Αρχική EVENTSRELEASE ATHENS FESTIVAL 2022Release Athens Festival: London Grammar, LP, Hooverphonic, D3LTA, Daphne And The Fuzz

Release Athens Festival: London Grammar, LP, Hooverphonic, D3LTA, Daphne And The Fuzz

28/06/2022

Επιμέλεια: Κώστας Παπανικολάου, Βασίλης Ευριπιώτης / Φωτογραφίες: Release Athens Festival Photographers

Είμαι βέβαιος πως αν ρωτήσεις σήμερα τις χιλιάδες θεατών που βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού τη Δευτέρα 27 Ιουνίου 2022, αν περίμεναν ότι θα ζήσουν αυτό βιώσαμε, πάνω από το 90% θα έλεγε ότι του ήρθε… κατακέφαλα. Η διαδρομή μέχρι τη στιγμή που φτάνεις κοντά στο stage και παίρνεις στρατηγική θέση είναι γνωστή πια. Με μικρή καθυστέρηση οι πόρτες άνοιξαν και με συνοπτικές διαδικασίες πήραμε θέση. Κανείς δεν γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί από τις 21:00 και έπειτα, αλλά θα το συνοψίσω -πριν το αναλύσω παρακάτω- με μια φράση: βιώσαμε τι εστί star quality σε όλο του το μεγαλείο. Το LP είναι μακράν ένα από τα μεγαλύτερα performers που έχουν υπάρξει. Αν η βραδιά έκλεινε με το LP στη σκηνή, θα μιλούσαμε για ένα από τα καλύτερα "κλεισίματα" συναυλίας που έχουν υπάρξει ποτέ στην Ελλάδα, χωρίς να θέλω να στερήσω τίποτα από το φαντασμαγορικό θέαμα που πρόσφεραν οι London Grammar. Πριν βιώσουμε όλο αυτό, απολαύσαμε δυο μεγάλα performances από ανερχόμενα άτομα της ελληνικής σκηνής, και σαν γέφυρα που μας οδήγησε στην απογείωση, μεσολάβησαν οι σπουδαίοι Hooverphonic. Το γράφω προκαταβολικά: αν ήσουν τη Δευτέρα εκεί, δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις την 27η Ιουνίου 2022. (Κώστας)

Ας πούμε ότι το RELEASE σου προσφέρει εμπειρίες που δεν τις ξεχνάς εύκολα. Ας πούμε ότι η Πλατεία Νερού, όταν γεμίζει με ανθρώπους που διψάνε για μουσική έχει κάτι από μαγεία. Και ας πούμε ότι στις 27 Ιουνίου, όταν ο ήλιος – ντάλα – μας χτύπαγε, δεν μας πείραξε ούτε στο ελάχιστο γιατί τα βιώματα εκείνης της ημέρας ήταν μεγάλα και ιδιαίτερα. Λίγο αργοπορημένος και βιαστικά παίρνω το 550. Έχω καιρό να πάω στο φεστιβάλ (λογικό, δεδομένου της πανδημίας), αλλά τα πόδια θυμούνται. (Βασίλης)

Fans at Release Athens Festival 2022

► Daphne And The Fuzz

Όπως όριζε το πρόγραμμα, πρώτη στη σκηνή ανέβηκε η Daphne Lz, με τους Daphne And The Fuzz. Παρά τον καυτό ήλιο και την άπνοια, το stage είχε σαφώς περισσότερο κόσμο από την προηγούμενη φορά που βρέθηκα φέτος στην Πλατεία Νερού. Έχοντας εμφυσήσει αρκετά στη δισκογραφία και τη δουλειά των Daphne And The Fuzz, δεν περίμενα κάτι λιγότερο από αυτό που συνέβη. Τρία άτομα γεννημένα για να είναι μουσικοί, πολυτάλαντα, με τρομερή άνεση πάνω στη σκηνή, και αψεγάδιαστο έλεγχο των μουσικών οργάνων και του ήχου τους από τον Βασίλη Αλεξόπουλο, έστρωσαν το μουσικό χαλί της βραδιάς με soul και funk στοιχεία.

