Αρχική POP CULTURESERIESStranger Things Season 4 - MOST. METAL. EVER.-

Stranger Things Season 4 - MOST. METAL. EVER.-

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το παρόν κείμενο περιλαμβάνει δυο μέρη. Το πρώτο δεν περιέχει spoilers, και το δεύτερο αναλύει με λεπτομέρεια αρκετά μέρη της 4ης σεζόν του Stranger Things.

Η επιτυχία στο χώρο του θεάματος περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τη "συνθήκη" πως η προσμονή, μεγαλώνει τη θεαματικότητα, και όταν το αποτέλεσμα είναι πράγματι άξιο αναγνώρισης, αυξάνει και την απόλαυση που νιώθει κανείς. Με την 3η σεζόν του Stranger Things να κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 2019 και την πανδημία να "παγώνει" τα πάντα, γνωρίζαμε πως θα αργήσουμε πολύ να δούμε τη συνέχεια των δεινών που έχει υποστεί το Hawkins. Στις 27 Μαΐου 2022, η αναμονή αυτή -σχεδόν- τελείωσε, με τα πρώτα 7 επεισόδια της 4ης σεζόν να κυκλοφορούν στο Netflix.

Σπασμένη σε δυο μέρη, με το δεύτερο να γνωρίζουμε προκαταβολικά πως επρόκειτο να κυκλοφορήσει την 1η Ιουλίου 2022, περιλαμβάνοντας δυο επεισόδια-ταινίες διάρκειας τεσσάρων ωρών παρά πέντε λεπτά, η 4η σεζόν αναμενόταν ως η καλύτερη μέχρι τώρα. Ακριβώς αυτό συνέβη και δανειζόμενος viral φράση από το ίδιο το Stranger Things, θα συνοψίσω το τέταρτο μέρος της περιπέτειας ως εξής:

MOST. METAL. EVER!

Αυτό το οποίο έχει κατορθώσει το Stranger Things δεν περιγράφεται εύκολα. Είναι βέβαιο ότι θα γραφτούν πολλές διπλωματικές, θα κυκλοφορήσουν πολλές έρευνες, και θα προκύψουν αμέτρητα συμπεράσματα από αυτό που δημιούργησαν οι Duffer Brothers (Matt και Ross) μαζί με τους Shawn Levy και Nimród Antal. Στις γενιές που μεγάλωσαν τις δεκαετίες του '80 και του '90, τα δυο αδέρφια βρίσκουν ένα κοινό διψασμένο να γίνει mainstream, όχι για να νιώσει ότι είναι διάσημο, αλλά για να ορίσει καθιερώσει το χώρο του εντός της βιομηχανίας του θεάματος, και κατ' επέκταση της παγκόσμιας κουλτούρας από την οποία απουσίαζαν -και απουσιάζουν- πολλά από αυτά που καθόρισαν τις μετέπειτα ζωές τους.

► The power of music

Για παράδειγμα, η αγάπη μας (γεννηθείς το '87, μεγάλωσα στα 90s) για μουσικούς που η mainstream βιομηχανία τους έχει ξεχάσει -είτε λόγω φήμης άλλων που καθιερώθηκαν επειδή "έπιασαν" το νόημα νωρίτερα, είτε λόγω της πραγματικότητας που λέει ότι κανείς δεν σκέφτηκε να αξιοποιήσει αυτά που πρόσφεραν- βρήκε τούνελ και πέρασε στο υποσυνείδητο ατόμων που δεν γνώριζαν μέχρι πρότινος τραγούδια που εμείς ακούγαμε ανέκαθεν. Αν φτιάξεις μια λίστα με τραγούδια τα οποία μπορείς να θεωρήσεις ορόσημα των 80s, από τη λίστα δεν μπορείς να κρατήσεις εκτός το σπουδαίο "Separate Ways (Worlds Apart)" των Journey ή το συγκλονιστικό -και καταλυτικό για την 4η σεζόν του Stranger Things- "Running Up That Hill" της Kate Bush. Το πρώτο δε, έχει διασκευαστεί να είναι σαφώς πιο μετα-αποκαλυπτικό, και αποκτά άλλη διάσταση -παρότι και το αυθεντικό παραμένει ένα από τα πιο metal τραγούδια που έγραψαν ποτέ οι Journey.

