Αρχική EVENTSRELEASE ATHENS FESTIVAL 2022Survival Kit | Release Athens Festival Day 7 (30/06): Pet Shop Boys, Thievery Corporation, K. Βήτα, Mazoha, Bobya Cottisha

Survival Kit | Release Athens Festival Day 7 (30/06): Pet Shop Boys, Thievery Corporation, K. Βήτα, Mazoha, Bobya Cottisha

Ακόμη τσιμπάω τον εαυτούλη μου που θα δω ζωντανά τους Pet Shop Boys, μου φαίνεται πραγματικά ότι ένα κομμάτι της ιστορίας θα περάσει από μπροστά μου. Ωστόσο με έκπληξη συνειδητοποιώ πόσο όμορφα δεμένα είναι τα lineups του Release festival και χαίρομαι με την κάθε μέρα που πλησιάζει. Θα καταλάβετε τι εννοώ λίγο παρακάτω. Ίσως ο Κώστας να διαφωνούσε, ωστόσο μας προσεγγίζει η πιο pop μέρα του festival κι αυτό το λέω με την καλύτερη δυνατή έννοια.

Τα βασικά

Ζεστούλα και πάλι στο Release, ξέρετε τώρα, ντυθείτε αέρινα, καπέλα, αντηλιακό και τα λοιπά. Ιδανικά ένα από αυτά τα τεράστια καπέλα που φοράει και ο των Pet Shop Boys θα προστατεύσει από κάθε είδους καιρικό φαινόμενο. Όλα σε ένα, νοικυρεμένα που έλεγε και γνωστή παλιά διαφήμιση. Ωστόσο, κλασσική Ειρήνη, θα σε πιέσει για μία ακόμη φορά να έρθεις νωρίς και θα αξίζει και αυτή τη φορά. ‘Ανετο παπούτσι για πολύ χορό θα πρότεινα επίσης γιατί ακόμη κι αν είσαι από αυτούς που “δε χορεύουν”, νομίζω θα συμβεί άθελά σου. Θα προσθέσω και το αντικουνουπικό στη λίστα με τα απαραίτητα γιατί η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη.

Bobya Cottisha

Όνομα γλυκός γλωσσοδέτης και ταυτόχρονα η τριακοστή Ιουνίου σηματοδοτεί την κάθοδο των Δωριέων. Εννοώ φυσικά τις εμφανίσεις μερικών φοβερών μουσικών εκ Θασσαλονίκης στα Αθηναϊκά χώματα με πρώτους από αυτούς την πιο ευδιάθετη σε άκουσμα μπάντα που νομίζω ότι παίζει αυτή τη στιγμή σε underground ήχο. Οι Bobys Cottisha δουλεύουν εδώ και τρία και κάτι χρόνια τον πολύ όμορφο funk – pop – soul – R&B ήχο τους που ακούγεται από άλλο μέρος και άλλη δεκαετία ενώ μυρίζει φρέσκο σαν την τυρόπιτα που έψησε ο φούρναρης τέσσερις το πρωί.

Με έναν παν-γλυκό δίσκο, το For Breakfast του 2020, οι εξαμελείς Bobya Cottisha μάλλον μαγείρεψαν πολύ αλλά και έγραψαν μουσική όσο έμειναν κλεισμένοι στο σπίτι δίνοντας μας hints πως κάτι ψήνεται στη συμπρωτεύουσα και είναι καλό. Χορευτικό και άπειρα καλοδιάθετο μας βρίσκει και το Lunch Break, το φετινό τους EP που είναι παράδειγμα προς μίμηση. Οι Bobya Cottisha τα κάνουν όλα σωστά για να γίνουν μεγάλο όνομα και με έχουν ιντριγκάρει τρομερά να ανακαλύψω πως ακριβώς αποδίδουν ζωντανά. Εύχομαι σύντομα και ένα εξαίρετο dinner.