Η Daphne Lz είναι δίχως αμφιβολία μια σταρ εν τη γενέσει. Η άνεση με την οποία ελέγχει τη φωνή της -με τον ήλιο να της επιτείθεται μάλιστα- είναι ανανεωτική, και η ενέργειά της όταν αγκαλιάζει την κιθάρα της για πιο σκληρά κομμάτια, σε ξυπνάει καλύτερα από βουτιά σε κρύο νερό εν μέσω καύσωνα. Ηλεκτρονικά στοιχεία χορεύουν εξαιρετικά με soul μελωδίες, η Daphne προσθέτει ακόμη και rap στην ερμηνεία της, και περιλαμβάνει στο set της ένα τρομερό remix του “Little Lies” των Fleetwood Mac με έντονα στοιχεία electronica και soul/funk διάθεση.

Daphne and the Fuzz performing at Release Athens Festival 2022

Στα τύμπανα και την κιθάρα, ο Aki Rei, ένα από τα πλέον ανερχόμενα ονόματα της σχετικά νεοσύστατης Mellowsophy Music, τον οποίο έχουμε δει ΚΑΙ ως κιθαρίστα των Youth Valley (σ.σ. αν δεν κάνω λάθος, το μοναδικό άτομο στο φετινό Release Athens Festival που εμφανίστηκε σε δυο διαφορετικές ημέρες, έως τώρα, ενώ παράλληλα ολοκληρώνει το πρώτο του album από τη Mellowsophy Music) μοιράζει απλόχερα δονήσεις που φτάνουν μέχρι τα έγκατα του σώματός μας, ενώ ο Βασίλης Νησσόπουλος σε μπάσο και decks σαν δεύτερος μαέστρος στο πλάι της Δάφνης εγκαθιδρύει τις μελωδίες τους με τρομερή ενέργεια.

Μιλάμε για μια κολεκτίβα μουσικών με αστείρευτο ταλέντο το οποίο εκφράζουν μέσω πολλών μουσικών οργάνων, και συνδυάζουν εξαιρετικά τα μουσικά είδη τα οποία απαιτείται να έρθουν σε αρμονία για να έχεις αυτό το τρομερό αποτέλεσμα. (Κώστας)

Daphne Lz of Daphne and the Fuzz performing at Release Athens Festival 2022

 

► D3LTA

Με τον ήλιο να σφυροκοπεί στη σκηνή, ο D3LTA και το full band του βγαίνουν στο stage έπειτα από αρκετά λεπτά προετοιμασίας. Μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, και ο ίδιος μπροστά στο μικρόφωνο, κάνοντας εναλλαγές μεταξύ της κιθάρας και των πλήκτρων του. Ο κόσμος αρχίζει να γεμίζει την πλατεία σιγά-σιγά, και τα hits διαδέχονται το ένα το άλλο. “Strange the way you act so strange/ There’s something on your mind/ And its moving us backwards”, τραγουδάει στη γνωστή επιτυχία του, πριν μας συστήσει τον Αγγελο, τον Νίκο, και τον Μανώλη, τη μπάντα του χάρη στην οποία ο D3LTA γιγαντώνεται επί σκηνής, με τις εμπνεύσεις του να διοχετεύονται μέσω των συνεργατών του.

Πέρα από το εξαιρετικό “Hey You”, το οποίο ξεκάθαρα όλοι περίμεναν και συνόδευαν τη μελωδία του, τη Δευτέρα είχαμε τη χαρά να ακούσουμε και το νέο single του D3LTA που έρχεται σύντομα. Το “Happy out of love” είναι μια γλυκιά, πανέμορφη μπαλάντα που σε οδηγεί να χορέψεις. Ξεκινάει με τον ίδιο να παίζει πλήκτρα και να απαγγέλει, πριν η μπάντα τον ακολουθήσει με μια εξαιρετική μελωδία.

