του ταιριάζει γάντι με αυτό του Παύλου Παυλίδη που ακολουθούσε και το μονόωρο setlist του ήταν ένα πολύ εύγευστο ορεκτικό. -Χρήστος

Το timetable τηρήθηκε με ακρίβεια δευτερολέπτων για άλλη μία φορά και κάτσαμε μπροστά από τον πύργο των ηχοληπτών, που τα ηνία για τον ήχο στο Παιδί Τραύμα, για καλή μας τύχη, είχε ο Βαγγέλης Μόσχος και έκανε αντικειμενικά φοβερή δουλειά. Ομολογώ ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα/άκουγα live και δεν το περίμενα. Πολύ ωραία δουλειά στις ενορχηστρώσεις και τους ηχητικούς και αρμονικούς ρόλους του κάθε οργάνου, με προσωπικό highlight το rhythm section των Κώστα Γάμμα στο μπάσο και Δημήτρη Γρηγοριάδη στα τύμπανα, που άλλαζε συνεχώς ρόλους, παίζοντας αναλογικά και στα φυσικά τους όργανα, αλλά χρησιμοποιώντας και πολύ σωστά την ψηφιακή τους πλευρά, με το πλήκτρο/synth bass και το SPD-SX στα drums. Επίσης πολύ μεγάλο ρόλο στην ηχητική τους ταυτότητα έπαιξαν τα πλήκτρα, synths και φωνητικά της Emi Path, με πολύ ωραίους και σωστά τοποθετημένους ήχους. Πολύ ωραία ενέργεια γενικότερα, groovy και χορευτικοί σε όλη τους την διάρκεια και ευτυχώς τους άκουσε/είδε αρκετός κόσμος που είχε έρθει από νωρίς. Σίγουρα θέλω να τους ξαναδώ, ίσως σε πιο σκοτεινή κατάσταση, καθώς τα φώτα νομίζω θα αναδείξουν πιο έντονα την ψυχεδελική ατμόσφαιρα της μουσικής τους. -Γιώργος

 

► Παύλος Παυλίδης

Στις 20:30 ακριβώς, ο Παύλος Παυλίδης και οι Hotel Alaska ξεκινούσαν δυνατα με το “Τώρα που χάνεται το Φως” από τον τελευταίο δίσκο. Ένα “ΈΪ!” από το στόμα του Παυλίδη, ήταν αρκετό για να φέρει ένα θερμό χειροκρότημα από τον κόσμο που πλέον είχε γεμίσει την πλατεία Νερού. Το πρώτο κομμάτι που ξεσήκωσε το κοινό δεν ήταν άλλο από το πολυαγαπημένο “Ατλαντις”. Κάπου εκεί βάλαμε στοίχημα με τον Γιώργο πως μέχρι να τελειώσει το setlist του ένα καπνογόνο θα το δούμε. Αξίζει να αναφερθεί πως οι Hotel Alaska είναι μια μπάντα που απαρτίζεται από καταξιωμένους μουσικούς τους οποιους ο Παύλος Παυλίδης παρουσίαζε ξεχωριστά κατα την διάρκεια του διώρου set του. O Φώτης Σιώτας με το βιολί του, ο πολύ έμπειρος Γιώργος Θεοδωρόπουλος στα πλήκτρα, ο αγαπημένος Θάνος Μιχαηλίδης στα τύμπανα, ο Δημήτρης Τσεκούρας στο μπάσο, αλλά και ο πρόσφατος Αλέκος Γεωργουλόπουλος στην κιθάρα, συνθέτουν ένα πολύ στιβαρό σχήμα.

