Αρχική DEPARTISTSLUCKY 8Lucky 8: Oι μοναδικοί Clutch

Lucky 8: Oι μοναδικοί Clutch

04/07/2022

Και έλεγα μέρες τώρα. "Ρε σείς για ποιους δεν έχουμε κάνει Lucky 8"; "Ποιοί έρχονται και τους ξεχάσαμε;" για να πεταχτεί ο, πάντα τίμιος, Κώστας Παπανικολάου και να μου πει "Ρε ιερόσυλε… Τόσες μέρες δεν μιλάω; Clutch θα κάνουμε ποτέ;". Έβαλα την ουρά κάτω από τα σκέλια, τους μάζεψα και κάναμε ένα Lucky 8 στους Clutch όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε!Επιμέλεια: Χρήστος Καραγιάννης

Mr Shiny Cadillackness (Κώστας Παπανικολάου)

Ο λόγος επιλογής αυτού του τραγουδιού βρίσκεται σε έναν από τους ισχυρότερους και σημαντικότερους στίχους των Clutch. "So many tomorrows to sell". Μια ευθεία επίθεση στο πολιτικό κατεστημένο όπως αυτό υφίσταται και "προσαρμόζεται" στις εκάστοτε συνθήκες, ώστε να "πουλήσει" ένα "λαμπρό αύριο", κάθε φορά με διαφορετικό περιτύλιγμα, αλλά την ουσία ίδια: εκμετάλλευση των λαών και στάχτη στα μάτια των φτωχών και κατατρεγμένων.

Escape from the Prison Planet (Σπύρος Κούρκουλας)

Εξωγήινη τεχνολογία, άντρες με τα μαύρα, πλανήτης που έχει καταληφθεί από τους πιθήκους, αγρότες στον ?ρη ενώ στο τέλος αναδύεται και η Ατλαντίδα! ?ντε βγάλε άκρη τι γίνεται μέσα στον πλανήτη φυλακή των Clutch!

The Face (Κώστας Παπανικολάου)

Φυσικά και θα σταθώ σε lyrics ξανά, αφού οι Clutch δεν είναι απλά "bang, bang, bang, vamanos, vamanos" (που εκτιμώ εξίσου). "First they tell ya you’re gonna lose your soul, and then they tell ya find another home, and then ya take a good look around and they stole your rock and roll, and once it’s gone you’ll never get it back", τραγουδάνε εδώ, υψώνοντας ανάστημα μπροστά στους πολέμιους του rock and roll, της επανάστασης με στόχο την ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα.

The Regulator (Μυρτώ Ραμμοπούλου)

Θα αναλάβω με υπερηφάνεια το ρόλο του χατζηστονερά (φυσικά και υπάρχουν) και θα βάλω αυτό το hit-άκι στην λίστα αυτή. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια: killer song, τα riffs τα heavy τα σωστά, ξυπνάνε μέσα σου κάθε επιθυμία να ξεκολλήσεις το κεφάλι από τον αυχένα σου. Έδωσε στο The Walking Dead περισσότερο badass-ness απ' αυτό που η σειρά είχε ήδη και κακά τα ψέματα, είναι από αυτά τα τραγούδια που τα "παίζεις" στο κεφάλι σου όταν περπατάς στο δρόμο και σε φαντάζεσαι κατά βάθος πάνω σε μια μηχανή, να ανεμίζουν τα μαλλιά σου σε slow motion ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ. Και στο live είναι φωτιά- σας μιλάω εκ πείρας!