D3LTA performing at Release Athens Festival 2022

Δεν γνωρίζω αν ήταν η ζέστη ή η πίεση χρόνου που υπήρχε -άλλωστε μιλάμε για 5 acts, εκ των οποίων το ΤΡΙΤΟ είναι οι Hooverphonic, σε μια υπέρλαμπρη ημέρα- αλλά σίγουρα θα άκουγα ακόμη περισσότερα. Γνωρίζω από την άλλη ότι ο D3LTA έχει μπροστά του ένα μονοπάτι γεμάτο νέα κεφάλαια στη μουσική που έχει επιλέξει να εκφράζει, τα οποία ο ίδιος συγγράφει με μοναδικό τρόπο. Εκπέμπει την αύρα του δημιουργού που τον φαντάζεσαι μοναχικό, να γεμίζει σελίδες με lyrics καθώς γράφει τη μουσική για αυτά. Στο stage αυτή η μοναχικότητα αντί να χτίζει τείχη ανάμεσα στον ίδιο και τη μπάντα ή το κοινό, εξαπλώνεται και μοιράζεται, για να κουβαλήσουμε μαζί του αυτά που κρύβει στο εκρηκτικά δημιουργικό μυαλό του. Θέλω να τον ακούσω χωρίς ήλιο στον ουρανό, πιστεύω πως θα είναι φανταστική εμπειρία. (Κώστας)

D3LTA performing at Release Athens Festival 2022

► Hooverphonic

Το μεγάλο διάλειμμα που ακολουθεί το performance του D3LTA είναι η τέλεια ευκαιρία για το πρώτο σνακ και ανεφοδιασμό νερού. Είναι επίσης μια εξαιρετική ευκαιρία για να αναλογιστείς τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ομολογώ πως είναι ιδιαίτερα περίεργο να βλέπεις κάπου το όνομα Hooverphonic και να βρίσκεται στο τρίτο slot. Αλλωστε, μιλάμε για ένα συγκρότημα το οποίο καθόρισε τα late 90s και την αρχή των 2000s με αμέτρητα hits. Μια μπάντα αυτού του βεληνεκούς, δεν θα μπορούσε παρά να έχει εντυπωσιακή είσοδο, και το έναυσμα για αυτή το έδωσε η σπουδαία Geike Arnaert. Η φωνή της -ειδικά σε άτομα που μεγάλωσαν με τη μουσική των Hooverphonic- παρεισφρύει στο νευρικό σου σύστημα και παίζει κιθάρα με τις χορδές του. Μπαίνει στη σκηνή μόνη της, πάντοτε ντυμένη στην “πένα”, με γυαλί ηλίου για ευνόητους λόγους. Το party ξεκινάει!

Ακολουθεί όλη η υπόλοιπη μπάντα, πάνω σε ένα stage που περιλαμβάνει δυο κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, και ένα γιγάντιο drum set. Οι Hooverphonic είναι στην Ελλάδα! Σαν να έχουν να παίξουν χρόνια… Μα τι λέω, έχουν να παίξουν καιρό. Η πανδημία δεν άφησε κανέναν απ’έξω, αλλά η παλιά Τέχνη δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα. Ταξιδεύουμε μαζί τους στα 2000s με το “Jackie Cane”, μας χαρίζουν μια εξαιρετική live εκδοχή του πρώτου single που κυκλοφόρησαν ever, “2Wicky” και είναι εμφανές πως μιλάμε για ένα σχήμα το οποίο ξέρει να διαχειρίζεται τη φήμη εξαιρετικά. Δεν θάφτηκαν ποτέ κάτω από τη μεγάλη επιτυχία τους, “Mad About You”, και η εξαιρετική dream pop που παίζουν, παράγεται ΜΟΝΟ από αυτούς.