Οι Duffer Brothers μέσω του Stranger Things κατόρθωσαν να αναδείξουν και να επικαιροποιήσουν ξανά μουσική και καλλιτέχνες τα οποία οι γενιές που τώρα κρατούν στα χέρια τους το μέλλον, όχι μόνο θέλουν αλλά ΠΡΕΠΕΙ να ακούσουν. Το γεγονός ότι ακούγεται τραγούδι των Metallica στη νέα σεζόν, δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά το ποιο είναι αυτό το τραγούδι, έχει τεράστια σημασία για το 80s metal και το κατά πόσο παραμένει επίκαιρο 40 χρόνια αργότερα. Trivia: ο γιός του Robert Trujillo έγραψε συγχορδίες για την εκδοχή του τραγουδιού που ακούγεται σε κομβικό σημείο, το οποίο θα αναλύσουμε παρακάτω, στο σκέλος που περιλαμβάνει spoilers.

Ακούμε επίσης τραγούδια όπως "Psycho Killer" (Talking Heads), "You Spin Me Round (Like a Record)" (Dead or Alive), "Detroit Rock City" (Kiss, single version), "Spellbound" (Siouxsie and the Banshees - το ακούσαμε και στο πρώτο ever επεισόδιο της σειράς), "When It's Cold I'd Like to Die" (Moby), και πολλά ακόμη. Τραγούδια που ναι, για φίλους της μουσικής, θεωρούνται classics, και τα βρίσκεις σε λίστες στο Internet, αλλά δεν τα ακούς εύκολα μαζεμένα σε μια σεζόν η οποία έπαιξε για πάνω από -καθίστε καλά- 930 εκατομμύρια ώρες (!) τις πρώτες 28 ημέρες που ήταν διαθέσιμη στο Netflix!

Gaten Matarazzo, Maya Hawke, Sadie Sink, and Joe Keery as Dustin, Robin, Max, and Steven in Stranger Things Season Four

► Η φαντασίωση του real-life Dungeons & Dragons

Όποιος έχει ρίξει έστω μια φορά 20εδρο ζάρι σε τραπέζι, με όλους τους άλλους γύρω του να σταυρώνουν δάχτυλα περιμένοντας μια καλή ζαριά για να σκοτώσουν το τέρας, ξέρει. Ξέρει, ήξερε, και θα ξέρει, ότι το Dungons & Dragons και γενικότερα τα παιχνίδια ρόλων και φαντασίας, δεν έχουν περάσει και την καλύτερη ζωή από τότε που ο Gary Gygax μας χάρισε το D&D στα 70s. Κατηγορήθηκαν ότι προωθούσαν τον σατανισμό και στις Ηνωμένες Πολιτείες κυνηγήθηκαν σε επίπεδα Ιεράς Εξέτασης, με παιδιά να καταδιώκονται ως υπηρέτες του κακού, επειδή τους άρεσε να παίζουν ιστορίες με δράκους, απέθαντους, και μάγους.

Θα μου επιτρέψετε να πω ότι όχι, το Big Bang Theory δεν αποδίδει στα παιχνίδια ρόλων "τα του καίσαρος". Σίγουρα όχι όπως το κάνουν οι Duffer Brothers στο Stranger Things, και ειδικά στην 4η σεζόν. Μέσω του arch της αγάπης των παιδιών για το D&D, εισάγεται στη σειρά ένας χαρακτήρας-ορόσημο για την πιο πρόσφατη σεζόν της σειράς. Ο Eddie Munson είναι "αυτός ο τύπος που δεν μπορεί να αποφοιτήσει με τίποτα", είναι "το φρικιό", είναι "ο καμμένος μεταλλάς μωρέ", είναι "ο σατανιστής που πίνει αίμα". Όπως ο ίδιος λέει: I mean, look at us. We are no heroes!

Έχω γράψει και ξαναγράψει εδώ, με άλλες αφορμές, ότι πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε αποζητώντας διέξοδο από τη μονοτονία και τα απαίσια στεγανά του κόσμου μας μέσω των παιχνιδιών ρόλων. Όσο επικίνδυνο κι αν ακούγεται, δεν είναι λίγες οι φορές που εύχεσαι αντί να ήσουν στο μετρό, παλεύοντας για ακόμη ένα μεροκάματο που τις περισσότερες φορές δεν ανταποκρίνεται σε αυτά που προσφέρεις, θα ήθελες πολύ να είσαι σε μια σπηλιά, προσπαθώντας να βρεις την αιτία των δεινών μιας πόλης, πολεμώντας επικίνδυνα τέρατα στην πορεία. Ο Eddie Munson είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτός ο χαρακτήρας και η παρουσία του στην 4η σεζόν δεν εξυπηρετεί μόνο τον αποδιοπομπαίο τράγο που απαιτεί το σενάριο των Duffers για να προχωρήσει. Είναι ο μαγνήτης που έλκει τα παιδιά από διάφορα σημεία, καλώντας τα -πρακτικά- να σώσουν τον κόσμο, και το "Hellfire Club", η μικρή λέσχη Dungeons & Dragons που έχει ιδρύσει, μοιάζει σαν ένα σχολείο μέσα στο σχολείο.

