Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣPatti Smith, 25/06/2022 @Ηρώδειο

Patti Smith, 25/06/2022 @Ηρώδειο

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούρκουλας

Θα ξεκινήσω γράφοντας ότι δεν είχα δει ποτέ την Patti Smith live και θα συνεχίσω κάνοντας την αυτοκριτική μου λέγοντας ότι αυτό ήταν ένα μεγάλο λάθος. Ευτυχώς εχθές διορθώθηκε!

Το ημερολόγιο λέει Σάββατο 25 Ιουνίου, μια ευτυχώς όχι και τόσο ζεστή μέρα και περιμένω πώς και πώς (έχω να πάω σε live από το Δεκέμβριο!) να περάσουν οι ώρες για να ξεκινήσω προς το Ηρώδειο. Εδώ να πω ότι μέσα μου κάτι με "έτρωγε", χωρίς να το έχω πει σε κανέναν, γιατί τέτοιου είδους live τα έχω στο μυαλό μου σε άλλους χώρους, ξέρετε, από αυτούς που μπορείς διάολε να πίνεις τις μπύρες σου και να κάνεις το τσιγάρο σου ενώ ακούς μουσικές που σε ταξιδεύουν. Κι εδώ αγαπητοί μου έχουμε το λάθος Νο2! Το Ηρώδειο είναι ένας ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ χώρος, το ξέρετε φυσικά και δεν περιμένατε εμένα να το γράψω σήμερα, στον οποίο όσες φορές είχα βρεθεί, ήταν για να ακούσω μουσική που τη συνοδεύουν ‘’χο χο χο’’ και "έκτακτα αγαπητέ μου, έκτακτα" (αλά Βαρδαξή Κουτρουμπέση για τους παλαιότερους!). Είχα καταλήξει λοιπόν ότι μάλλον πάω για το ίδιο το Ηρώδειο εκεί τελικά και όχι για τη μουσική που θα ακούσω, για το μεγαλειώδες του πράγματος, την ακουστική, τα μαγευτικά φώτα και γιατί είναι ο μόνος χώρος που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι θα καταπιείς εσύ τη μπάντα και όχι η μπάντα εσένα, σε αντίθεση με τα μεγάλα venues της Αθήνας. Θα καταλάβετε παρακάτω ότι αυτό ήταν το λάθος Νο3 στην περίπτωσή μας…

20:15 είχαμε ραντεβού με το Σπύρο στο μετρό της Ακρόπολης και ανηφορίζοντας προς το θέατρο μιλώντας κυρίως για μουσική και φωτογραφία, τι άλλο; Ο κόσμος αρκετός και ορεξάτος ήδη απ’ έξω, μπήκαμε από διαφορετικές εισόδους και οδηγήθηκα χωρίς προβλήματα στη θέση μου.

Μέχρι τις 21:00 το θέατρο είχε σχεδόν γεμίσει και στις 21:10 εμφανίστηκε η μπάντα στη σκηνή, ενώ λίγα δευτερόλεπτα αργότερα η Patti Smith με ένα τεράστιο χαμόγελο τους ακολούθησε και χαιρέτησε εν μέσω δυνατών χειροκροτημάτων. Την ώρα που την είδα, τόσο απλή, να περπατάει με γνήσιο ενθουσιασμό, αισθάνθηκα ότι ήμουν στον κήπο του σπιτιού της και με καλωσόριζε ειλικρινά (σοβαρά μόνο μια λεμονάδα στο χέρι της έλειπε για να μας προσφέρει!). Και εκεί ακριβώς ήταν που σκέφτηκα "ποιος θα καταπιεί ποιόν ακριβώς φίλε μου;"

Οι πρώτες συγχορδίες του Dancing Barefoot πλημμύρισαν το χώρο και το ταξίδι ξεκίνησε. Ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός, η κιθάρα του Jackson ήταν λίγο χαμηλά για τα γούστα μου, όπως αποδείχθηκε όμως δεν ήταν η ιδέα μου γιατί στη συνέχεια την ανέβασαν. Από εκεί και πέρα ήταν αψεγάδιαστος, άκουγες τα πάντα χωρίς κανείς να καπελώνει κανέναν και η Patti ζεστάθηκε και μας…πήρε και μας σήκωσε!

Συνέχεια με τα Grateful και Redondo Beach, ο κόσμος έχει ενθουσιαστεί για τα καλά, η Patti αλληλεπιδρά με το κοινό σαν να μας ξέρει προσωπικά, μας εξομολογείται ότι ο χώρος είναι απίστευτος και ότι-με αφορμή μια φωτογραφία της που υπάρχει πίσω-μελετάει τη μεγάλη Μαρία Κάλλας και φτάνουμε στο Wicked Messenger του Bob Dylan το οποίο μας οδηγεί σε μια από τις δυνατότερες στιγμές της βραδιάς, τη συναισθηματικά φορτισμένη ανάγνωση του Footnote to Howl του Allen Ginsberg.

Σειρά είχαν τα Don’t Say Nothing και ένα φανταστικό cover του Since I’ve Been Loving You των Led Zeppelin, με ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ σόλο στην κιθάρα για να ακολουθήσουν τα Beneath the Southern Cross και το Stone Free του Jimi Hendrix το οποίο ερμήνευσε άψογα η μπάντα χωρίς την Patti Smith, με τον Tony Shanahan να εκτελεί χρέη τραγουδιστή.

Nine, Boy Cried Wolf και ακόμα ένα cover στο One Too Many Mornings του Bob Dylan μας φτάνουν στο Because The Night και το θέατρο παίρνει φωτιά, την οποία προσπαθούν να σβήσουν οι πρώτες ψιχάλες που άρχισαν να πέφτουν και έκαναν σε συνδυασμό με τον φανταστικό φωτισμό του χώρου, τη στιγμή μαγική.

Η Patti Smith βγάζει το σακάκι της και ο γιός της (ναι κι εγώ εχθές το έμαθα! Επίσης η κόρη της, Jesse, έχει αναλάβει τα πλήκτρα στη μπάντα!) Jackson την τραγιάσκα του και συνεχίζουν με το Pissing in a River και το Gloria, βγαίνουν από τη σκηνή ενώ η βροχή δυναμώνει και επανεμφανίζονται για το encore. People Have the Power, παρακινεί όλους να σηκωθούν όρθιοι, ένας φαν καταφέρνει να ξεγλιστρήσει και να πάει μπροστά της χορεύοντας, εκείνη φυσικά το ανταπέδωσε και κάπου εκεί η βραδιά έφτασε στο τέλος, μέσα σε ουρλιαχτά και χειροκροτήματα.

Κλείνοντας δε θα μπορούσα να μη σχολιάσω την εξαιρετική διοργάνωση, τόσο στα του ήχου-φωτισμού όσο και για την είσοδο και έξοδο από το Ηρώδειο, έγιναν όλα απροβλημάτιστα. Ήταν μια βραδιά που όλοι (κι εγώ μέσα σε αυτούς) θα θυμόμαστε για καιρό!

Τελευταία