Geike Arnaert of Hooverphonic performing at Release Athens Festival 2022

Έπειτα από τον “βομβαρδισμό” με κομμάτια στη διάρκεια των οποίων η Πλατεία Νερού γεμίζει όλο και περισσότερο, ο Alex Callier παίρνει το μικρόφωνο. Μας καλωσορίζει στα ελληνικά μέχρι το σημείο που γνωρίζει -τονίζοντας με χιούμορ πως ο αδερφός του μιλάει πολύ καλύτερα ελληνικά από αυτόν και επειδή ο ίδιος ήταν… σκράπας έγινε μουσικός. Μας εκμυστηρεύεται πως το τραγούδι που ακολουθεί θα ήταν καλύτερο χωρίς ήλιο, και χαρακτηρίζει εαυτό και μπάντα ως “βρικόλακες που λατρεύουν το σκοτάδι”, δίνοντας άλλη διάσταση στο all-black outfit όλων των μελών. Το “Expedition Impossible” από το “The President of the LSD Golf Club” είναι ένα μεγαλείο psychedelic electronica με φωνητικά τα οποία μόνο η Arnaert διαθέτει, και ο χορός συνεχίζεται αμείωτος.

Δυο τραγούδια πριν το τέλος, με τον ήλιο να έχει αρχίσει πλέον να μας αποχαιρετά, το Release Athens Festival 2022 γίνεται η καρδιά του έρωτα. “Mad About You”.- Μια μυσταγωγία, με το κοινό να παραληρεί όπως αναμενόταν, πριν οι Hooverphonic μας αποχαιρετήσουν ένα από τα ελάχιστα up-tempo κομμάτια τους, το “Amalfi”. (Κώστας)

Hooverphonic performing at Release Athens Festival 2022

Φτάνω όταν πια οι Hooverphonic έχουν βγει στη σκηνή. Η Πλατεία γνώριμη, όλα στη θέση τους. Μου έχουν φυλάξει θέση στο στρατηγικά καλύτερο σημείο του χώρου και νιώθω χάσταγκ ευλογημένος. Ο χώρος δεν έχει γεμίσει ακόμα, αλλά βλέπεις ότι ο κόσμος πληθαίνει. Σε αυτό το σημείο να πω το εξής. Όσοι αγοράζετε εισιτήρια για τα μεγάλα φεστιβάλ, πηγαίνετε από νωρίς. Μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω πως κάποιος επίτηδες έχασε το show των Hooverphonic, ενώ θα μπορούσε να βρίσκεται εκεί!

Το βέλγικο trip hop, alternative συγκρότημα που σημάδεψε τόσους και τόσους από τη γέννησή του στα 90s, παρασύρει τα βήματά μου και με γεμίζει με ευτυχία, πριν καν βρεθούν στο οπτικό μου πεδίο. Είναι όλοι ντυμένοι στα μαύρα, η Geike Arnaert φοράει βραδινό φόρεμα καλυμμένο με πούλιες και ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου γιατί, εντάξει, στην Ελλάδα είμαστε και ο ήλιος πετσοκόβει. Η μπάντα σχολιάζει πόσο περίεργο τους είναι να παίζουν στο φως και ότι στην πραγματικότητα είναι βρικόλακες. Δεν δυσκολεύομαι να τους πιστέψω – οι συνθέσεις τους έχουν κάτι το αποπλανητικό.

Hooverphonic performing at Release Athens Festival 2022

Η μουσική τους είναι ατμοσφαιρική, άλλοτε θυμίζει soundtrack από ταινίες του James Bond, πάντοτε χτίζεται πάνω στη φωνή της Geike, η οποία τα δίνει όλα και είναι πραγματικά άψογη. Είναι αιθέριοι. Είναι ατμοσφαιρικοί. Το κοινό νιώθει ό,τι μας προσφέρουν. Ο χώρος αρχίζει να γεμίζει. Όλοι αναμένουν να ακούσουν το έπος που φέρει το όνομα “Mad About You”. Φυσικά προηγούνται άλλες μεγάλες του συνθέσεις, όπως “Eden”, “2Wicky”. Κλείνουν με «ένα από τα ελάχιστα up-tempo τραγούδια τους», το οποίο θα είναι και το νέο μου κόλλημα αυτόν τον καιρό: “Amalfi”. (Βασίλης)

