Αρχική EVENTSRELEASE ATHENS FESTIVAL 2022Release Athens Festival: Pet Shop Boys, Thievery Corporation, K. Βήτα, Mazoha, Bobya Cottisha

Release Athens Festival: Pet Shop Boys, Thievery Corporation, K. Βήτα, Mazoha, Bobya Cottisha

01/07/2022

Επιμέλεια: Ειρήνη Τάτση, Εβελίνα Γερακίτη / Φωτογραφίες: Release Athens Festival Photographers

Πέρασε πάνω από μία εβδομάδα χωρίς να πάω προς το Φάληρο και έπρεπε κάπως να το διορθώσω αυτό. Κατέβηκα όλο χαρά για μια συναυλία αρκετά διαφορετική από τις υπόλοιπες που πρόκειται να παρακολουθήσω φέτος, μιας που όπως και να το κάνουμε, πιο κοντά στο σκληρό ήχο με βρίσκεις. Ωστόσο, όπως μάλλον είχα προϊδεάσει, ανυπομονούσα ιδιαίτερα για αυτό το εξαιρετικό lineup της έβδομης ημέρας του Release Festival. Ημέρα των άκρων για πολλούς λόγους, αφού είδαμε ότι τη σκηνή μπορούν να αποθεώσουν τόσο ένα άτομο όσο και δεκαπέντε, ότι ο ελάχιστος κόσμος στην αρχή του φεστιβάλ μπορεί και να σημαίνει τον ίσως και περισσότερο παρευρισκόμενο σε φετινή βραδιά του Release Athens Festival, και άλλα πολλά.

► Bobya Cottisha

Πέταξα ήδη το τυράκι, ότι ο κόσμος στην αρχή ήταν ελάχιστος. Πράγμα άπειρα δυστυχές καθώς οι εγχώριοι καλλιτέχνες που ανέλαβαν το ρόλο του opening act είναι εξαιρετικοί δισκογραφικά και αποδείχθηκαν το ίδιο εξαιρετικοί και ζωντανά. Ο καυτός ήλιος εκείνης της ώρας δε βοήθησε καθόλου στο να μαζευτεί ο κόσμος μπροστά στη σκηνή, κάποιοι τολμηροί όμως υπήρξαμε αλλά κι αυτό με διαλείμματα να βρεθούμε για λίγο στη σκιά.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου έκπληξη αν πω ότι στεναχωρήθηκα πολύ με το πόσος κόσμος παρακολούθησε τελικά τους Bobya Cottisha, οι οποίοι βγήκαν στη σκηνή τρομερά ορεξάτοι και ταιριαστοί. Με το τελευταίο να εννοώ,ότι δεν ξέρω αν συνέβη σκοπίμως ή τυχαία, αλλά μέχρι και τα ρούχα που φορούσαν φανέρωναν μία ξεκάθαρη χρωματική παλέτα. Ο ήχος τους εξαιρετικός και με αυτή τη funky διάθεση - τόσο δικής τους όσο και της μουσικής τους- δημιούργησαν ένα φοβερό κλίμα που υπό άλλες συνθήκες κοινού θα ζέστης θα χορεύαμε όλοι.

Να πω την αλήθεια μου η φάση μου θύμισε εντελώς κάποιο πολύ ψαγμένο beach bar που επιλέγει προσεκτικά τη μουσική του, ίσως έχει και ζωντανούς μουσικούς, μιας που η μουσική των Bobya Cottisha είναι άκρως καλοκαιρινή, η ζέστη ήταν πολλή και δίπλα υπήρχε θάλασσα. Μπαίνει για μένα σίγουρα στο bucket list να ξαναδώ τους Bobya Cottisha σε κλειστό χώρο, ενώ θεωρώ ότι είναι μπάντα που κάπως, με κάποιο τρόπο, πρέπει να κάνουν ένα live στο Tiny Desk ή το KEXP. Μέχρι την επόμενη φορά, άξιοι που έπαιξαν τόσο όμορφα σε τόσο λίγο κόσμο.

