Αρχική DEPARTISTSΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣΣυν όχλω αμαθία πλείστον κακόν

Συν όχλω αμαθία πλείστον κακόν

Με θεωρούσα αισιόδοξο άνθρωπο, είμαι βλέπεις από αυτούς που απέναντι στις μεγαλύτερες αντιξοότητες ψάχνουν τη μία χαραμάδα φωτός και όταν τη βρίσκουν, συγκεντρώνουν όλη τους τη δύναμη για να τη μεγαλώσουν, να την ξεχειλώσουν και οι ακτίνες να πλημμυρίσουν το ζόφο. Νομίζω ότι στην προσωπική μου ζωή παραμένω έτσι, σε αυτό που αποκαλούμε γενικό κοινωνικό σκηνικό, έχω αρχίσει να βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικές διάφορες μηδενιστικές φιλοσοφικές θεωρήσεις.

► Η ηλιθιότητα γύρω από το Pride

- Γιατί δεν κάνουν straight pride;
- Γιατί είσαι ηλίθιος!

Μα δεν μπορώ ρε ‘συ, ρωτάει ο άλλος ο αρμόστοκος γιατί δε γίνεται straight pride; Ξέρω ‘γω, γιατί ας πούμε σε εμπόδισε κάποιος να πιάσεις το χέρι της κοπέλας σου και να πάτε μία βόλτα στο πάρκο; Θυμάσαι ποτέ στο σχολείο να σε κοροϊδεύουν επειδή σου αρέσαν οι μελαχρινές; Στο δικό μου πάντως δε συνέβη ποτέ. Είχες ποτέ σου πρόβλημα με το να βρεθείς σε ένα οικογενειακό τραπέζι λόγω των σεξουαλικών σου επιλογών; Μπορώ να τη γιγαντώσω αυτή τη λίστα και να προσθέσω περίπου χίλιες αντίστοιχες συνθήκες αν το καλοσκεφτώ. Η ερώτηση σου λοιπόν «Γιατί δεν κάνουν straight pride;» έχει δύο πιθανές αφετηρίες, είτε δεν μπήκες στη διαδικασία να σκεφτείς τα παραπάνω πριν τη διατυπώσεις ή το έκανες και δεν κατάφερες να τα συμπεράνεις. Εν αντιθέσει με το σημείο εκκίνησης το οποίο «παίζεται», ο τελικός προορισμός είναι δεδομένος: είσαι ηλίθιος.

Έχουν και άλλο κορυφαίο επιχείρημα, «Το pride μού χαλάει την αισθητική». Σιγά βρε Marie Claire που θα ανάγουμε την προσωπική σου αισθητική σε αξίωμα. Δηλαδή αν οι δικές σου στιλιστικές επιλογές προσβάλλουν τη δική μου αισθητική, τότε τι συμβαίνει; Επίσης, ποιος σε υποχρέωσε να την ασπαστείς, ποιος να τη βλέπεις; Το μέγεθος της ηλιθιότητας κλιμακώνεται όταν σου λένε, «Ας κάνουν σπίτι τους ό,τι θέλουν, να μην προκαλούν όμως στο δρόμο». Πρόσεχε, είναι ο ίδιος που έλεγε κρίμα για τον ‘Aλκη, τώρα, κάνει το ίδιο ακριβώς πράγμα απλά με διαφορετικό τεχνητό διαχωρισμό. Δηλαδή τι σε προκαλεί με το να περπατούν δύο αγόρια χέρι-χέρι; Μήπως ζηλεύεις την ευτυχία τους ενδόμυχα και τον τρόπο με τον οποίο έχουν αποτινάξει έχουν τα καταπιεστικά δεσμά της κοινωνίας μας, αυτά που εσένα σε συνθλίβουν κάθε μέρα; Ξέρεις κάτι, μπορείς και απλά να τους θαυμάζεις.

Έχουν και τρίτο επιχείρημα, «Να τα δεχτώ όλα, αλλά όχι να έχουν παιδιά». Στην ελληνική κοινωνία της Πισπιρίγκου και της Καρολάιν, η «αγία ελληνική οικογένεια» συνεχίζει να θεωρείται μονόδρομος. Μας ενοχλεί να έχουν τα ομόφυλα ζευγάρια παιδιά, αλλά είναι οκ τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας που μαστίζουν τη σύγχρονη κοινωνία. Μην κάνεις πώς δεν καταλαβαίνεις, μιλάω για όλα αυτά που έχουν συμβεί γύρω σου και δεν είπες τίποτα γιατί, και καλά, δε σε αφορούσε. Βαλ’ τα κάτω, κάνε τους υπολογισμούς σου, και δες το, είσαι ηλίθιος. Φυσικά, δεν έχω την απαίτηση να το καταλάβεις, εύστοχα είχε πει ο Μπέρτραντ Ράσελ «Ένα είναι το πρόβλημα με τον κόσμο μας: Οι ηλίθιοι είναι απολύτως βέβαιοι για όλα, ενώ οι έξυπνοι ταλαιπωρούνται συνεχώς από αμφιβολίες.».

