Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣPorcupine Tree - Closure/Continuation

Porcupine Tree - Closure/Continuation

Φαντάσου για δέκα ολόκληρα χρόνια να πιστεύεις ότι η μπάντα που κάπως κατέληξε να γίνει η αγαπημένη σου μέσα στα χρόνια, μάλλον δε θα ξαναενεργοποιηθεί ποτέ. Κάτι τέτοιο μας είχε κάνει να πιστεύουμε ο Steven Wilson για τους Porcupine Tree που λίγο μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τους δίσκου, The Incident, αποφάσισαν ο καθείς να ακολουθήσει τις δικές του μουσικές επιδιώξεις. Και πίστευα η αλήθεια είναι ότι μία επανένωση δε θα συνέβαινε, αφού η προσωπική του καριέρα είχε πάρει τρομερή άνοδο και φαινόταν να βρίσκει τον εαυτό του, ακόμη και στην προσωπική του ζωή εκτός μουσικής.

Όλα αυτά μέχρι το Hand Cannot Erase βέβαια. Από εκεί και πέρα, ένας ιδιαίτερος πειραματισμός με την pop μουσική που δεν είχε πολύ νοήμα, αφού μουσικά βασιζόταν σε πράγματα που είχε ήδη δημιουργήσει μαζί με τον Aviv Geffen – το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον πράγμα που κυκλοφόρησε τα τελευταία πέντε χρόνια δηλαδή, ήταν η προπέρσινη κυκλοφορία For The Music των Blackfield. Βέβαια, μη δίνετε και τόση βαρύτητα στα λόγια μου γιατί ως μεγαλύτερή του fan, μάλλον είμαι και η μεγαλύτερή του επικρίτρια. Δεν είναι ότι οι τελευταίοι του solo δίσκοι ήταν κακοί, απλά δεν ήταν αριστουργήματα και αυτό για τον Steven Wilson, είναι αποτυχία. Κάπου εκεί, άρχισα να νιώθω ότι πραγματικά χρειαζόταν μια επιστροφή στο κλίμα των Porcupine Tree για να μπορέσει η μουσική του έμπνευση, να επανενεργοποιηθεί.

Και κοίτα να δεις, που είχα απόλυτο δίκιο. Η βόμβα μέσα στο 2022 έπεσε με την κυκλοφορία του Harridan, το οποίο είναι ένα 100% Porcupine Tree κομμάτι με δύσκολους ρυθμούς και μαρτυρά ακόμη μια σημαντική επιστροφή – αυτή του Gavin Harrison πίσω από τα κρουστά, αλλά και του Richard Barbieri σε οτιδήποτε έχει πλήκτρα. Η ηχηρή απουσία είναι αυτή του Colin Edwin, με τον Wilson να φαίνεται ότι αναλαμβάνει πλήρως την ηχογράφηση του μπάσου, πράγμα που το μάθαμε τώρα πρόσφατα δηλαδή μιας που στην αρχή, μόνο εικασίες υπήρχαν για το ποιος τελικά αντικατέστησε τον Edwin. Η ανακοίνηση του καθ’ όλα ταιριαστού τίτλου Closure/Continuation δεν αργεί, με πολλά singles να προμηνύουν τον ερχομό του, σε αντίθεση από αυτά που μας έχει συνηθίσει ο Wilson. Βλέπετε το 2022 το κράξιμό του προς τη μουσική βιομηχανία το οποίο προσπαθούσε μέχρι και τον τελευταίο του προσωπικό δίσκο γίνεται με έναν τρόπο κάπως παρωχημένο, οπότε είπε να προσαρμοστεί λιγάκι.

Πίσω στο θέμα μας όμως, το Harridan ήταν μια υπέροχη ανάσα δροσιάς μέσα σε ένα απαίσιο 2022. Γεμάτος Porcupine Tree ήχος με στοιχεία από το καλύτερο σημείο της solo καριέρας του Wilson – δηλαδή το σχεδόν Free Jazz πειραματισμό με το Grace For Drowning. Αυτό εντελώς ταιριαστά είναι και το πρώτο κομμάτι του Closure/Continuation. Αναμφίβολα θα κάνω συγκρίσεις κάθε κομματιού με διαφορετικές περιόδους των Porcupine Tree αλλά και της προσωπικής διαδρομής του Wilson, γιατί στην τελική αυτό είναι το Closure/Continuation: το κλείσιμο μιας εποχής και τα εγκαίνια μίας άλλης.

