Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣΜαρίνα Σάττι, 01/07/2022 @Κήπος Μεγάρου Μουσικής

Μαρίνα Σάττι, 01/07/2022 @Κήπος Μεγάρου Μουσικής

Φωτογραφίες: Μάρκος Παπαϊωάννου

"Λοιπόν άκου, 1η Ιουλίου παρουσιάζει η Σάττι το Yenna στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Θα το καλύψεις".

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία για το βράδυ της Παρασκευής στον φανταστικό Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, προ εβδομάδων, με ένα μήνυμα του Χρήστου Καραγιάννη. Παραξενεύτηκα, αλλά όλα για τον Χρήστο, όλα για το Depart, όλα για την Τέχνη.-

Δεν είναι πως δεν περίμενα ότι θα περάσω καλά. Απλά όταν δηλώνεις μέταλλο, αλλά παραμένεις άτομο που είναι ανοιχτό σε όλα, οι πιθανότητες να αναθεωρήσεις για πράγματα εκτοξεύονται. Βέβαια, για τη Μαρίνα Σάττι δεν χρειάστηκε να μάθω κάτι την Παρασκευή. Πήγα έτοιμος. Διάβασα την κριτική του Χρήστου στο Yenna, και γνώριζα προκαταβολικά ότι μιλάμε για άτομο το οποίο γράφει μουσική και στίχους χωρίς να υπολογίζει τίποτα.

Το ίδιο ακριβώς πράττει πάνω στη σκηνή. Ο κήπος του Μεγάρου είναι ιδανικός για να νιώσεις "λες και είσαι σε stoner festival τριημέρου", όπως το είπε ο Μάρκος σωστά πριν αρχίσει η τρομερή παράσταση παραδοσιακής μουσικής. Όχι μόνο ελληνικής. Σίγουρα ανατολίτικης. Ξέρετε, από αυτές για τις οποίες λίγο πολύ όλοι έχουμε αναφορές, είτε τις ακούμε, είτε όχι. ?λλωστε, δεν έχει σημασία μόνο η αναφορά σου, αλλά πως τη διαχειρίζεσαι. Οι Septicflesh έχουν ανατολίτικα στοιχεία σε τραγούδια τους, για παράδειγμα. Δεν είναι όλα “τσιφτετέλι” και “μπουζούκια” (σ.σ. για εσάς που τα λέτε αυτά υποτιμητικά αυτό).

Ότι θα έβαζα τους Flesh σε κείμενο για τη Σάττι, ούτε εγώ το περίμενα. Αλλά έχει μια δύναμη αυτό το μεράκι το άτιμο. Να μην υπολογίζει τίποτα. Επανέρχομαι λοιπόν με πάσα στον εαυτό μου για να πω ότι η Μαρίνα Σάττι δεν χρειάζεται να υπολογίσει πολλά. Οταν τραγουδάει -συγγνώμη- όταν καταθέτει επί σκηνής ψυχή και σώμα, το κάνει επειδή γουστάρει. Και όπως γουστάρει. Υμνεί την παραδοσιακή μουσική, υμνεί τις ρίζες που έθαψαν βαθιά κάπου, κάποιοι, κάποτε, και τις αρπάζει να τις εκτοξεύσει στα ουράνια, για να μας ταξιδέψει.

Να πάμε σε μοιρολόγια, να βρεθούμε σε τοπία από άλλες εποχές, και να κρατήσουμε όμορφες αναφορές. Για να πάμε μαζί μπροστά. Η Μαρίνα Σάττι κάνει κάτι εξαιρετικό. Καταφέρνει να συνδυάσει την ελληνική παραδοσιακή μουσική με παραδοσιακούς ήχους και τραγούδια από άλλες χώρες της Ανατολής, και μέσα σε όλα αυτά “πιάνεις” R&B στοιχεία. Ξέρω κάποια που το κάνει αυτό στο απόλυτο επίπεδο και τη λένε Lizzo. Η Lizzo γράφει τη δική της μουσική, τους δικούς της στίχους, και πάνω στη σκηνή, κάνει Ο,ΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ.