► Αυτό τώρα δεν είναι ανδροκτονία;

Αν και δεν το πιστεύω, αλλά μ’ αρέσει να το λέω, αυτοί είναι νέο είδος ηλιθίων. Αρχικά, όλα τα υποσύνολα ηλιθίων που αναλύουμε στο παρόν κείμενο, τις περισσότερες φορές ταυτίζονται. Μοιάζει σαν ένα στοίχημα που μπήκε για να διαψεύσει τον Δαρβίνο και τώρα να έχουμε κάποιο νέο είδος ανθρώπου, τον Homo stultus. Έχω χάσει το μέτρημα, κυριολεκτικά, άλλωστε η πατριαρχία έχει αποδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια πιο θανάσιμη και από τον covid. Ξεκινάω εισάγοντας μία αξιωματική αλήθεια, είσαι ηλίθιος. Δηλαδή αδυνατείς να καταλάβεις ότι ως γυναικοκτονία ορίζουμε τη δολοφονία μίας γυναίκας από τον σύντροφο της; Σε ακούω από ρωτάς, «?ρα και όταν μία γυναίκα σκοτώνει τον σύντροφο της, τότε είναι ανδροκτονία». Πρόσεξε, για να ορίσουμε κάτι ως φαινόμενο χρειαζόμαστε κάτι που λέγεται επανάληψη και η περίπτωση που αναφέρεις είναι κάτι που λέγεται μεμονωμένο γεγονός. Θα σου φέρω ένα παράδειγμα, θα σου ακουστεί χαζό, όχι βέβαια όσο ακούγεσαι εσύ. Αν μία Καθαρά Δευτέρα βρέχει ασταμάτητα και κάποιος αποφασίσει να πετάξει χαρταετό και τότε, ένας κεραυνός τον χτυπάει και σκοτώνεται. Με την υποανάπτυκτη, λογική σου αυτό θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε ως «χαρταετοκτονία».

► Η έκτρωση είναι αμαρτία

Oh boy, oh boy. Όποτε σε μία πρόταση μπαίνουν όροι όπως «αμαρτία», «ανώτερη δύναμη» και λοιπές μεταφυσικές δυνάμεις, ανοιγοκλείνω έναν διακόπτη για να βεβαιωθώ ότι δε βρίσκομαι στον μεσαίωνα. Στο αμέρικα είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχεις όπλο και να δολοφονείς παιδία (ξέρεις παιδιά με αναμνήσεις, συναισθήματα κλπ), αλλά αν πας να κάνεις αποβολή, προσβάλλεις τα νεφελίμ, τα σεραφείμ και τον πανίσχυρο μεγιστάνα των Νίντζα. Δε θα πω για ακραίες περιπτώσεις όπως οι βιασμοί, θα πω κάτι λίγο πιο απλό, άμα ρε φίλε το ζευγάρι αποφασίσει ότι δεν το θέλει το παιδί, ποιο το νόημα να έρθει στον κόσμο; Θα αντιπαρέλθω ότι σώμα της είναι και το κάνει ό,τι θέλει, καθώς είσαι ηλίθιος και δε θα το καταλάβεις. Πώς γίνεται βρε φαιδρέ τύπε να πληγώνεσαι για το έμβρυο μίας ξένης και την ίδια ώρα να τρως σουβλάκια μπροστά από προσφυγόπουλα για να τα πικάρεις. Δεν είσαι καλός άνθρωπος αν αυτό πιστεύεις, επικίνδυνα οπισθοδρομικός είσαι και μάντεψε τι άλλο, ηλίθιος.

► Τα MVMA και οι καλλιτέχνες trappers

Πλακώθηκαν λέει στα MAD AWARDS ο Snik με τον Light. Όχι μόνο αυτό, σοκάρονται κιόλας. Εντάξει, λογικό, πού να περιμένεις τέτοια συμπεριφορά από δύο τέτοια ζωντανά μνημεία πολιτισμού; Είχαν δώσει ποτέ δικαιώματα, επειδή μιλάνε για όπλα και ξεκαθαρίσματα λογαριασμών; Δηλαδή το περίμενε κανείς αυτό από τύπους που μιλάνε στα κομμάτια τους για εμπόριο ναρκωτικών; Μα δε σεβάστηκαν ούτε την Παπαρίζου και κάτι τέτοιο είναι κεραυνός εν αιθρία, επειδή σιγά, λες και σε κάθε τους κομμάτι αναφέρονται στη γυναίκα ως σκεύος.

► Επίλογος

Και πώς να έχω ελπίδα ρε ‘συ, όταν στην Μελίγια στο όνομα της συνοριακής κυριαρχίας, εθνικά σκάγια αφαιρούν ζωές. Και δεν είναι μόνο αυτό, αυτοί που μέχρι πριν δύο μήνες ευαγγελίζονταν την ελευθέρια, σήμερα πάνω στα νέκρα σώματα κάνουν ενεργειακά αλισβερίσια. Πού να δω την ελπίδα όταν ο Κορκονέας αποφυλακίζεται επειδή δεν είχε σκοτώσει άλλο παιδί, για λίγο δηλαδή δεν τον βραβεύσαμε κιόλας. Από ποια ελπίδα να πιαστώ; Ίσως, ο μόνος δρόμος να είναι να τη δημιουργήσω, με κάθε έναν που πιστεύει σε μέσες άκρες τα ίδια με εμένα, ό,τι χρώμα και αν έχει, όπου και αν γεννήθηκε, ό,τι φύλο κι αν νιώθει ότι έχει, μου αρκεί να θέλει να είναι ελεύθερος.

Υγ: Όσους προσβάλλει το παρόν κείμενο, ας μη μας ξαναδιαβάσει.

Μετά τιμής,

 

Τελευταία