► Mazoha

Με καταγωγή από τη συμπρωτεύουσα και αυτός, ο Τζίμης τα βρήκε λίγο σκούρα με την Αθηναϊκή ζέστη. Μαζόχα είναι όμως και παρά το γεγονός ότι φαινόταν να ζορίζεται η υγεία του, στάθηκε στο ύψος του και ερμήνευσε φοβερά τα κομμάτια που επέλεξε για τη συγκεκριμένη εμφάνιση. Ο ίδιος προσπάθησε πολύ να το διακωμωδήσει αφού στην αρχή ξεκίνησε με μια πετσέτα στο άκρως λαμπερό αλλά άκρως εκτεθειμένο στον ήλιο κεφάλι του, αλλά και ανέφερε να του προσέχουμε τα κατοικίδια του αν του συμβεί κάτι από τον ήλιο.

Ο Mazoha γενικότερα, τόσο με αυτό το προσωνύμιο όσο και ως Vagina Lips, εδώ και αρκετά χρόνια δίνει μαθήματα για ένα σωστό one person show. Ανεβαίνει αυστηρά μόνος του στη σκηνή, ηχογραφεί ό,τι χρειάζεται από τα κομμάτια και μονοπωλεί τη σκηνή με την κιθάρα του. Πραγματικά δε χρειάζεται τίποτε άλλο. Η φωνή του είναι ξεχωριστή, οι στίχοι του δε γνωρίζουν τη λέξη ντροπή και αυτό τους χαρίζει αργά και σταθερά το πιο σημαντικό πράγμα: σκληροπυρηνικούς fans. Έτσι και ο περισσότερος κόσμος που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο χώρο πλησίασε τη σκηνή για να τον στηρίξει και πάλι όμως ήταν λίγος για αυτό που πραγματικά αξίζει.

Ξεκίνησε το set του με το Pop 81 από τον πρώτο του δίσκο πάρα πολύ δυναμικά, αντιμετώπισε βέβαια στην πορεία κάποια τεχνικά θέματα που τον εμπόδισαν για πολύ λίγο. Highlight της εμφάνισής του για μένα με διαφορά το Ψυχολογικά Τραύματα Social Club από τον τελευταίο του δίσκο, Τώρα Χορός, που γίνεται αργά αλλά σταθερά το αγαπημένο μου. Ισχυρή και η παρουσία του Πρωταθλητή, τόσο με το ομώνυμο κομμάτι όσο και με την Αυτοάμυνα.

Λίγο κάπως με στεναχώρησε γιατί φάνηκε να ζορίζεται από τις συνθήκες. Η αλήθεια είναι πως η διαφορά του κόσμου που κατέφθασε μόλις τελείωσε το set του ήταν δραματική. Σίγουρα ο κόσμος δουλεύει και σίγουρα οι πιο μεγάλοι σε ηλικία έσπευσαν για να προλάβουν έστω τον Κ. Βήτα, ο οποίος σίγουρα είναι η ιστορία όλη αυτού του ήχου, αλλά ο Mazoha είναι το μέλλον του και πρέπει να το αγκαλιάσουμε κι αυτό. Όχι επειδή του οφείλουμε κάτι, αλλά επειδή είναι φ**κιν πολύ καλός. Λυπάμαι για τον κόσμο που δεν τον πρόλαβε, αλλά χάρηκα που τον είδα εγώ.

► Κ. Βήτα

Ο καιρός κάπως χαλαρώνει, ένα ελαφρύ αεράκι ξεκινά να φυσάει κάνοντας την κατάσταση λίγο περισσότερο υποφερτή. Ο κόσμος σχεδόν δεκαπλασιάζεται(!) μόλις ο Κωνσταντίνος Βήτα και οι μουσικοί του ανεβαίνουν στη σκηνή. Πράγνα φυσικά αναμενόμενο αν αναλογιστείς το αποτύπωμα που έχουν αφήσει τόσο οι Στέρεο Νόβα όσο και η προσωπική του δουλειά στην ελληνική και φυσικά όχι μόνο, μουσική.