Mazoha

Τι να πει κανείς για αυτό το φοβερό τυπάκι που ακούει στο όνομα Mazoha. Κάθε δουλειά του κι έκρηξη, κάθε κομμάτι του κάλεσμα να γυρίσεις σε ακόλαστα βράδια, κάθε γραμμή του σκέψεις που έχει κάνει σε κάποιο κωλόστενο κάπου στις εννιά το πρωί μετά ή κατά τη διάρκεια του αφτερ. Η μόνος στο σπίτι την ίδια ώρα, πριν κοιμηθείς σίγουρα όμως. Ο Mazoha δεν ντρέπεται να πει τίποτα, καμιά λέξη, καμιά σκέψη, δεν έχει, τουλάχιστον φανερά, μουσικά taboo, και έχω καταφέρει να τον χάσω αρκετές φορές για ηλίθιους λόγους. Τώρα ήρθε η ώρα.

Μετά τον ΠΡΤΘΛΤ (πρωταθλητής, ο προηγούμενος δίσκος του, επιστρέφει μέσα στο 2022 τόσο με Ep (Βεντάλιες και Σιδηρογροθιές) όσο και με τον ολοκάινουριο του δίσκο ου τιτλοφόρησε με τη φράση που μας καλεί να πράξουμε στην εμφάνισή του. “Τώρα χορός”. Περιττό να σας πω ότι τον έχω λατρέψει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και ανυπομονώ να τον ακούσω ζωντανά. Από τις άχαστες εμφανίσεις σε μικρή ώρα.

Κ. Βήτα Το tri-force των Stereo Nova έλαμψε για λίγο μα έλαμψε λαμπρά. Ο Κωνσταντίνος Βήτα από τότε έχει μεγαλουργήσει δισκογραφικά και συνθετικά, έχει γράψει μουσικές για συναφείς τέχνες και δεν κουράζεται ποτέ του. Σίγουρα εμπνευστής όλων των παραπάνω αλλά και λίγο πολύ όλων όσων ασχολούνται με τον ηλεκτρονικό ήχο στην Ελλάδα (ιδιαίτερα με ελληνικό στίχο). Για μένα πάνω από αυτόν σε ό,τι έχει καταφέρει στα ελληνικά δεδομένα, μπορεί να σταθεί μόνο η Λένα Πλάτωνος κι αυτό είναι τεράστια κουβέντα.

Κάπου μέσα μου θέλω να πιστεύω ότι θα έχει σκοτεινιάσει λίγο όταν θα έχουμε την ευκαιρία να τον απολαύσουμε, ώστε το ηλιοβασίλεμα να μας παρασύρει στη μουσική του. Φοβάμαι βέβαια ότι δε θα προλάβει να γίνει αυτό. Δεν έχουμε κάποια πολύ πρόσφατη δουλειά του για να υπολογίζω ή να περιμένω να δω κάτι, ωστόσο οποιαδήποτε επιλογή από την πραγματικά μακρά δουλειά του θα είναι ευπρόσδεκτη. Ίσως να με νοιάζουν λίγο παραπάνω τα Ατέλειωτα Χρυσάνθεμα από τη Συγκατοίκηση.

Thievery Corporation

Να πω τη μαύρη μου αλήθεια, προτιμώ την ψυχεδέλεια μου πολύ πιο rock και stoner, οπότε με τη σκηνή που εκπροσωπούν γενικά οι Thievery Corporation μεγάλη σχέση δεν κατάφερα να αποκτήσω ποτέ. Γι’ αυτό όμως θα έχω ισχυρό σύμμαχο την Εβελίνα που γνωρίζει το άθλημα καλύτερα από εμένα. Όσο και να στέκεσαι μακρινά όμως από fusion jazz funkο -ψυχεδελικούς ήχους, με ηλεκτρονικό ήχο και διάφορα υποείδη αυτού, δε γίνεται να μη γνωρίζεις τους Thievery Corporation.