Σε μια 80s κοινότητα, με το bullying να μην συναντά κανένα εμπόδιο από αυτά που υψώνουν πλέον οι νεότερες γενιές ανά τον κόσμο, ο Eddie Munson και το D&D αποτελούν το τείχος προστασίας για τον Dustin, τον Mike, και τον Lucas. Μέσω του σεναριακού arch για τα παιχνίδια ρόλων, παίρνουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε σε βάθος και την αδερφή του Lucas, Erica, η οποία μπορεί να περιγραφεί μόνο με μια φράση:

YAS QUEEN.

Maya Hawke, Joe Keery, Priah Ferguson, Natalia Dyer, and Sadie Sink as Robin, Steven, Erica, and Max in Stranger Things Season Four

Χάρη στο "Hellfire Club", ζούμε ξανά χρόνια εφηβίας, όταν βρισκόμασταν στην πίσω μεριά του προαυλίου να μοιραζόμαστε ακουστικά για να ακούσουμε metal τραγούδια που μιλούσαν για επικές μάχες. Επιστρέφουμε στις βαρετές ώρες της τάξης, όταν έπρεπε να μάθουμε άλγεβρα, αλλά εμείς κάναμε αριθμητική για να βγάλουμε τα στατιστικά του χαρακτήρα μας ενόψει του νέου campaign που ξεκινούσε το Σαββατοκύριακο. Χάρη στον Eddie Munson, δικαιωνόμαστε -χατζήδες και μη, δεν με απασχολεί- για όλες τις φορές που είπαμε "εγώ ακούω metal" και οι άλλοι μάντευαν ότι έχουμε υπόγειο και επικαλούμαστε τον σατανά. Υπόγειο μπορεί να είχαμε, αλλά ήταν γεμάτο πίτσες, ζάρια, DM screens για να κρύβουν αυτά που ο Dungeon Master είχε ετοιμάσει για εμάς, μουσική, γέλια, συγκινήσεις, πολλές φορές τσακωμούς, και μερικά άτομα που έλεγαν πως είναι ήρωες, και εννοούσαν ότι είναι πολεμιστές σε μαγικούς κόσμους, όχι αυτό που έχει ο κόσμος στο μυαλό του ως ήρωα.

Υ.Γ. Κλείνοντας αυτό το κομμάτι, να πω ότι αν αυτά που γίνονται στο Stranger Things, συνέβαιναν μια μέρα εδώ, πιστέψτε με, θα τρέχατε σε εμάς για να ανασύρουμε από τις βιβλιοθήκες μας τα Monster Manuals, και να δούμε πως σκοτώνεται αυτό το τέρας. Και επειδή ακριβώς είμαστε metal, θα το κάναμε χωρίς να το τρίψουμε στη μούρη σας μετά.-

► Μαθήματα μεταφυσικής -και ερωτικής- ιστορίας

Παράλληλα, η 4η σεζόν του Stranger Things είναι ένας ύμνος στην αγάπη και τον έρωτα. Στις ανθρώπινες σχέσεις, με μεγάλο representation πολλών σεξουαλικοτήτων και άλλων δυναμικών. Τα ατομικά archs που αφορούν τη Robin, τον Will, τον Mike, την Eleven, τον Steven, τη Nancy, τον Jonathan, τον Hopper, τη Joyce, τον Lucas, και τη Max, αναπτύσσονται ραγδαία -ενδεχομένως λίγο βιαστικά ανά διαστήματα αλλά έχουμε και μια απειλή να καραδοκεί οπότε αναμενόμενο και εύστοχο- και βλέπουμε τόσο τις ερωτικές σχέσεις να αλλάζουν, όσο και αυτές που θα μπορούσαν να είναι ερωτικές αλλά -πιθανότατα- δεν θα γίνουν ποτέ. Δεν θυμάμαι ούτε μια στιγμή στα 9 επεισόδια που να με απογοήτευσε ή να μην μου αρκούσε αυτό που απέδωσαν στην κάμερα όλοι οι προαναφερθέντες χαρακτήρες. Οφείλουμε όλοι ένα μεγάλο "μπράβο" στα παιδιά, τα οποία κάνουν καταπληκτική δουλειά σε ερμηνευτικό επίπεδο, από τη νεότερη Priah Ferguson (Erica Sinclair) έως τους μεγαλύτερους Joe Keery (Steve Harrington) και Natalia Dyer (Nancy Wheeler). Ειδικά οι δυο τελευταίοι, έχουν ένα από τα καλύτερα character developments που έχω δει σε σειρά με teenagers.

 "Ποιός περιμένει τώρα 2-3 χρόνια;"

Έλα ντε. Εμείς θα περιμένουμε 2-3 χρόνια, από ότι φαίνεται. Αν κρίνουμε από το πως πάει έως τώρα η σειρά και αν συνυπολογίσουμε ότι η 5η σεζόν θα είναι η τελευταία, προτείνω να εξοπλιστείτε με υπομονή. Μετά το διάστημα 1,5 έτους ανάμεσα σε πρώτη και δεύτερη σεζόν, περιμέναμε σχεδόν δυο χρόνια για την 3η. Η 4η βρήκε μπροστά της τον Covid-19 με συνέπεια να αναμένουμε τρία χρόνια, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δείχνει στους δημιουργούς ότι και πενταετία να περάσει, εμείς θα επιστρέψουμε. Συν τις άλλοις, ας μην ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό. Τα παιδιά που πρωταγωνιστούν, μεγαλώνουν με τρομερό ρυθμό (έφηβοι γαρ). Αν ρίξετε μια ματιά στο πρώτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, θα καταλάβετε ότι σε διάστημα πέντε ετών έχουν ξεπεταχτεί τρομερά. Τι μας λέει αυτό για την 5η σεζόν; Προφανώς δεν έχουμε inside information, αλλά βάσει του πως τελείωσε αυτός ο κύκλος, λογικά θα έχουμε κάποιο απότομο fast forward και το διάστημα που θα είναι "κενό", λογικά θα γεμίσει με flashbacks (σ.σ. τα οποία οι Duffer Brothers αγαπούν). Σε ότι αφορά τη γεύση που μας αφήνει η 4η σεζόν, χωρίς spoilers, θα τη συνοψίσω όσο πιο ασφαλώς μπορώ.

Σεναριακά, είμαστε σε αρκετά καλό σημείο. Η ροή της υπόθεσης κυλάει αρκετά καλά, με εξαιρέσεις οι οποίες αν είσαι πλήρως immersed στην εμπειρία δεν θα σε ενοχλήσουν πολύ. Αν πάλι είσαι άτομο που κουράζεται εύκολα και πιάνει το κινητό να παίξει Candy Crush, ίσως υπάρχουν σημεία που θα κουραστείς λίγο από το πόσο διαρκεί το κάθε arch. Συνολικά όμως, μιλάμε για ένα από τα πιο dark και sinister twists που έχουμε δει σε teenage series. Το τελευταίο οφείλουμε να το θυμόμαστε πάντα, διότι όσα βλέπουμε να βιώνουν οι χαρακτήρες, δεν τα ζουν σκληροτράχηλοι ενήλικες όπως οι Winchesters στο Supernatural, αλλά πιτσιρίκια που τα περισσότερα δεν έχουν καν τελειώσει το σχολείο. Για να δούμε, τι μας έχουν για μετά;

Rating:


Xώρα: Η.Π.Α.

Σκηνοθεσία: The Duffer Brothers, Shawn Levy, Nimród Antal

Έτος: 2022

Χρώμα: Έγχρωμο

Διάρκεια: 782' (Εννέα επεισόδια από 64 έως 150 λεπτά)

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΕΖΟΝ ΤΟΥ STRANGER THINGS

Προσπάθησα αρκετές φορές να σκεφτώ τι θα μπορούσα να γράψω σε βάθος για κάθε επεισόδιο. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως αφενός θα χρειαζόταν ένα κείμενο για το κάθε ένα, αφετέρου δεν έχει αξία για σειρές τέτοιους βεληνεκούς να περιγράψεις βήμα-βήμα στον άλλον που θα σε διαβάσει αυτά που πρακτικά έχετε δει και οι δυο. Αν βρίσκεσαι εδώ επειδή βαριέσαι να δεις τη σειρά και θέλεις να δεις απλά τι "παίχτηκε", είναι πολύ πιθανό να μην σε καλύψω αρκετά ώστε να σε πείσω να πας να τη δεις. Αλλωστε, ας το παραδεχθούμε, αν δεν έχεις δει Stranger Things έως τώρα, δύσκολα θα αρχίσεις. Παρόλα αυτά, το συνιστώ ανεπιφύλακτα και αυτή είναι η τελική μου προειδοποίηση πριν γράψω για πράγματα τα οποία θα προδώσουν την πλοκή μιας εξαιρετικής σεζόν, η οποία περιλαμβάνει και λίγη απογοήτευση σε ότι αφορά το bigger picture.