Το set ξεκινάει ακριβώς στις εφτά με instrumental επιλογές, μεταξύ των οποίων και το Ένα Κλεμμένο Ποδήλατο, με τον Κ. Βήτα να χτίζει σιγά σιγά τα ονειρικά του τοπία που δίπλα από τη θάλασσα, φαντάζουν μαγικά. Ο ήχος του είναι σε γενικό μέσο όρο πάρα πολύ καλός, με το μόνο σημείο που πιθανόν να αδικείται λίγο να είναι τα φωνητικά του, αφού σε κάποια σημεία ακουγόντουσαν εξαιρετικά αλλά σε άλλες στιγμές “θαβόντουσαν” μέσα στον ήχο. Ίσως όμως και στην προκειμένη να μην είναι τόσο μεγάλο το κακό, αφού πάντα στη μουσική του Βήτα, οι στίχοι διαδραματίζουν υποστηρικτικό ρόλο στη μουσική.

Πολύ όμορφες στιγμές στην εμφάνιση του οι εκτελέσεις των Το Κύμα και Όλο Αυτό Που Ποτέ με το οποίο και έκλεισαν. Είναι να απορείς ώρες ώρες με το πόσα πράγματα κρατά αναλλοίωτα στην τέχνη του ο Βήτα. Και σοκάρεσαι με το πόσα χρόνια έχουν περάσει κι αυτός παραμένει ταπεινός. Δεύτερο σοκ, όταν βγαίνεις από το ταξίδι και τις σκέψεις αυτές, ο κόσμος που έχει μαζευτεί γύρω μου που προσεγγίζει σίγουρα θεαματικά νούμερα. Μεταξύ αυτών και η Εβελίνα που έρχεται τρέχοντας από τη δουλειά αλλά ορεξάτη μέχρι τέλους.

► Thievery Corporation

Όπως έχω αναφέρει ξανά, η σχέση μου με τους Thievery είναι εντελώς επιδερμική εφόσον δεν είναι καθόλου εντός των ακουσμάτων μου. Ωστόσο, η κοινωνικοπολιτική τους συνείδηση, η φήμη που έχουν για τις ζωντανές εμφανίσεις τους, η μορφή κολλεκτίβας που έχουν υιοθετήσει με τον αριθμό των μελών που φιλοξενούν στις τάξεις τους και μάλιστα τα εναλλάσσουν, έχει κερδίσει το αμέριστο σεβασμό μου έως χθες, και τον αμέριστο θαυμασμό μου από χθες.

Μια οικογένεια από όλα τα μέρη της γης, πολυπληθής όσο και δεμένη, φανερά έμπειρη ζωντανά, έκανε χιλιάδες κόσμου να χορεύουν για την πλάκα της. Από τον ήχο μέχρι τη διάθεση, από τα κοινωνικά μηνύματα μέχρι το performance, από το πόσο διαφορετικοί χαρακτήρες τόσο εμφανισιακά όσο και καλλιτεχνικά είναι όλοι οι άνθρωποι στο ρόλο των φωνητικών για τους Thievery Corporation, όλα ήταν σωστά. Και σωστότερο από όλα, ότι ο Rob Garza και ο Eric Hilton παρότι πυρήνες αυτής της μουσικής ομάδας, ποτέ δεν προσπαθούν να κλέψουν την λάμψη. Είναι πίσω να στηρίζουν οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη σκηνή. 'Aλλωστε, όταν συναντιούνται στη σκηνή ο πιο πλούσιος άνθρωπος στη Βαβυλώνα και μια Ξανθιά από το Λίβανο, το μόνο που μπορείς να χτίσεις είναι χορευτικά έθνικ παραμύθια. Σουρεαλιστικά δυνατή εμφάνιση. (Ειρήνη)

Τους Thievery Corporation τους είχα δει πρώτη φορά το 2008 ένα βραδάκι του Σεπτέμβρη στο θέατρο βράχων. Δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω, μιας που με πήγανε άλλοι για να τους δω. Από εκείνη την στιγμή μέχρι και σήμερα η μουσική τους είναι ένα θαυμάσιο ταξίδι σε διάφορα είδη μουσικής.