Το δίδυμο των Rob Garza και Eric Hilton εδώ και δεκαετίες (κοντεύουν τα τριάντα χρόνια ύπαρξης) δημιουργούν ήχους που τους αρέσουν και σε ταξιδεύουν στα πιο ζεστά μέρη του πλανήτη, όντας, άκρως καλοκαιρινοί. Το συγκρότημα μετράει αρκετές εμφανίσεις στη χώρα μας αφού, κακά τα ψέματα κι εμείς ζεστό μέρος είμαστε, και η Ελλάδα έχει δείξει ότι τους αγαπάει πολύ. Για μένα θα είναι η πρώτη μου συναυλιακή επαφή μαζί τους, κάτι που με ενθουσιάζει εφόσον ξέρω ότι δίνουν φοβερά shows καθώς η πλήρης μπάντα αποτελείται από άλλους τέσσερις μουσικούς και άλλα έξι-εφτά άτομα στα φωνητικά! Κάτι που με τις προηγούμενες εμπειρίες μου στο Release Festival, προμυνύετ φαντασμαγορικό.

Pet Shop Boys

Πετάμε πάλι σε αυτή την ιστορία που η μικρή Ειρήνη στην εφηβεία άκουγε metal. Πολύ. Και κάπου εκεί που ανακάλυπτε την αγάπη της για τους Gamma Ray (ένα από τα τρία power metal συγκροτήματα που έμειναν να εκτιμάει), πέφτει σε αυτό το κομμάτι, το It’s A Sin. Και κάπου παίρνει το μάτι της ότι είναι διασκευή. Και ανακαλύπτει ότι η pop μουσική που με τόσο πάθος έκραζε ως mainstream, μπορεί να είναι σκοτεινή. Και απίστευτα καλή. Τα υπόλοιπα είναι ιστορίες μικρότερες ή μεγαλύτερες για το πως σώθηκα.

Αυτό που μένει όμως είναι ότι οι Pet Shop Boys είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της σύγχρονης μουσικής ιστορίας, για πάρα πολλούς λόγους. Πέρα από τα πρακτικά και μετρήσιμα, ότι δηλαδή έχουν πουλήσει μιλιούνια δίσκους και θεωρούνται από τα πιο επιτυχημένα acts της γηραιάς Αλβιώνας, έχουν κάνει remixes στους πάντες και τους έχουν διασκευάσει οι πάντες, δείγματα φανερής αλληλοεκτίμησης από και προς άλλους μουσικούς. Το δίδυμο των Neil Tennant (τι να πάει λάθος με αυτό το επίθετο, συγγνώμη για το Doctor Whoϊκό reference) και Chris Lowe βαδίζει προς τη “χρυσή” του επέτειο, αφού διανύουν την τέταρτη δεκαετία μαζί.

Η μουσική τους πάντα inclusive σε όλα της τα σημεία, αποτελεί μια αστείρευτη πηγή για να αντλείς υπέροχα χορευτικά electro pop κομμάτια, κυρίως δικά τους αλλά και πολλών άλλων στα δικά τους μέτρα, Μπορεί στους Beastie Boys να χρωστάμε το δικαίωμα μας να παρτάρουμε καθώς πολέμησαν για αυτό, τα έταιρα όμως αγόρια από εδώ έγραψαν μουσική για να υπάρχει λόγος να παρτάρουμε. Το West End Girls και η διασκευή του Always On My Mind αγαπήθηκαν από όλο τον κόσμο, ενώ το Go West από απανταχού ποδοσφαιρόφιλους στην Ευρώπη. Και οι ζωντανές τους εμφανίσεις ακολουθούνται από τη φήμη των πιο εντυπωσιακών show που μπορείς να συναντήσεις. Κερασάκι στην τούρτα, ότι η φετινή τους περιοδεία, Dreamworld, που θα κρατήσει μάλιστα πάνω από χρόνο, αποτελεί και μία greatest hits περιοδεία, οπότε θα απολαύσουμε τα πάντα σε όλο τους το μεγαλείο.

Τελευταία