Το γεγονός από μόνο του ότι στη διάρκεια αυτής της σεζόν αγχώθηκα λιγότερο από ότι στις τρεις προηγούμενες, λέει πολλά για τη δουλειά που έγινε. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν οι Duffer Brothers δεν ήξεραν που θέλουν να πάνε, αλλά κατά τόπους είχα στιγμές που περίμενα να τελειώσει το μέρος του arch το οποίο εξελισσόταν μπροστά μου, καθαρά επειδή το άλλο με ενδιέφερε περισσότερο. Όλες αυτές τις φορές, μπορούσα να διακρίνω ξεκάθαρα ότι υπάρχει εξέλιξη στην πλοκή κάθε ξεχωριστής ιστορίας την οποία βλέπαμε να εκτυλίσσεται (Will-Mike-Jonathan-Eleven-Argyle / Joyce-Murray / Hopper-Enzo-Yuri / Dustin-Steven-Nancy-Lucas), αλλά οι συντελεστές έδιναν σχεδόν ίδιο χρόνο σε κάθε υπο-πλοκή, με συνέπεια να ξεφουσκώνεις ανά διαστήματα, αν δεν είσαι απλά 100% "μέσα" στη φάση όπως πολλοί μπορεί να είναι. Προσωπικά, απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο, αλλά εντόπισα κάθε στιγμή που ο εγκέφαλός μου πάλευε με τον εαυτό του για να μην πει "ναι οκ, πάμε λίγο στους άλλους γιατί δεν μας νοιάζει πόσο αγαπάει ο Hopper τη Joyce, το ξέρουμε ήδη, αρκούν τα βλέμματα, γιατί μιλάνε τόσο πολύ;".

Σε αυτό το σημείο, επειδή αναφέρθηκα στα βλέμματα, θέλω να αναγνωρίσουμε όλοι την τρομερή συνέπεια όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών αυτής της -εξαιρετικής και εξαιρετικά σημαντικής για την ποπ κουλτούρα- σειράς. Τα παιδιά κάνουν άλματα στην υποκριτική τους ικανότητα και αυτό φαίνεται πολύ έντονα τις στιγμές που δεν μιλάνε πολύ. Τα βλέμματα του Will στον Mike, με τον οποίο ξεκάθαρα είναι ερωτευμένος, είναι συγκλονιστικά και εντυπώνουν βαθιά στην ψυχή σου το πως είναι ο "πόνος" του να θέλεις κάποιον τον οποίον δεν μπορείς να έχεις. Σε περίπτωση που σοκάρεστε, ναι, ο Will είναι ομοφυλόφιλος, πληροφορία την οποία ουσιαστικά έχουμε από τα πρώτα λεπτά του πρώτου επεισοδίου της πρώτης σεζόν, όταν η Joyce λέει στον Hopper πως ο πατέρας του τον αποκαλούσε "fa***t" και χρησιμοποιούσε υποτιμητικά τη λέξη "queer". Στην 4η σεζόν, τόσο στο πρώτο μέρος, και πολύ περισσότερο στο δεύτερο στη σκηνή που ο Will μιλάει στον Mike για το πόσο τον αγαπάει η Eleven, βλέπουμε ουσιαστικά μια ερωτική εξομολόγηση του Will στον κολλητό του, κρυμμένη πίσω από το όνομα της Eleven.

Την ίδια στιγμή, ο Jonathan ο οποίος οδηγεί, καταλαβαίνει το βάρος που ο αδερφός του κουβαλάει όλα αυτά τα χρόνια μέσα του, υπό τον φόβο του αδίστακτου bullying στο οποίο αναφέρθηκα και παραπάνω. Αντίστοιχα, η κατάθεση ψυχής του Mike πάνω από την Eleven τη στιγμή που εκείνη προσπαθεί να σώσει τη Max από τον Vecna καταδεικνύει τόσο το ερμηνευτικό εύρος και ταλέντο του Finn Wolfhard, όσο και την ανάγκη που υπάρχει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας προς αυτούς που αγαπάμε, δίχως φόβο. Τι έχεις άλλωστε να χάσεις, που δεν θα χαθεί αν δεν μιλήσεις ποτέ;

 Jamie Campbell Bower εσύ, superstar!