Alex Callier of Hooverphonic performing at Release Athens Festival 2022

► LP

Τι είναι άραγε αυτό το “κάτι παραπάνω”; Αυτό που διαχωρίζει τα άτομα που είναι καλά σε κάτι (και ναι, όλα τα σχήματα που εμφανίζονται στο Release Athens, είναι πολύ καλά σε αυτό που κάνουν) από αυτά που απλά στέκεσαι ενεός, με το στόμα ανοιχτό, και τα απολαμβάνεις; Ονομάζεται “Star Quality”. Αυτό το υπέρλαμπρο άστρο που τύφλωσε χθες την Αθήνα με την ενέργειά του, είναι δίχως αμφιβολία ένα από τα μεγαλύτερα performers που έχουν γεννηθεί ποτέ.

Σαν η πεμπτουσία της ύπαρξης του Jimi Hendrix από τον Σεπτέμβριο του ‘70 να περίμενε φτάσει η 18η Μαρτίου 1981 και να περάσει μια βόλτα μέσα από το πλάσμα που γεννιόταν με το όνομα Laura Pergolizzi. Το LP. Η ακατάπαυστη ενέργεια. Η φωνή. Η ΦΩΝΗ. Μια έκταση που χρειάζεται να γυρίσεις τη Γη 5-6 φορές για να ορίσεις το εύρος της. Η αλήθεια. Αυτή η αλήθεια, η αγνή, αφιλτράριστη αλήθεια που ξεχείλισε το stage, την Πλατεία Νερού την ίδια, και μοίρασε στην οικουμένη το μήνυμα:

Το LP είναι ένα από σπουδαιότερα μουσικά ταλέντα που έχουμε δει ποτέ

LP performing at Release Athens Festival 2022

Εγώ, ο Βασίλης, η Βούλα που ήταν μαζί μου, ο Ορέστης, ο ασύλληπτος κιθαρίστας που μας ταξίδευε σε progressive rock και metal μονοπάτια, ο drummer του οποίου κάθε άγγιμα ήταν σαν να έπιανες σύσσωμο το νευρικό σου σύστημα και να του έκανες ηλεκτροσόκ. Τι έχει άραγε στο μυαλό του το άτομο που γεννάει κάτι το οποίο μπορεί να περιγραφεί μόνο ως progressive soul με metal και hard rock στοιχεία; Δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα αυτό το ερώτημα τη στιγμή του performance.

Εκείνη την ώρα, είχαμε όλα μας ταξιδέψει κάπου αλλού. Βλέπαμε μπροστά μας ένα αστέρι, από εκείνα τα γιγάντια, να εκπέμπει με όλο του το “είναι”. Δεν μου αρέσει να γεμίζω τις ανταποκρίσεις μου με τίτλους τραγουδιών, η setlist υπάρχει παντού. Αλλά στο “Muddy Waters”, βίωσα πως είναι να ισοπεδώνεσαι γεμάτος γαλήνη, να διαλύεται η ύπαρξή σου από πλημμύρα χαράς. Στο “Special”, η αφιέρωση ήταν ευθεία και ξεκάθαρη. “Glad to be back. I love you. I thank you”. Τρεις απλές φράσεις, δωσμένες στο κοινό με βάρος σε κάθε συλλαβή. Το εννοεί. Το setlist κλείνει με το σπουδαίο “One Last Time”, τραγούδι αφιερωμένο στα άτομα που έχει χάσει από τη ζωή του, τους γονείς του, τις σχέσεις του παρελθόντος. Γραμμένο στην Αθήνα. Τραγουδισμένο στην Αθήνα. Αντηχεί ακόμη, μαζί με τις ψηλές που απαιτούν να απομακρύνεις το μικρόφωνο τόσο, ώστε τελικά στην Πλατεία αντιλαλεί η φωνή, δίχως καν να χρειάζεται ήχο.