Με την αύρα που τον συνοδεύει στα σαράντα και πλέον χρόνια πορείας του, ο Παύλος Παυλίδης όσο περνάει η ώρα αποδεικνύει όλο και περισσότερο πως δεν μπορεί να απογοητεύσει τους οπαδούς του, τόσο με την παρουσίαση κομματιών από τον τελευταίο του δίσκου όσο και με κλασικές και αγαπημένες παλαιότερες επιτυχίες του. Έφτασε η στιγμή να κάψει η “Φωτιά στο Λιμάνι”. Μας ευχαρίστησε για αυτή την υπέροχη βραδιά, την καταπληκτική μας εικόνα και μας έσπρωξε κατευθείαν στις “Ρόδες”. Ακολούθησε ο “Βασιλιάς της σκόνης” στον οποίο κερδίσαμε το στοίχημα, με τα πρώτα καπνογόνα να κάνουν την εμφάνιση τους. Η “Ανοιξη” ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να καταλαγιάσει το πάθος του κόσμου, όχι για πολύ, μιας και το “Πάρε με μαζί σου” και η “Ρίτα” ήρθαν για να κλείσουν αυτή την εξαιρετική εμφάνιση ενός μεγάλου δημιουργού που μας ανακοίνωσε πως "Έρχεται ο Αγγελάκας με τους 100 βαθμούς, ζέστη!”. -Χρήστος

Ο Παύλος Παυλίδης είναι ένας καλλιτέχνης με πολύ σημαντική και μεγάλη πορεία στον χώρο, τόσο με τα Ξύλινα Σπαθιά, όσο και σαν solo artist. Η συγκεκριμένη εμφάνιση θα ήταν σίγουρα κάτι χορταστικό για τους οπαδούς του, καθώς γνωρίζαμε ότι θα έπαιζε σχεδόν 2 ώρες, προσπαθώντας να μην απογοητεύσει κανέναν. Και το έκανε και με το παραπάνω. Ήταν η πρώτη φορά που τον άκουγα με τους Hotel Alaska και ήταν σίγουρα κάτι που έπρεπε να δω/ακούσω. Πολύ σοβαρό drumming από τον Θάνο Μιχαηλίδη, πολύ ωραία αισθητική στο βιολί από τον Φώτη Σιώτα, τρομερή δουλειά σε ήχο και ενορχηστρώσεις από την μεγάλη μου αγάπη, Γιώργο “Gio” Θεοδωρόπουλο, που είχα την τύχη και τιμή να συνεργαστώ για λίγο, ωραίες κιθάρες από το νέο μέλος Αλέκο Γεωργουλόπουλο και διακριτικό αλλά πολύ σωστό μπάσο από τον Δημήτρη Τσεκούρα. Μας πέρασε από διάφορες φάσεις της καριέρας του, παίζοντας παλαιότερο και νέο υλικό από τις solo κυκλοφορίες του, καθώς και πολύ σωστά επιλεγμένα κομμάτια από Ξύλινα Σπαθιά, που έκαναν πολύ κόσμο να χοροπηδάει. Highlights ο χαμός στοΦωτιά Στο Λιμάνι”, η πολύ ωραία  “Ανοιξη” και η “Ρίτα”, που είχε μία διαφορετική προσέγγιση στην iconic μπασογραμμή, σωστή μεν, αλλά στον κομπλεξικό μπασίστα έλειψε λίγο το slap. -Γιώργος

 

► Γιάννης Αγγελάκας

Επιτέλους!” Έτσι μας καλωσόρισε. Μια λέξη αρκεί για να περιγράψει όλα αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα. Την χαρά, την προσμονή, την λύτρωση. Επιτέλους ζούμε και πάλι τέτοιες βραδιές, επιτέλους ανταμώνουμε, επιτέλους τραγουδάμε! Οι πρώτες νότες του “Ακόμα Περπατάω” ακούστηκαν, ο Γιάννης Αγγελάκας πήγε να μπει νωρίτερα, γέλασε αμήχανα, γύρισε στην μπάντα, τους ζήτησε συγγνώμη και τελικά μπήκε όταν έπρεπε. Μια τόσο αγνή και αληθινή σκηνή αρκεί για να καταλάβεις το δέσιμο του μαζί τους, οι 100ºC άλλωστε είναι μια τρομακτική μπάντα και δεν σταμάτησε στιγμή να το αποδεικνύει κατα την διάρκεια του live.

To Set προχωρούσε όταν φτάσαμε στην μαγική στιγμή οπού μερικές ψιχάλες βροχής, όχι μόνο δεν τρομαξαν τον κόσμο, αλλά τον έκαναν να τραγουδάει ακόμη πιο δυνατά. Να σημειωθεί πως η διοργάνωση ανακοίνωσε πως παρέχει 10.000 αδιάβροχα εντελώς δωρεάν, προσωπικά τους δίνω συγχαρητήρια, παρ’ ότι εκείνη την στιγμή έπαιζε το “Αιρετικό” και εγώ δεν καταλάβαινα ούτε από βροχές, ούτε από χαλάζι! Ο Γιάννης κάνει μια παύση και μας κοιτάει χαμογελώντας έχοντας τα χέρια του στην μέση. Πιστεύω πως αν καθόταν εκεί είκοσι λεπτά και μας κοιτούσε, τόσο θα χειροκροτούσαμε. Το δέσιμο που έχει με το κοινό είναι μυθικών διαστάσεων και αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μπροστά στα μάτια μας. Οι “Τηλεντρόγκες” ήρθαν σαν ρεμπέτικη σφαλιάρα στην μούρη μας! Οι ενορχηστρώσεις των κομματιών είναι πραγματικά αριστοτεχνικές και το show που μας προσφέρει είναι κλάσης που άνετα ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα.

Γιάννη (επίτρεψε μου σε παρακαλώ να σε λέω έτσι) δεν είσαι εσύ τυχερός, εμείς είμαστε! “Είμαι τυχερός!” και όλοι τραγουδάμε αγκαλιά, κάπου εκεί σταμάτησα να κρατάω σημειώσεις, δεν είχε ουσία, δεν περιγράφεται αυτό. Η ενέργεια που βγάζουν στο stage είναι ο λόγος που πρέπει να ζήσεις τον Αγγελάκα και τους 100ºC ζωντανά, αυτό το πράγμα δεν μπορεί να αποδοθεί στο studio. Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι το να προσπαθώ να σας τα μεταφέρω χρησιμοποιώντας λέξεις. Θα μου πείτε “δουλειά σου είναι!”, θα απαντήσω “Οχι” και θα συνεχίσω να πίνω την μπύρα μου. Ήρθε η στιγμή του “Ακούω τον Ουρανό να γελάει” το οποίο είναι το αγαπημένο μου από τον τελευταίο δίσκο και με την χθεσινή του εκτέλεση έγινε σίγουρα το αγαπημένο πολλών ακόμα.

“Πάμε ένα παλιό!” Φώναξε ο Γιάννης. Για να μπει το “Θυμάμαι ένα Σπίτι”! Σοκ και δέος ρε σεις, τι να λέμε και τι να γράφουμε, ο Γιάννης Αγγελάκας στα 62 του χρόνια μας κάνει ό,τι θέλει και έχει σκηνική παρουσία που θα ζήλευαν εικοσάρηδες! Μας καλεί να φωνάξουμε για να έρθει ο Χαμένος και να τα πάρει όλα, λες και μας είχε μείνει τίποτα. Τα πρώτα καπνογόνα εμφανίστηκαν. Γυρνάω να μιλήσω με τον Γιώργο και τον βλέπω να τραγουδάει. Δεν μιλήσαμε, τραγουδήσαμε, μιλούσε ο Γιάννης και για τους δυο μας. Ήρθε το “Σαράβαλο” αλλά “Σιγά μην κλάψω” και δώστου “Nανανανα  Νανανανανα ΧΕΪ!” Όλος ο κόσμος μια φωνή!