Αναφέρθηκα στον Vecna για πρώτη φορά εδώ, διότι από μόνο του το όνομα είναι spoiler για άτομα τα οποία έχουν ασχοληθεί με Dungeons & Dragons και δεν έχουν δει ακόμη την 4η σεζόν. Ο Vecna στο lore του D&D και συγκεκριμένα των Forgotten Realms, ήταν ένας άνθρωπος που ήταν βασιλιάς και έγινε lich. Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα και πλέον τρομακτικά πλάσματα στην ιστορία των Pen and Paper RPGs, το οποίο έγινε θεός και απείλησε την ύπαρξη του multiverse ουκ ολίγες φορές.

Οι Duffer Brothers επέλεξαν το όνομα Vecna γνωρίζοντας καλά τι "κουβαλάει" μαζί του και όσοι δεν γνώριζαν ήδη μόνο στο άκουσμα, κατάλαβαν εν τέλει το μέγεθος της απειλής. Στο ρόλο του Vecna/One/Henry Creel, βρίσκουμε τον Jamie Campbell Bower (Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street, RocknRolla, Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 1, Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald), ο οποίος παραδίδει μαθήματα του πως να υποδύεσαι έναν villain.

Ως Vecna, οι κινήσεις του και η εξωτερική του εμφάνιση είναι σαφώς προϊόν special effects και μόνο η εκφραστικότητα του -παραμορφωμένου- λόγου του καταδεικνύει το ταλέντο του. Ως Henry Creel/ One όμως, ο Bower καταφέρνει να ισορροπεί ανάμεσα στο απόλυτα τρομακτικό και creepy κακό και στον καλό "μεγάλο αδερφό" των υπόλοιπων παιδιών που έχει ο Dr. Brenner στο εργαστήριό του. Η ερμηνεία του είναι ασυναγώνιστη και για εμένα, μακράν η καλύτερη της σεζόν. Αν ο villain σου εμπνέει φόβο και ανατριχίλα χωρίς καν να χρειάζεται να μοιάζει με lich (σ.σ. απέθαντοι μάγοι που κλείδωσαν την ψυχή τους σε κάποιο αντικείμενο και απέκτησαν τρομερές δυνάμεις), τότε κάτι πάει πολύ καλά.

Jamie Campbell Bower as Henry Creel/One in Stranger Things Season Four

"Κουβαλάει" όλες τις σκηνές στις οποίες βρίσκεται μέσα, ακόμη και τη συνταρακτική στιγμή που βλέπουμε πως από One, γίνεται Vecna, όπου δεν μιλάει. Δεν γνωρίζω αν θα τον δούμε ξανά, αλλά θα το ήθελα πολύ και όχι μόνο σε flashbacks -τα οποία σίγουρα θα δούμε έντονα στην επόμενη σεζόν- αλλά και στην κανονική ροή της πλοκής.

Σε αυτό το σημείο να πω ότι υπάρχει θεωρία που δημιούργησε φαν της σειράς μετά το τέλος της 4ης σεζόν, η οποία λέει ότι ο One είναι ο πατέρας (!) της Eleven. Εν συντομία, η θεωρία αναφέρει ότι ο Dr. Brenner ανακάλυψε τον One και τις δυνάμεις του, και απήγαγε τη μετέπειτα μητέρα της Eleven, με σκοπό να τους αναγκάσει να κάνουν παιδιά. Τα πρώτα εννέα (2 έως 10), ήταν σαφώς πιο αδύναμα από την Eleven, και για αυτό ο Brenner περίμενε ο One να φτάσει σε ηλικία 24 ετών (1970), για να γεννηθεί η Eleven το 1971.

Trivia: Οι Duffer Brothers έχουν αποκαλύψει ότι εμπνεύστηκαν για τη μορφή και την περσόνα του Vecna από τους Freddy Krueger, Pennywise και Pinhead.

 These goddamned politics!

Το σημείο που μπορώ να εντοπίσω ως μοναδική αδυναμία της 4ης σεζόν, είναι στην ουσία τα politics της υπόθεσης. Ανά διαστήματα, βλέπουμε τον ρόλο που έχουν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ στην όλη πλοκή και καταλαβαίνω απόλυτα τους δημιουργούς για την επιλογή τους να υπερτονίσουν πως ο Ψυχρός Πόλεμος επηρέασε τους ανθρώπους σε όλα τα επίπεδα. Καταλαβαίνω επίσης το βάρος που δίνεται στην αποστολή σωτηρίας του Hopper από τη Joyce και τον Murray, μιας και το να δραπετεύσεις από σοβιετική φυλακή υψίστης ασφαλείας που παραπέμπει σε gulag, δεν είναι και εύκολη υπόθεση. Ειδικά όταν αυτή η φυλακή, είναι μεταξύ άλλων και αρένα όπου οι φυλακισμένοι προσπαθούν -μάτια- να πολεμήσουν το Demogorgon και τα Demodogs.