Το δίδυμο Rob Garza και Eric Hilton, έχει καταφέρει να “παντρέψει” διάφορα μουσικά ιδιώματα, (acid jazz, hip hop, electronica, reggae, Brazilian music) και γλώσσες από όλον τον πλανήτη, (Αγγλικά, Γαλλικά, Πορτογαλικά, Ρουμάνικα κ.α). Με τις πρώτες νότες που άρχισαν να ηχούν στο χώρο του Release έβλεπες να λικνίζονται όλοι μα όλοι ανεξαρτήτου ηλικίας!!! Δεν έχει σημασία κατ' εμέ το playlist, μιας που αποκλείεται να θυμάμαι όλα αυτά που έπαιξαν. Αλλά με το που βγήκε η Racquel Jones κι άρχισε να τραγουδάει και να πηγαινοέρχεται στην σκηνή ήξερες ότι όχι απλά θα περάσεις καλά αλλά, σούπερ ντούπερ! Την σκυτάλη πήραν οι Natalia Clavier, Mr. Lif, Puma, ερμηνεύοντας τραγούδια από όλη τη δισκογραφία τους συγκροτήματος.

Το συγκρότημα αυτό πολλές φορές έχει αναφερθεί στα τραγούδια σε θέματα όπως η πολιτική αλλά και η μετανάστευση. Εξάλλου με την μουσική που παίζουν ενώνουν λαούς και κουλτούρες! Κορυφαία στιγμή όταν ο Frank Orrall παίρνει το μικρόφωνο κι αρχίζει κι εκείνος να τραγουδάει ξεσηκώνοντας ακόμα πιο πολύ το κοινό με highight όταν περιστρέφει μια “λάμπα με καλώδιο”;, “μικρόφωνο με λάμπα-καλώδιο”; Κάτι τέτοιο πάντως. Το θέμα είναι ότι κάθε φορά που τους βλέπεις δεν σε κάνουν ποτέ να βαριέσαι! Στάνταρ θα σε παρασύρει η μελωδία τους ή οι φωνές τους ή σίγουρα οι διπλανοί σου σε ένα ταξίδι στον κόσμο της μουσικής τους.

Αυτό βέβαια που θα έπρεπε να αναφερθεί είναι η αισθητή απουσία του Zee Steele, από τους πιο παλιούς τραγουδιστές του συγκροτήματος. Εδώ κι αρκετό καιρό έχει σοβαρά ιατρικά θέματα κι απέχει από την σκηνή. Παρ΄ όλα αυτά, οι Thievery δεν τον ξεχνάνε και ίσα ίσα λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει αυτό το διάστημα έβγαλαν ανακοίνωση για Go Fund Me να συλλεχθούν χρήματα για την πληρωμή των ιατρικών του εξόδων.

Κάπου εδώ θα επανέρθω για άλλη μια φορά στη διοργάνωση του φεστιβάλ! Χωρίς πολλά πολλά ειλικρινά κ αληθινά το μπράβο είναι λίγο κάποιες φορές! Η σκηνή δεν έχει να ζηλέψει κάτι από συναυλίες του εξωτερικού. Ό,τι θες το βρίσκεις, από ποτά έως και φαγητά. Ίσως ο ήχος να έχει κάποια θέματα αλλά όχι συχνά, διορθώνονται βέβαια πάντα άμεσα. Αλλά το θέμα είναι ότι περνάμε όμορφα κι αυτό φαίνεται κάθε φορά!

► Pet Shop Boys

Όταν κλήθηκα να γράψω για τους Pet Shop Boys, προβληματίστηκα. Το σκέφτηκα η αλήθεια είναι πώς να περιγράψω κάποια πράγματα για να μην φανεί η ηλικία μου αλλά δε γίνεται αυτό δυστυχώς! Τώρα θα μου πεις άνθρωπος που ακούει melodic death ακούει και Pet Shop Boys; Μωρέ όλα γίνονται όταν υπάρχει κέφι! Καλώς ή κακώς όταν ξεκίνησαν την καριέρα τους στα μέσα των 80's αυτά άκουγαν οι γύρω μου. Οπότε όλα αυτά τα ακούσματα υποσυνείδητα μένουν. Ε και βγήκαν στην επιφάνεια σε αυτή την συναυλία!

Υπερπαραγωγή! Τεράστιες οθόνες με show φωτισμού. Ήχος καταπληκτικός, εκτός αν ήσουν κοντά στα ηχεία και έχανες τα αυτιά σου. Η φωνή του Neil Tennant να ηχεί όπως τον άκουγες τότε σε κασέτα (ούτε καν cd, κασσέτα!). Για τα 68 του χρόνια μια χαρά κρατιέται πάντως.

Κι ο χορός ξεκινάει! West End Girls, Domino Dancing, Heart, You were always on my Mind. Τραγούδια που όσα χρόνια κι αν περάσουν έστω έναν στίχο θα τον θυμάσαι. Ο κόσμος να χορεύει ασταμάτητα και μαζί με αυτούς κι εγώ αλλά πού αντοχή πλέον;! Λες θα πάρω μια ανάσα να ξεκουράσω λίγο και την μέση μου αλλά σιγά μην σε αφήσει σε ησυχία κι η παρέα σου. Εκεί να συνεχίσεις να χορεύεις και να τραγουδάς! Κυριολεκτικά μια συναυλία που θα ζήσεις once in a lifetime! Σου μένει στο μυαλό και στην καρδιά για όλα αυτά που είδες, που άκουσες, που ένιωσες. (Εβελίνα)

Όπως έγραψα και χθες σε σχόλιο με το που γύρισα σπίτι, Ε ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ. Μία ώρα μεσολάβησε μεταξύ των δύο εμφανίσεων, όχι όμως χωρίς λόγο αφού τα σκηνικά των Pet Shop Boys χρειάζονταν ιδιαίτερη προετοιμασία. Καλά έκαναν δηλαδή (τα σκηνικά) αφού αναμενόταν να ζήσουμε μια ανεπανάληπτη οπτικοακουστική εμπειρία. Με το extra στοιχείο μιας best of περιοδείας και εμφάνισης, από το πρώτο λεπτό, οι Pet Shop Boys έκαναν αυτό ακριβώς που μας υποσχέθηκαν – ένα ταξίδι στη δική τους ονειροχώρα.

Ο κύκλος των Pet Shop Boys, ξεκινά και κλείνει με κάτι πολύ βασικό. Τον δρόμο. Κάπως έτσι, δύο βέροι Εγγλέζοι, σε ένα βέρο εγγλέζικο σοκάκι κάτω από δύο λάμπες πόλης/λεωφόρου, γνωρίζονται, μένουν για πάντα μαζί και γράφουν ιστορία. Ξεκινώντας ως εξωγήινοι rock stars με εξωπραγματικά γυαλιά ηλίου και ασημένιες καπαρτίνες κάτω από δυο φώτα, για να επιστρέψουν πάλι ως ταπεινοί άνθρωποι κάτω από τα ίδια δύο φώτα στο τέλος του σετ. Συγκινητικός συμβολισμός.

Συγκινητικό επίσης το με πόση χαρά και συγκίνηση ερμήνευσαν κάθε τους κομμάτι. Ο αειθαλής Neil Tennant, παρόλο που κοντεύει τα εβδομήντα, εκτοξεύει τη φωνή του εκεί που πήγαινε όπως και όταν ήταν νέος. Σαν πραγματικός κουλ τύπος, ερμήνευσε τα πάντα σαν να μας έλεγε τις ιστορίες μιας ζωής. Ήταν σοκαριστικό, με δεδομένο ότι σε πολλά κομμάτια έπαιζαν σε οθόνες τριγύρω κομμάτια από video clips τους στις ένδοξες εποχές των 80s και 90s, να βλέπεις δίπλα δίπλα το ίδιο πρόσωπο στα είκοσι και στα εξήντα. Να αγκαλιάζει το παρελθόν, να δέχεται το παρόν αλλά και ότι μέλλει να έρθει.