Ο δίσκος απότομα αλλάζει ηχητικό τοπίο με το Of The New Day που θα έλεγα ότι αποτελεί έναν συνδυασμό ύστερης Γουιλσονικής δισκογραφίας με τα μελαγχολικά απογεύματα του Lightbulb Sun. Έκπληξη αποτελεί ότι ήταν δεύτερο single του δίσκου αλλά και δεύτερο κομμάτι του, είναι σαν να μας δίνει δηλαδή το δίσκο στο πιάτο. Τέταρτο single αλλά τρίτο στο δίσκο έρχεται πιο κοντά στο Harridan το Rats Return, που με περίεργο τρόπο συνδυάζει κάπως τους ήχους των Stars Die, της εποχής In Absentia και Deadwing, αλλά και λίγη από τη νταρκίλα της μέσης εποχής solo Wilson.

Πρώτο ολοκαίνουριο στα αυτιά μας κομμάτι έρχεται το Dignity, το οποίο μας κάνει αρκετά σαφές ότι οι μπαλάντες των Porcupine Tree δεν έχουν πια σε καμία περίπτωση αυτό το μελαγολικό στοιχείο παραίτησης που είχε ο Wilson των Porcupine Tree, αλλά ένα επιθετικό και οργισμένο και σίγουρο λόγο του Wilson που κάπως έχει ξεπεράσει την υπαρξιακή κρίση και στέκεται στα πόδια του. Κομμάτι που σίγουρα θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και στο Hand Cannot Erase αν με ρωτάτε (αν και η συγκεκριμένη κυκλοφορία μάλλον δε χωρούσε άλλη βελτίωση), ηχητικά πάντως του ταιριάζει πολύ. Φτάνουμε στο Herd Culling που είναι και το τελευταίο γνώριμο κομμάτι Porcupine Tree από τα μέχρι τώρα ήδη οικεία singles, το οποίο μου θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το Sound Of Muzak, ταξιδεύοντας μας ξανά στο In Absentia – ίσως και το κομμάτι που έχει την πιο ευθεία σύνδεση με τη συγκεκριμένη περίοδο.

Περπατώντας κυριολεκτικά στη σανίδα, το Walk The Plank κάνει κάτι ιδιαίτερα τολμηρό: μια βουτιά στο ένδοξο και ταυτόχρονα ένοχο παρελθόν των Porcupine Tree της κατάθλιψης και της ψυχεδέλειας, με παρουσία πολύ ευδιάκριτου ηλεκτρονικού ήχου. Μυρίζει ελαφρά Signify. Ωστόσο το χαστούκι έρχεται να μας βρει στο τέλος. Το Chimera’s Wreck είναι το ξεκάθαρο αριστούργημα του Closure/Continuation, ένα δεκάλεπτο έπος από αυτά που μόνο ο Steven Wilson μπορεί να γράψει όταν βρίσκεται στο απόγειο της δημιοργικότητάς του. Μια περίληψη των Porcupine Tree αλλά και της ίδιας του της ζωής, αλλά και της ζωής πολλών από εμάς.

Afraid to be,

What I should be,

The sum of all,

Of new and old,

Experience has made me none the wiser,

I'm afraid to be happy and I,

Couldn't care less if I was to die.

Αναμφίβολα το πιο Fear Of The Blank Planet σημείο του δίσκου.

Θα ήταν μεγάλο ερώτημα, αν είναι ταιριαστό ή παράδοξο το Closure/Continuation να κλείνει με κάτι τόσο ζοφερό όσο το Chimera’s Wreck, ωστόσο δεν χρειάζεται να το αναρωτηθούμε αφού ο δίσκος έχει και τρια bonus κομμάτια, που για τους Porcupine Tree σημαίνει ότι βασικά είναι κομμάτια κανονικής ροής του δίσκου. Το Population Three είναι μια ξεκάθαρη, ευθεία αναφορά στις απαρχές, τότε που ο Wilson ήταν οι Porcupine Tree και η ψυχεδέλεια έδινε κι έπαιρνε. Με την σημαντική συμβολή του Gavin Harrison όμως στη σύνθεση που υπενθυμίζει ότι πλέον, οι Porcupine Tree είναι κάτι άλλο, εξ αιτίας όλων.