Δεν ξέρω πόσες φορές θα χρειαστεί να το γράψω αυτό για να γίνει σαφές και ξεκάθαρο. Αν θέλετε κι άλλες, θα το γράψω κι άλλες: το ίδιο κάνει και η Σάττι. Όχι με attitude “αδιαφορώ για εσάς”, το αντίθετο, αγαπάει τον κόσμο και το δείχνει με κάθε ευκαιρία. Για παράδειγμα: η δισκογραφία της δεν περιλαμβάνει αμέτρητα τραγούδια και ως εκ τούτου, η συναυλία της Παρασκευής δεν ήταν τεράστια σε διάρκεια. Όταν όμως η σκηνή άδειασε και ο κόσμος ζητούσε κι άλλο, η Σάττι και η μπάντα της επέστρεψαν και μας χάρισαν κι άλλο χορό και τραγούδι, κι ας χρειάστηκε να παίξουν ξανά τραγούδια που είχαμε ακούσει νωρίτερα.

Δεν το λες και ενοχλητικό, όταν για παράδειγμα ακούς δυο φορές το “SPIRTO KE VENZINI” το ίδιο βράδυ. Ο τρόπος με τον οποίο δανείζεται στίχους από θρυλικά τραγούδια και γύρω τους χτίζει νέες μελωδίες (βλ. “Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ/ Κι άσε να καώ όπως θέλω και να τρελαθώ/ Φύλαγέ με, φίλα με και κάνε με καπνό”), είναι μοναδικός. Η ερμηνεία της -με τη βοήθεια των εξαιρετικών Έλενα και Ερασμία στα backup vocals- είναι κάτι το ξεχωριστό και η ενέργειά της στο stage μαρτυρά πως “διψάει” για μουσική. Αλλωστε, το επιβεβαίωσε και η ίδια με το “καλημέρα”, αφού μετά το καλωσόρισμα, βγήκε αυθόρμητα από μέσα της το “Επιτέλους έχω δίσκο”!

Ακούω για τη Μαρίνα Σάττι εδώ και χρόνια. Το Yenna αποτέλεσε το επιστέγασμα της εισόδου της στη δισκογραφία και την κατάκτηση της πρώτης κορυφής. Οι live εμφανίσεις με τραγούδια του θα το εγκαθιδρύσουν στη συνείδηση του κοινού ως ένα από τα αγαπημένα ελλνόφωνα albums του 2022, και θα αποτελεί πάντα “το πρώτο album της Σάττι”. Το γράφω έτσι, γιατί έχω μια βεβαιότητα ότι μια μέρα, θα τη δούμε σε κάτι ακόμη μεγαλύτερο.

Θα επιλέξω να κλείσω σχολιάζοντας κάτι που σκεφτόμουν από την πρώτη στιγμή που βγήκε στη σκηνή η Σάττι την Παρασκευή. Έχοντας ήδη πάει στην Πλατεία Νερού φέτος δυο φορές, είχα σχεδόν ξεχάσει πως είναι να είσαι σε συναυλία που δεν διαρκεί 9 ώρες. Όταν βρίσκεσαι σε μεγάλο φεστιβάλ, είναι σαν να είσαι στη Μέκκα. Σε κατακλύζει το δέος και απλά αφήνεσαι στο rollercoaster. Σε lives όπως αυτό της Παρασκευής στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, αισθάνεσαι σαν να είσαι σε εκείνα τα γραφικά εκκλησάκια που είναι χτισμένα σε απόκρυμνες πλαγιές βουνών και δεν σε νοιάζει καν -είτε είσαι πιστός είτε όχι- αν είναι εκκλησίες. Σε νοιάζει μόνο η κατανυκτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν γύρω τους και αυτό οφείλεται στο πως η Σάττι κινείται πάνω στη σκηνή.

Υ.Γ. Κρατάω σαν φυλαχτό ένα τραγούδι που το άκουσα και το πρωί του Σαββάτου, επιβεβαιώνοντας ότι όντως είναι ένα από τα πλέον εξαιρετικά. Το “ASE ME NA FIGO” διαθέτει ένα φανταστικό beat και σε βομβαρδίζει με τρομερό στίχο. Κλείνω με την εισαγωγή του:

Νιώθω όλα τα βάρη να με σφίγγουν

Με αγκαλιάζουν δε θέλουν να φύγουν

Θα παλεύω όλη τη ζωή μου

Μέχρι να με αφήσει η πνοή μου

Με αφήσαν όλοι οι θεοί μου

Μόνη μου να βρω τη δύναμή μου

Πάνω στις κορφές του Ψηλορείτη

Με μεγάλωσαν άγριοι λύκοι

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες

Τελευταία