LP performing at Release Athens Festival 2022

Δείτε το LP live. Στην επόμενη ευκαιρία. Εκτός Ελλάδας αν χρειαστεί. Δεν υπερβάλω. Το ξέρω πως δεν υπερβάλω, γιατί δεν υπήρχε ούτε ένα από τα χιλιάδες άτομα το βράδυ της Δευτέρας που να μην ήταν με το στόμα ανοιχτό.

Ευχαριστούμε LP. Αιώνια δικοί σου. (Κώστας)

LP performing at Release Athens Festival 2022

Η αγάπη της LP για την Ελλάδα είναι απροσμέτρητη και παντοτινή και αυτό το καταλαβαίνει κανείς από την τεράστια χαρά που κατακλύζει την τραγουδίστρια όποτε βρίσκεται σε κάποιο ελληνικό stage. Η Laura Pergolizzi, πιο γνωστή ως LP, βρίσκεται στην Πλατεία νερού για να μας παίξει καινούρια και παλιά της τραγούδια, να μας παρασύρει με την εκρηκτική της ενέργεια. Αυτός ο μετρίου αναστήματος άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα ένα μουσικό βουνό. Παίζει ένα σωρό μουσικά όργανα (κιθάρες, φυσαρμόνικα, ντέφι), ανεβοκατεβαίνει τις οκτάβες με τρομερή άνεση, σφυρίζει λυρικά και άλλοτε μάγκικα, δίνει συναίσθημα, δίνει εκφραστικότητα, δίνει ενέργεια, ιδρώτα, πάθος. Δεν μπορεί παρά να μένει κενή μετά από μια τέτοια συναυλία, κι όμως δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό της.

Η ατσάλινη φωνή της γεμίζει το χώρο και γνωρίζεις ότι αυτή τη στιγμή είναι παρούσα μια τεράστια μουσική προσωπικότητα. Ακόμα και αν κάποιος δεν είχε ξανακούσει ποτέ την LP, δεν θα μπορούσε παρά να σταματήσει οτιδήποτε κάνει και να τη θαυμάσει, να παρασυρθεί από εκείνη, να χτυπηθεί. Μας κατακλύζουν κύματα χαράς. Όταν χτυπάει μερικές εξαιρετικά ψηλές νότες με αυτό το χαρακτηριστικό βιμπράτο της, ακούς σχόλια, όπως «Ο Χριστός και η Παναγία!» και «Είναι σοκαριστική».

LP performing at Release Athens Festival 2022

Η Πλατεία ηλεκτρίζεται από την ερμηνεία του “Strange”, όλοι πάλλονται, ανεμίζουν LGBT+ σημαίες. Παίζει το “Special” και το αφιερώνει στο Αθηναϊκό κοινό. Τελευταία στιγμή προσθέτει το “Dreamer” στο setlist (σας είπα ότι αγαπάει το ελληνικό κοινό). Μας προετοιμάζει για να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το ρεφραίν του “One last time”. Κλείνει με το “Lost on you”, όπως όλοι περιμέναμε. Δεν έχω τίποτα αρνητικό να βρω – και δε θέλω κιόλας. (Βασίλης)

LP performing at Release Athens Festival 2022

► London Grammar

Σε ντελίριο ενθουσιασμού, με το μυαλό μου να μην έχει ξεφύγει ακόμη από τον κόσμο που το ταξίδεψε το LP, αναμένω με ανυπομονησία τους London Grammar. Τους έχω ακούσει και ξανακούσει, αλλά σκόπιμα δεν έχω βάλει ούτε μισό λεπτό από live performance τους. Σκοπεύω να το ζήσω όλο στην πρωτόλεια μορφή του. Όταν μερικά λεπτά πριν το stage έχει βιώσει σεισμό κοσμογονικού επιπέδου, πρέπει κάπως να ακολουθήσεις. Αυτό είναι πρόβλημα μόνο αν δεν νιώθεις βέβαιος για την Τέχνη σου ή αν σε καταβάλει το άγχος. Τίποτα από τα δυο δεν συνέβη, όπως μπορείτε εύκολα να μαντέψετε.