Ωστόσο, υπήρχαν πολλές φορές που σκέφτηκα ότι κουράζει λίγο το πόσο διαρκεί το screen time που είχε το συγκεκριμένο arch. Για να το πω πιο απλά: δεν φοβήθηκα ποτέ ότι θα πεθάνει ο Hopper και αυτό μου έλειψε. Ήθελα να νιώσω τον απόλυτο τρόμο που νιώθει η Eleven από τη στιγμή που τον έχασε, και δεν το ένιωσα ούτε στιγμή στη διάρκεια της σεζόν. Θέλεις το γεγονός ότι ο David Harbour είναι τόσο καλός στον ρόλο του badass ώστε να "καταπίνει" την απειλή ή το γεγονός ότι η αποφασιστικότητα που δείχνει η Winona Ryder ως Joyce υπερσκελίζει την απειλή μερικών δαιμόνων; Δεν γνωρίζω τι είναι, σίγουρα όμως θα ήθελα να φοβηθώ παραπάνω ότι θα χάσω χαρακτήρες που αγαπώ.

Winona Ryder and David Harbour as Joyce and Hopper in Stranger Things Season Four

Το ίδιο ισχύει και για πολλούς άλλους χαρακτήρες. Φοβήθηκα αρκετά ότι θα πεθάνει η Max, δεν τρομοκρατήθηκα όμως, γιατί το "hack" με το "Running Up That Hill" έγινε λίγο... καραμέλα έπειτα από την πρώτη φορά που τα παιδιά ανακάλυψαν πως τη βοηθάει να επανέλθει στον πραγματικό κόσμο και να γλιτώσει από το Upside Down. Αντίθετα, φοβήθηκα αρκετές φορές ότι θα πεθάνει ο Lucas, του οποίου το character development ήταν από τα πλέον φτωχά της σεζόν (παρόλα αυτά, σημαντικό και ουσιώδες) συγκριτικά με άλλων, με συνέπεια να μην είμαι τόσο βυθισμένος στον τρόμο που όλοι οι ηθοποιοί μετέδιδαν εξαιρετικά. Το γενικότερο κλίμα, εκεί ξεφούσκωνε.

 You have already lost

"You and your friends think you have won, don't you? But this is only the beginning. The beginning of the end. You have already lost". Αυτή η φράση του Vecna στην Eleven τη στιγμή που η ίδια τον κρατάει κολλημένο στο Upside Down, καθώς ο Hopper διαλύει το Demogorgon και οι Robin-Steven-Nancy βομβαρδίζουν με μολότοφ το σώμα του στον πραγματικό κόσμο, συνοψίζει την απόγνωση που αναμέναμε στην 4η σεζόν και η οποία εν τέλει δεν αποδόθηκε στο 100%. Το γεγονός ότι η φλεγόμενη μορφή του στον πάνω κόσμο περπατάει προς τους τρεις μεγάλους της παρέας και αντέχει αρκετές σφαίρες από την κοντόκανη της Nancy ήταν ενδεικτικό της αντοχής του και επιβεβαιώνει πως ο Vecna είναι ούτως ή άλλως μέρος του hive mind. Δύσκολα πέθανε...

Αλλωστε, η Max εν τέλει "πέθανε" για όσα δευτερόλεπτα χρειάστηκαν ώστε το Hawkins να μετατραπεί σε μόνιμα ανοιχτή πύλη μεταξύ του Upside Down και του κόσμου μας. Αυτή είναι η πραγματική ήττα; Όχι ακριβώς. Η ήττα στην οποία αναφέρεται ο Vecna είναι η πνευματική συντριβή την οποία έχουν υποστεί όλοι, όλο αυτό το διάστημα, και κάθε τους προσπάθεια μοιάζει στο τέλος μάταιη.

Vecna in Stranger Things Season Four

Αυτό είναι και η πεμπτουσία του δημιουργήματος των Duffer Brothers, που στο τέλος της ημέρας μας δείχνουν ένα Hawkins σε κατάσταση πολέμου, εγκαταλειμμένο από μεγάλο μέρους του πληθυσμού του. Βασανισμένο ψυχολογικά και σωματικά, με τις πληγές των επαναλαμβανόμενων τραγωδιών να μην προλαβαίνουν να κλείσουν πριν ανοίξουν νέες, μεγαλύτερες και πιο βαθιές. Τα παιδιά, με ψυχοσυνθέσεις και χαρακτήρες διαμορφωμένα κατά το ήμισυ, έχουν ήδη παλέψει και "νικήσει" τέσσερις φορές το ίδιο κακό, αλλά αυτό συνεχίζει να καραδοκεί σε κάθε επόμενη γωνία.