Ο Γιάννης Αγγελάκας καταφέρνει ακόμα να με παρασέρνει, μόνο που τώρα πλέον είμαι ο τριαντάρης που τον απολαμβάνει χορεύοντας πίσω και όχι ο δεκαεξάχρονος με τα καπνογόνα μπροστά. Ο Γιάννης παραμένει ένας αιώνιος έφηβος, ένας καλλιτέχνης που θέλει διαρκώς να εξελίσσεται. Ένα ανήσυχο πνεύμα που δύσκολα θα ησυχάσει και που για πολύ καιρό ακόμα θα αγκαλιάζει όλες τις γενιές κάτω από την στέγη της ποιοτικής μουσικής που αστείρευτα παράγει. Δείτε σας παρακαλώ το βίντεο από την “Γιορτή” ήταν τόσο μαγικά λεπτά που πραγματικά δεν θυμάμαι αν το είπαν πρώτα ή μετά το Encore. Θυμάμαι τους “Επισκέπτες”, θυμάμαι το “Από εδώ και πάνω!” και σίγουρα θυμάμαι την αλήθεια στο βλέμμα του Γιάννη όταν μας έλεγε "Παιδιά σας ευχαριστούμε πάρα πολύ" λίγο πριν κλείσουμε με την “Ταξιδιάρα Ψυχή”. Θα έχω για χρόνια να λέω πως το καλύτερο live που έζησα μέσα στο 2022 ήταν του Γιάννη Αγγελάκα στο Release, όσοι ήταν εκεί, ξέρουν. Ραντεβού στα επόμενα. -Χρήστος

Είχα την τύχη να δω τον Γιάννη Αγγελάκα αρκετές φορές, σε διάφορες φάσεις της καριέρας του, δυστυχώς λόγω ηλικίας μόνο σε solo και όχι ως Τρύπες. Αυτό που συζητάγαμε συνεχώς, είναι ότι κάθε φορά είναι πάρα πολύ καλός, με σημαντικές διαφορές στον ήχο, τα setlists και την διάθεσή του. Θα πω κάπου εδώ, για όσους με ξέρουν ή και όχι, ότι είμαι αρκετά δύσκολος στο να ευχαριστηθώ πραγματικά ένα live show, ίσως λόγω του αντικειμένου της δουλειάς μου ως μουσικός και ως τεχνικός ήχου, καθώς παρακολουθώ συνεχώς τεχνικά ζητήματα και δεν “ξεφεύγω” εύκολα.

Το πρώτο δευτερόλεπτο που βγήκε πάνω στη σκηνή, λέγοντας μόνο μία λέξη “Επιτέλους”, γέμισα με το συναίσθημα ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό. Ο ήχος τoυ και των 100°C από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν, χωρίς πραγματικά καμία υπερβολή, εξωπραγματικός. Τα τύμπανα και ο γιατί-δεν-τον-παρακολουθώ-τόσο-καιρό Αλέξης Αρχοντής είναι ένα κεφάλαιο μόνα τους. Η γιγαντιαία μπότα που μας κούναγε το στομάχι συνεχώς, το τρομακτικό ταμπούρο, τα τόσο σωστά κουρδισμένα toms, η καθαρότητα των ghost notes στα πιατίνια και το τόσο άρτιο και μουσικό παίξιμο του Αλέξη, είναι ξεκάθαρα λόγος, τόσο για εμένα, όσο και για διάφορους που άκουσα γύρω μου, να πιάσουμε μπαγκέτες και να ξεκινήσουμε να παίζουμε. Η ακουστική και ενίοτε ηλεκτρική κιθάρα της Λαμπρινής Γρηγοριάδου ήταν πεντακάθαρη και συχνά όσο αγριεμένη χρειαζόταν, συνεργαζόμενη άψογα με τον lead κιθαριστικό ρόλο ενός από τα νέα τους μέλη, τον Αλέξανδρο Κόντζογλου και την πολύ ωραία αισθητική του παιξίματος του.