Οι London Grammar όταν βρίσκονται επί σκηνής είναι σαν να ανακατεύουν την κοσμική τους ενέργεια μέσα στον ασύλληπτο ήχο τους και να τα στέλνουν παρέα να σε τυλίξουν ολόκληρα. Η ανατριχίλα που νιώθεις όταν βιώνεις το performance αυτό, δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι κάθε νότα, κάθε χτύπος, αντηχεί στο διηνεκές και κυριολεκτικά τα νιώθεις να ξυρίζουν το δέρμα σου. Πρωτίστως, οφείλεται στο γεγονός ότι αυτό που φτιάχνουν μπορεί να συνοψιστεί σε δυο λέξεις:

Οι London Grammar δημιουργούν ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα

London Grammar performing at Release Athens Festival 2022

Είναι γνωστό ότι η Hannah Reid υπέφερε για χρόνια από stage fright. Αναφέρθηκε και στο αφιέρωμά μας, αναφέρεται σχεδόν παντού. Από το βράδυ της Δευτέρας, το αφήνω πίσω μου. Αλλωστε, είναι δικό της να το διαχειριστεί. Εγώ αυτό που είδα, ήταν μια επιβλητική παρουσία, ανάμεσα σε δυο σπουδαίους μουσικούς με ανυπολόγιστο ταλέντο, να κυριαρχεί πάνω σε χιλιάδες κόσμου. Μια φωνή βγαλμένη από καταπράσινα λιβάδια όπου ζουν ξωτικά, γεννημένη να μοιραστεί σε όλα τα σύμπαντα τη γαλήνη και την ένταση αυτού που γράφουν οι London Grammar.

Δεν μπαίνει σε μουσικά στεγανά, όσο κι αν πολλοί θα το περιγράψουν χρησιμοποιώντας 6-7 μουσικά κύματα. Οι London Grammar είναι μια ορχήστρα τριών ατόμων η οποία οραματίζεται έναν διαφορετικό κόσμο και τον σχεδιάζει σε καμβά με projections υψίστου επιπέδου, και ηχόχρωμα που δεν διαθέτει κανείς άλλος. Είχαμε την τύχη να είμαστε στην πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση με τραγούδια από το νέο album τους, “Californian Soil” (2021), εκτός Ηνωμένου Βασιλείου, όπως μας αποκάλυψαν οι ίδιοι.

London Grammar performing at Release Athens Festival 2022

Είχαμε τη χαρά και ευτυχία να δούμε τη Hannah Reid να κατεβαίνει από το stage δυο φορές και να περπατάει μπροστά του, ερμηνεύοντας και χαιρετώντας. Βιώσαμε το τσουνάμι συναισθημάτων που περιλαμβάνει κάθε στίχος των London Grammar να μας παρασέρνει, και ναι, φύγαμε ευτυχισμένοι. Αν θα τους ακούγαμε για περισσότερο από 1 ώρα που ήταν το set τους; Χωρίς δεύτερη σκέψη, ναι. Είναι αρκετά "λίγα" τα 75 λεπτά performance, όταν έχεις να ακολουθήσεις αυτό που έκανε το LP. Ιδανικά, τους London Grammar θα τους ακούγαμε σε λούπα όπου κι αν βρισκόμασταν, όχι σε ακουστικά, αλλά στη διαπασών. Η μουσική, μπορεί να γεννήσει κόσμους, και αυτό ακριβώς πράττουν οι τρεις τους. Για αυτό είναι ήδη εκεί ψηλά με μεγάλα ονόματα, παρότι το πρώτο album τους κυκλοφόρησε μόλις το 2013. (Κώστας)