Αν επιχειρήσει κανείς να εξετάσει το Stranger Things υπό το πρίσμα της υψηλής Τέχνης -δικαίωμα που έχουμε όλοι- θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η σειρά αυτή ναι, μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια σειρά με δαίμονες, greater evils, πύλες για την "κόλαση" και παιδιά με υπερφυσικές δυνάμεις. Μπορεί όμως επίσης να αντιμετωπιστεί και ερμηνευθεί ως μια σειρά η οποία δίνει μέσα από το πρίσμα του φανταστικού, ένα μάθημα ζωής το οποίο ίσως είναι το σημαντικότερο όλων των μαθημάτων:

Όσες φορές και αν εντοπίσεις, κυνηγήσεις, και κατατροπώσεις ένα "κακό", στην επόμενη γωνία, την επόμενη στιγμή, θα βρεις μπροστά σου ένα άλλο

Αυτό που έχει την ύψιστη σημασία, είναι να πλαισιώσεις τον εαυτό σου με ανθρώπους που σε αγαπούν και σε εμπιστεύονται, να πάρεις απόφαση πως ναι, η ζωή θα είναι μια αιώνια μάχη, και να κοιτάζεις κάθε στιγμή πως μπορείς εσύ να κερδίσεις αυτή τη μάχη, βγαίνοντας όσο λιγότερο πληγωμένος μπορείς. Απαισιόδοξο; Μπορεί. Είναι όμως πραγματικότητα, και αυτά τα πιτσιρίκια, μας την δίνουν στο πιάτο εδώ και τέσσερις σεζόν, ντύνοντάς τη πρώτα με αξέχαστες στιγμές συναισθηματικής επένδυσης και στιγμών που θα μας μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό.

 "This is for you Chrissy"

Επιλέγω να κλείσω με τον θάνατο του Eddie Munson. Αυτό ναι, με διέλυσε. Τόσο ο ίδιος ο χαμός του, όσο και ο σπαραγμός του Dustin τη στιγμή που τα μάτια του Eddie σταματούν να δείχνουν σημεία ζωής. Ο μονόλογος του Dustin στον θείο του Eddie όταν του λέει πως πέθανε, είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχουν υπάρξει σε τηλεοπτική σειρά, και θα σας πω γιατί.

Οι σχέσεις των ανδρών στην τηλεόραση και των κινηματογράφων, είναι μια υπόθεση η οποία όσο περνούν τα χρόνια, αποδίδεται όλο και καλύτερα. Έχουμε αργήσει πολύ ως είδος να αποδεχθούμε πως αυτό που ονομάστηκε "bromance", δεν είναι αστείο, ούτε ελοχεύει μέσα του ομοφοβία ή άγνοια σεξουαλικότητας. Από την παιδική μου ηλικία, αγκαλιάζω τους άνδρες φίλους μου, τους δείχνω στοργή όταν το χρειάζονται, τους προτρέπω να κλάψουν όταν το νιώθουν. Έχω μεγαλώσει αποκλειστικά με παρέες που είχαν σχέσεις αυτού του επιπέδου, επειδή όχι απλά ξέρω να ξεχωρίζω πότε κάτι είναι σεξουαλικό και πότε φιλικό, αλλά επειδή δεν θεωρώ κακό το να πιστέψει κάποιος ότι δεν είμαι straight. Διότι δεν είναι κακό.

Joseph Quinn as Eddie Munson in Stranger Things Season Four

Η σχέση του Dustin με τον Eddie είναι ένα από τα ελάχιστα bromances τα οποία δεν περιλαμβάνουν μέσα τοξική αρρενωπότητα και μισογυνισμό. Είναι ατόφια φιλία, με αγκαλιές, με κλάμματα, με συναίσθημα. Ο αγώνας για διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τις θηλυκότητες και τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα αυτού του κόσμου, όσο κι αν σας εκπλήξει, συμπεριλαμβάνει και τον αγώνα κατάρριψης της τοξικότητας που λέει πως οι άνδρες δεν αγκαλιάζονται μεταξύ τους, δεν κλαίνε, δεν γίνονται γραμματείς, δεν φοράνε ροζ, και όλα τα τοξικά "δεν" της πατριαρχίας η οποία πνίγει και ισοπεδώνει πολλά στον διάβα της. Σε αυτά, απαντάμε με μια αγκαλιά.

Ραντεβού σε 2-3 χρόνια για το μεγάλο φινάλε. Μέχρι τότε, μόνο metal solo στο Upside Down! m/

Τελευταία