Το brass section των Γιώργου Αβραμίδη στην τρομπέτα και του άλλου τους νέου μέλους Μιχάλη Καρανίκου στο τρομπόνι, ήταν αλάνθαστο, με απίστευτα σωστά τοποθετημένες φράσεις και ακόμα πιο σωστή τοποθέτηση ηχητικά και στην συνολική μίξη, χωρίς να “κλέβουν” την παράσταση από κανέναν. Το backbone, όλη η δουλειά πίσω και το ολόσωστο “γέμισμα” όλων των συχνοτήτων που χρειαζόντουσαν για να φτιαχτεί αυτή η αντικειμενικά φανταστική ηχητική εικόνα που ακούσαμε/είδαμε, ήταν τα πλήκτρα, και το synth μπάσο παρακαλώ, του Ηλία Μπαγλάνη. Ήταν η μοναδική φορά, ως μπασίστας, που δεν μου έλειψε ούτε στιγμή το μπάσο ως όργανο και συχνότητα. Αυτά τα τεχνικά ζητήματα ήταν κάτι που με απασχόλησε στα πρώτα 4-5 κομμάτια και μετά, χωρίς να το καταλάβω καν, με πήραν μαζί τους και δεν με άφησαν. Η ενέργεια του απαράλλακτου, αεικίνητου Γιάννη Αγγελάκα, ο συνεχόμενος χορός του, η λυρικότητα της φωνής του, σε συνδυασμό με την ταπεινότητα του να κοιτάει τους μουσικούς του στα μάτια για να μην κάνει λάθος και την όλη του γήινη ύπαρξη σε κάνει να νιώθεις σαν να είσαι μαζί του στη σκηνή, δίπλα του στο μικρόφωνο και να ζεις μαζί του όλες τις στιγμές. Η σύνδεση της μπάντας είναι κάτι αξιοθαύμαστο, σίγουρα με πολύ δουλειά, αλλά ταυτόχρονα με μία πολύ όμορφη φυσικότητα, κάτι που δεν βλέπουμε καθόλου συχνά πλέον.

Αυτό που με άφησε άφωνο όμως, ήταν το πόσο σωστά ενορχηστρωμένο και στημένο ήταν όλο το show. Οι παύσεις για sing alongs που έγιναν από κάθε άνθρωπο που ήταν εκεί, η χρήση των δυναμικών για να δημιουργήσει την απόλυτη σιγή, δίνοντας την μέγιστη ένταση μερικά δευτερόλεπτα μετά, σε συνδυασμό με το πολύ υψηλού επιπέδου light show και τον εξωφρενικά καλό ήχο σε επιμέλεια των Γιώργο Ταχτσίδη και Μίμη Κωνσταντινίδη είναι πραγματικά άξιο συγχαρητηρίων και ευχαριστιών. Αν ξεκινήσω να γράφω highlights, δε νομίζω να σταματήσω, αλλά μάλλον πρέπει να αναφέρω μερικά, περισσότερα έχει ο Χρήστος που πάταγε λίγο καλύτερα στη γη από εμένα. Το ασταμάτητο χοροπηδητό στο “Έχω Κέφια”, o χορός στο “Αιρετικό”,  το κλείσιμο της φωνής μου και των γύρω μου στην “Καρμανιόλα” και στο “Σιγά Μην Κλάψω”, όλο το Τρύπες section, το σχεδόν pit του “Ακούω Την Αγάπη”, η κραυγή “Βάλε Φωτιά” που με ανατρίχιασε παντελώς, το “Ανατέλλω”, το τέλος με “Ταξιδιάρα Ψυχή” που μας πήρε όση ενέργεια μας είχε απομείνει και άλλα 700…

Ο Γιάννης Αγγελάκας, με τους εξωγήινα καλούς 100°C πίσω του, το περιέγραψε όλο με μία λέξη στην αρχή. “Επιτέλους”. Εγώ θα απαντήσω με άλλη μία. “Ευχαριστούμε”. -Γιώργος

 

Τελευταία