Πριν βουρκώσω λίγο με το πόσο όμορφο είναι να αποδέχεσαι το πέρασμα του χρόνου με τέτοιο τρόπο, θα γυρίσω στις οθόνες και τα σκηνικά. Υπερπαραγωγή μεγατόνων με οθόνες που γύριζαν, τρομερό visual και light show, ένα stage crew ντυμένο με στολές εργατών δρόμου για να ταιριάζουν στο συνολικό ύφος των σκηνικών. Το έτερον ήμισυ του Neil, ο Chris Lowe, βράχος στο να εκπληρώνει κάθε μουσική απαίτηση, σχεδόν σαν να είναι ρομποτ, αφού προσπάθησε να μη σπάσει το σοβαρό του ύφος καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας, όμως τη στιγμή που τον παρουσίασε ο Neil έσκασε ένα χαμόγελο πιο γλυκό από μέλι.

Ξεκινώντας από το θρυλικό Suburbia, οι Pet Shop Boys το πήγαν χαλαρά. Το Can you Forgive her? και το Opportunities παίρνουν σκυτάλη, ενώ το Where The Streets Have No Name με το πασίγωστο του remix, ανάβει τις πρώτες σοβαρές σπίθες χορού. Τα Rent και So Hard απογειώνονται και, αφού Neil και Chris αποχωρούν για να αλλάξουν οι ίδιοι αλλά και τα σκηνικά, επιστρέφουν χωρίς τα γιγαντιαία γυαλιά τους, με περισότερες οθόνες, αλλά και τους συνοδούς τους. Η Claire Uchima και ο Simon Tellier σε συμπληρωματικά φωνητικά, πλήκτρα και κρουστά, συνοδεύουν εδώ και καιρό σκηνικά το ντουέτο το οποίο δείχνει με κάθε τρόπο πόσο τους σέβεται και τους αγαπά. Όλοι μαζί ερμηνεύουν το Left To My Own Devices για να περάσουμε σε ένα απόλυτο sing along αποκορύφωμα με το Domino Dancing. Ο Neil μάλιστα αστειεύεται ότι υπάρχουν κάποια κομμάτια που ο κόσμος τους παρακαλάει να παίξουν και το συγκεκριμένο είναι ένα εξ αυτών.

Αθάνατο party kid, ο Neil αφερώνει τα επόμενα κομμάτια στους παλιούς ravers και δε ξεχνάει από που προέρχεται. Πάρτε μαθήματα όσοι προσπαθείτε να κάνετε techno πάρτυ. Οι διασκευές των Losing My Mind και You Were Always On My Mind που, κακά τα ψέματα, έχουν γίνει κτήμα τους, ξεσηκώνουν το πλήθος το οποίο μένει έτσι για πολλά κομμάτια, μέχρι και τη διασκευή του Go West που τραγουδιέται από κάθε στόμα, αλλά και τον ανεπανάληπτο ύμνο It’s A Sin.

Έτσι, σηματοδοτείται το πρώτο και κυρίως κομμάτι του show, με μια ολιγόλεπτη αποχώρηση του συγκροτήματος για να επιστρέψουν για άλλη μία φορά με τα West End Girls και Being Boring. Σχεδόν με δάκρυα χαράς στα μάτια, ο Neil Tennant μας αποχαιρετά συστήνοντας τους συνοδοιπόρους του σε αυτό το υπέροχο θέαμα. We are thankfull, and we are the Pet Shop Boys, and we love you!”. Σημειώνω αυτή τη φαινομενικά κλισέ φράση, για να σταθώ στο ότι έμφαση, δόθηκε στο κομμάτι “We are the Pet Shop Boys”. Είμαστε αυτά τα αγόρια και αυτά θα μείνουμε για πάντα. Αυτά τα νέα παιδιά με φιλοδοξίες που γίναμε όλοι εχθές, τραγουδώντας ασταμάτητα. Και ευχαριστούμε για αυτό.

Τελευταία