Gone Cold (Τζώρτζια Λαζανά)

Μια πιο μελαγχολική πλευρά των Clutch αφού ο Fallon διασχίζει τα σκοτεινά μονοπάτια του παρελθόντος και ανακαλεί μνήμες που προκαλούν πόνο και φέρνουν δάκρυα, τα οποία καταφέρνει να μας μεταφέρει με την ανατριχιαστικά απαλή του χροιά. Η μια οπτική είναι αυτή.. Βέβαια, είναι η ρεαλιστική ίσως πλευρά της ζωής δεδομένων των διακυμάνσεων ψυχολογικών ή μη. Τροφή για ενδοσκόπηση και αυτοκριτική θα το χαρακτήριζα το συγκεκριμένο κομμάτι λαμβάνοντας υπόψιν τα μηνύματα πίσω από τις λέξεις. Όχι πως υπάρχουν κομμάτια στα οποία δεν μπορούμε να βρούμε αφορμή για γόνιμο προβληματισμό αλλά καταλάβατε…

Our Lady of Electric Light (Μυρτώ Ραμμοπούλου)

Χωρίς να έχει κάποια ακραία μουσική αξία, είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από το "Psychic Warfare". Πρόκειται για μια όμορφη μπαλάντα, από αυτές που έχουν κάτι εν δυνάμει ανθεμικό και θα μπορούσαν να κάνουν τον κόσμο σε μία συναυλία να αγκαλιάζεται και να τσουγκρίζει μπύρες. Το σκέφτομαι και σαν ύμνο ποδοσφαιρικής ομάδας, της Ιρλανδίας κατά προτίμηση, που οι φίλαθλοι το τραγουδάνε στην pub μεθυσμένοι, στο σβήσιμο της βραδιάς ενός αγώνα που έχασαν 4-0, ξέρω 'γω, αλλά who cares, είναι πιστοί στην ομάδα. Κάτι σαν την ΑΕΚ ένα πράγμα.

King of Arizona (Γιώργος Γράντης)

Οι Clutch έχουν κλείσει κοντά μια 20ετια σαν οι βασιλιάδες της rock μουσικής που αντιλαλεί στις αχανείς ερήμους της αμερικανικής ηπείρου και αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που το αμφισβητεί τότε είναι ελεύθερος να αυτοεξοριστεί για πάντα στη γη των κογιότ κάτω από τον φαρμακερά καυτό ήλιο. Στο «Kings of Arizona» οι Clutch αυτοανακηρύσσονται βασιλιάδες του τόπου τούτου, της γνωστής πολιτείας που είναι σκληρή σα τα ατελείωτα χιλιόμετρα βραχώδους τοπίου και πιο θερμή ακόμα και από τη…Λάρισα. Το οργασμικό «πανηγύρι» του «Kings of Arizona» εκτός από τη γνωστή αλλά απόλυτα γευστική meat & potatoes συνταγή (μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, φωνή), πλημμυρίζεται από badass φυσαρμόνικα που έχει το ρόλο της καυτής σάλτσας, απαραίτητο (;;;) γαστρονομικό συμπλήρωμα εκείνων των περιοχών.

Far Country (?γγελος Κοντός)

Ετοιμάζοντας το αφιέρωμα γι’ αυτή την μπαντάρα, είναι λογικό να "χτενίσω" ξανά την δισκογραφία της. Θυμήθηκα κομμάτια που μου άνοιξαν τα αυτιά, απομυθοποίησα κάποια άλλα λίγα που δεν με αγγίζουν πλέον και ανακάλυψα θησαυρούς που νιώθω ότι μόνο εγώ γνωρίζω την ύπαρξή τους. Κάπου λοιπόν στο μακρινό 1991 και 2 χρόνια πριν το debut LP τους, οι Clutch έκαναν την πραγματική αρχή με το Pitchfork EP. Μια σπάνια κυκλοφορία που διανεμήθηκε σε 100 το πολύ βινύλια, που είναι Clutch αλλά δεν είναι κιόλας και η μπάντα την είχε ξεχασμένη μέχρι το 2005 που έγινε μια επανέκδοση. Τα 4 κομμάτια του σπάνια παίζονται ζωντανά, όμως έχουν μέσα τους μία αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Για λίγα χρόνια εκεί στις αρχές των ‘90s, οτιδήποτε δεν ήταν metal, μάλλον ήταν grunge.

Τελευταία