London Grammar performing at Release Athens Festival 2022

Στις 11 και λιγάκι έχει πλέον στηθεί η σκηνή για το τελευταίο act της βραδιάς. Όλος ο κόσμος είναι εκεί για να δει/ακούσει τους London Grammar. Αυτή είναι η πρώτη ζωντανή συναυλία του συγκροτήματος εκτός Αγγλίας, από τότε που ξεκίνησε η πανδημία. Ο χώρος γεμίζει καπνό, ακούγεται μια μικρή παρλάτη εισαγωγή και το λονδρέζικο τρίο ανεβαίνει στη σκηνή. Κανείς δεν έχει ιδέα τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Ακούγονται οι πρώτες νότες από το “Californian Soil”. Η Hannah Reid βρίσκεται στο μικρόφωνο και παίζει μπάσο. Οι γιγαντοοθόνες ανθίζουν. Το οπτικό υπερθέαμα που έχουν ετοιμάσει, κάνει τα σαγόνια μας να πέφτουν στο έδαφος και να διαλύονται. Εφέ σέπια, λουλούδια, σύννεφα από λάβα, καμμένοι ορίζοντες, λιμνοθάλασσες όπου κολυμπά η πανσέληνος, σκιές στις γιγαντοοθόνες, φιγούρες πάνω στον καπνό, πανδαισίες χρωμάτων, γαλαξίες, γεωμετρία. Αυτές είναι λίγες λέξεις που βρήκα για να περιγράψω ό,τι έχτισαν στο οπτικό κομμάτι και είναι πραγματικά λίγες. Δύσκολα μπορώ να αποδώσω πόσο έντονα το βίντεο όχι μόνο συμπλήρωνε αλλά εξύψωνε τις συνθέσεις του τρίο. Όλοι είχαμε μείνει κόκκαλο, μαγεμένοι.

Το άγχος της Hannah είναι ιδιαίτερα εμφανές, ακόμα και στις πίσω σειρές. Η πρώτη επαφή με το αθηναϊκό κοινό, η απραξία της πανδημίας και το παθολογικό άγχος της είναι λόγοι που συνηγορούν. Παρόλα αυτά είμαστε όλοι υποστηρικτικοί, όλοι θέλουμε να λάμψουν και να μας παρασύρουν. Κάπου ανάμεσα στο “Talking” και το “I need the night”, καταφέρνει να ηρεμήσει και να απολαύσει και εκείνη τη συναυλία όπως ήδη εμείς την απολαμβάνουμε. Κατεβαίνει ανάμεσα στο κοινό, ενώ τραγουδάει το “Baby it’s you”, χορεύει όταν τα κομμάτια το επιτρέπουν.

Πέραν του τρομερού ήχου τους, των αισθαντικών στίχων, του απίστευτου οπτικού show, οι London Grammar έχουν «πειράξει» ορισμένα από τα κομμάτια τους. Οι αλλαγές αυτές είναι δίκοπες. Από τη μία η αλλαγή στη φωνητική γραμμή του “Wasting my young years” είναι κάπως αταίριαστη, από την άλλη, το πριονωτό κλείσιμο του “I need the night”, σου διαλύει το σώμα. Κλείνουν με το “Metal and Dust” και αποχωρούν, ενώ όλοι ξέρουμε ότι θα επιστρέψουν. Το encore τους αποτελείται από μια νέα εκδοχή του “Lose your head”, ενός, ομολογουμένως, αρκετά αδιάφορου κομματιού, που κάπως κατάφεραν να το κάνουν ίσως το καλύτερο της βραδιάς.

Έχοντας βιώσει αυτό το πανέμορφο χάος, το μόνο που έχω να κατακρίνω από την συγκεκριμένη συναυλία είναι η διάρκεια του σετ του βασικού act (περίπου 1 ώρα). Ναι, ξέρω ότι αυτό είναι αρκετά σύνηθες για τα ξένα ονόματα, αλλά δεν θα έπρεπε να είναι.

Κλείνω με το εξής: Πάρτε σβάρνα τα φεστιβάλ. Τα συγκροτήματα διψούν να παίξουν και διψούν να παίξουν καλά. (Βασίλης)

Η Setlist των London Grammar:

1. Californian Soil

2. Missing

3. Hey now

4. Lord it’s a feeling

5. Talking

6. I need the night

7. How does it feel

8. Baby it’s you

9. Big picture

10. Hell to the liars

11. Wasting my young years

12. Strong

13. Metal and dust

Encore

1. Lose your head

Τελευταία