Το Never Have, που όπως και το Of The New Day είναι τα μοναδικά κομμάτια του δίσκου που τα credits τους αποδίδονται αποκλειστικά στον Steven, αποδεικνύουν ότι η pop μουσική μονοπωλεί αρκετά την καρδιά του τα τελευταία χρόνια, ή έστω, η pop μουσική έτσι όπως θεωρεί ο ίδιος ότι θα έπρεπε να είναι. Κλείνουμε, πλέον για τα καλά, με το Love In The Past Tense να δίνει μια νότα τόσο από το Raven όσο και από τα εσώψυχα του αριστουργηματικού Stupid Dream, δίνοντας ένα πολύ πολύ ξεκάθαρο μήνυμα. Οι Porcupine Tree, ήρθαν για να μείνουν και να συνεχίσουν.

Πως με βρίσκει λοιπόν, ίσως η πιο αναμενόμενη επιστροφή στη rock μουσική την τελευταία εικοσαετία; Έχω να πω μερικά πράγματα. Αρχικά για την επιστροφή ως επιστροφή. Δεν πρέπει να αρνηθούμε ακόμη και οι μεγαλύτερες γκρούπις του, ότι ο Steven Wilson έχει πλέον μεγαλώσει και είναι ένας μπούμερ Βρετανός με σύζυγο και κολλητό από το Ισραήλ. Αυτό το σημειώνω γιατί κάποιες φορές, κοινωνικοπολιτικά οι δηλώσεις του έχουν υπάρξει λίγο ανισόρροπες, ίσως και σε κάποιο βαθμό καταδικαστέες. Θα ήταν χαζό εκ μέρους μου να παραλείψω να το αναφέρω επειδή τον αγαπάω πολύ, ωστόσο με βρίσκω ακόμη αρκετά εντάξει στο να ακούω τη μουσική του παρότι έχει πει μερικές κατ’ εμέ ανοησίες που μέσες άκρες μετά τις πήρε πίσω.

Βάζοντας αυτό σε μία σειρά, ερχόμαστε στους ίδιους τους Porcupine Tree. Είναι ξεκάθαρο, ότι είναι μια επανένωση που δε συνέβη από οικονομική ανάγκη αλλά από δημιουργική, αφού ήταν όλοι τους προσωπικά ιδιαίτερα επιτυχημένοι και μονάχοι τους. Ίσως βασικά η προσωπική commercial επιτυχία του Steven Wilson, ήταν και αυτή που έδωσε την αναγνώριση που άξιζαν οι Porcupine Tree αλλά δεν είχαν στην ακμή τους. Το μαρτυρούν άλλωστε και οι θέσεις που έχει πιάσει στα παγκόσμια charts το Closure/Continuation, ενώ απέχει πάρα πολλά χιλιόμετρα από τον τίτλο του πραγματικά καλύτερου δίσκου των Porcupine Tree.

Και για να φτάσουμε σε αυτό, οι Porcupine Tree μας έδωσαν ακριβώς αυτό που υποσχέθηκαν. Μια περίληψη για το παρελθόν και μια υπόσχεση για το μέλλον. Δεν υπερέβαλλαν και σίγουρα δεν ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, αφήνουν όμως μια υπόσχεση για το μετά. Ίσως με την βαθμολογία μου να πριμοδοτήσω και λίγο αυτή την προσπάθεια, αλλά ας μη γελιόμαστε παιδιά, είμαστε απλά εξαιρετικά χαρούμενη που επέστρεψαν με ποιοτικό τρόπο. Πάντως θα δώσουμε για κάτι τα εύσημα στον Wilson. Ό,τι εδώ και χρόνια είχε προβλέψει την επιστροφή του κόσμου στον αναλογικό ήχο και το βινύλιο και όλοι τον έλεγαν τρελό. Το έλεγε ο άνθρωπος, με αυτά τα mp3 δεν ακούς τίποτα, ο κόσμος θα γυρίσει πίσω. Σταμάτησε το δρόμο των Porcupine Tree όταν ο ψηφιακός ήχος έδειχνε ότι δεν υπάρχει πια επιστροφή. Επέστρεψε μαζί τους όταν ο αναλογικός γύρισε για να μείνει. Well Played.

Rating: 

 8.0


Band: Porcupine Tree
Album: Closure/ Continuation
Porcupine Tree are: Steven Wilson (φωνητικά, κιθάρα, μπάσο, πιάνο, μίξη), 
Gavin Harrison (drums, κρουστά, μίκη κρουστών)
Richard Barbieri (πλήκτρα, synthesizers)
Εταιρεία: Music For Nations
Genre: Progressive Rock
Παραγωγός: Porcupine Tree
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 24/06/2022
Porcupine Tree links:
Porcupine Tree | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία