Αρχική POP CULTURESERIESMs Marvel: Μια πιτσιρίκα για τα πιτσιρίκια

Ms Marvel: Μια πιτσιρίκα για τα πιτσιρίκια

Έχουμε καλύψει κάποιες από τις σειρές του Marvel Cinematic Universe που είχαν τουλάχιστον μεικτά ή άσχημα αποτελέσματα. Έχουμε μιλήσει ξανά για τον κορεσμό που βιώνει ο κόσμος από το προϊόν συνολικά. Είναι γεγονός πως κάθε εταιρία που διαθέτει ένα streaming service θα γίνει αδυσώπητη στην προσπάθεια της να κρατήσει το κοινό της και να κάνει χαρούμενους τους μετόχους. Περισσότερο περιεχόμενο, περισσότερα τυράκια, όπως είχε δηλώσει και το Netflix, ο πραγματικός αντίπαλος τους είναι ο ύπνος. Βέβαια το κοινό έχει τα όρια του και ειδικά στην περίπτωση της Marvel αντιδράει.

Το αποτέλεσμα σε νούμερα είναι ότι το Ms. Marvel είναι κι επισήμως η σειρά της με την μικρότερη ακροαματικότητα. Δεν αδικώ κανέναν αλλά θα εξηγήσω και γιατί εγώ μένω στο πολύ-σύμπαν της. Έχω ανάγκη κι από απλή τέχνη να περάσει η ώρα. Παράλληλα, επιλέγω ο χρόνος μου για τέτοια τέχνη να αφιερώνεται στη Marvel(και το Star Wars) γιατί χτυπάνε και τα κουμπιά νοσταλγίας μου. Το να έχουμε συνέχεια πράγματα από αυτά τα σύμπαντα είναι κάτι που περίμενα μια ζωή. Με αυστηρότητα στα παραπατήματα κι ενθουσιασμό στις κορυφές αλλά σίγουρα με καλή πίστη, θα εξηγήσω γιατί το Ms. Marvel βρίσκεται στο μέσο αυτού του φάσματος αλλά σίγουρα αξίζει να το δουν πολλοί περισσότεροι από όσους το έχουν κάνει ήδη.

Η Πακιστανή Kamala Khan(Iman Vellani) είναι το περίεργο παιδί της οικογένειας της, αναμενόμενα όχι ιδιαίτερα δημοφιλής στο σχολείο και η μεγαλύτερη stan της Captain Marvel. Έχει πολύ φαντασία, είναι πανέξυπνη και θέλει κάτι παραπάνω από την ασφαλή, τακτοποιημένη ζωή που προτάσσει, ξανά και ξανά, η μητέρα της, Muneeba(Zenobia Shroff). Έτσι, στην παράδοση πολλών teen movie, το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να πάει στο Avenger-Con μαζί με τον κολλητό της, Bruno(Matt Lintz) για να κερδίσει την πρώτη θέση στον διαγωνισμό cosplay της Captain Marvel. Ψάχνοντας για το συστατικό του κουστουμιού της που θα ξεχωρίσει, φοράει ένα βραχιόλι της προ-γιαγιάς της, Aisha, που ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Το βραχιόλι θα ξεκλειδώσει τις υπερδυνάμεις μέσα της, στην μέση της εκδήλωσης, πράγμα που θα γίνει αμέσως πασίγνωστο καθώς θα σώσει τη ζωή της συμμαθήτρια της και internet celebrity Zoe(Laurel Marsden). Η ανωνυμία του κουστουμιού σημαίνει ότι η οικογένεια της και η κολλητή της Nakia(Yasmeen Fletcher) δεν θα μάθουν τίποτα ακόμα αλλά θα στραφούν αμέσως πάνω της τα βλέμματα του Κέντρου Διαχείρισης Καταστροφών, που ασχολείται με τις υπερφυσικές απειλές αλλά και κάποιων άλλων υπερφυσικών ατόμων.

Το πρώτο πράγμα που με έπιασε και με κράτησε στη σειρά ήταν τα οπτικά εφέ. Πέραν από τα αναμενόμενα στις σκηνές δράσης, τα οποία ήδη μου φαινόντουσαν καλύτερα από αυτά του Moon Knight πχ, ξεχωρίζει η οπτικοποίηση του φαντασιακού ενός zoomer σαν την Kamala Khan. Η Kamala φτιάχνει fan fiction με dyi τεχνικές και φυσικά είναι μέσα στα social media σαν παιδί της γενιάς της. Οι δημιουργοί της σειράς χρησιμοποιούν αυτά τα στοιχεία για να ζωγραφίσουν τον χώρο με τις σκέψεις και τα συναισθήματα της μ’ έναν τρόπο που θυμίζει το Scott Pilgrim Vs The World του Edgar Wright. Είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί απ’ την Marvel και λειτουργεί στην λογική του τσιτάτου καλής σκηνοθεσίας “show, don’t tell” ενισχύοντας την υπόσταση του χαρακτήρα της. Πόσο διαφορετική είναι από την οικογένεια της και το περιβάλλον της, εν γένει, βοηθώντας και στην ταύτιση του κοινού με αυτή καθώς αρκετοί νιώθουν έτσι στην ηλικία της.

Αν η Marvel στις προηγούμενες φάσεις της προσπαθούσε να ικανοποιήσει τους millenials που μεγάλωσαν με τα κόμιξ της, ήδη από το Shang-Chi έχω γράψει πως πλέον απευθύνεται ευθέως στους zoomers που μεγάλωσαν με τις ταινίες της. Σχεδόν σε κάθε καινούργια ταινία ή σειρά παρουσιάζει έναν καινούργιο νεαρό χαρακτήρα χτίζοντας, αναμφίβολα, προς μια ταινία Young Avengers σε μερικά χρόνια. Περισσότερο όμως από τον Shang-Chi, την America Chavez ή τον μεγάλο πλέον Spider-Man(που θα έχει τον ρόλο του Tony Stark σ’ αυτή την ομάδα) ταυτιζόμαστε με την Kamala Khan γιατί έχει μια πιο συνηθισμένη οικογένεια. Τα στοιχεία που τονίζονται είναι η ανησυχία των γονιών για την ασφάλεια της, η σύγκριση μέσα της με την ελευθερία που είχε ο μεγάλος της αδελφός και το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο που σχίζεται ανάμεσα στους φίλους της, την Μουσουλμανική κοινότητα και την πολύπαθη ιστορία του διαχωρισμού Πακιστάν/Ινδίας.

Τα δύο τελευταία στοιχεία πηγαίνουν κι ένα βήμα παραπέρα από τα αντίστοιχα λαογραφικά σε Black Panther, Shang-Chi και Moon Knight. Έχοντας μια πρωταγωνίστρια Μουσουλμάνα, Πακιστανή και Αμερικάνα αλλά και υπερφυσική, εξερευνάται σε, όσο βάθος θα μπορούσαν έξι επεισόδια, πως είναι μέσα σου να ανήκεις σε πολλά μέρη αλλά ανά πάσα στιγμή για τους άλλους ίσως και να μην ανήκεις σε κανένα από αυτά. Συμπληρωματικά, η εκπροσώπηση των Μουσουλμάνων για πρώτη φορά και σε μεγάλο βαθμό στο MCU γίνεται ιδανικά. Στον κόσμο μετά το 9/11 κι ό,τι άλλο έχει γίνει από τότε προς τη δαιμονοποίηση αυτής της ομάδας ανθρώπων, η Marvel μας λέει ότι άνθρωποι είναι κι αυτοί και μάλιστα πολύ βασανισμένοι λόγω της ιστορίας τους. Δεν έχουμε με κάποια αιχμηρή κοινωνική τοποθέτηση, το προφανές κάνει αλλά αυτό ήταν που χρειαζόταν επιτέλους. Το κλείσιμο του ματιού για κάτι που περιμένουμε χρόνια στο τελευταίο επεισόδιο δε, μας προϊδεάζει ότι η Ms. Marvel θα αποτελέσει αιχμή του δόρατος αναφορικά με τη διαφορετικότητα στο MCU.

Αυτό ήταν και το αγαπημένο μου πράγμα σε όλη τη σειρά, το τελευταίο επεισόδιο. Έχει καιρό να το πετύχει αυτό η Marvel σε σειρά, την σωστή κορύφωση όλων των στοιχείων. Οι χαρακτήρες τακτοποιούνται συναισθηματικά με τρόπους που βγάζει νόημα κι έχουν την ευκαιρία να λάμψουν ισόποσα. Η τελική μάχη κλείνει το μάτι στο Home Alone για μια γενιά που δεν μεγάλωσε με τέτοιες ταινίες όπως εμείς. Με έκανε να αγωνιώ, να γελάσω, να συγκινηθώ λίγο και μάλλον είναι η αγαπημένη μου σε σειρά του MCU μέχρι στιγμής. Τελευταίο και καθόλου ασήμαντο, δηλώθηκε εμφατικά η παρουσία της κοινωνίας γύρω απ’ την ηρωίδα. Αυτή που προστατεύεται, αυτή που παίρνει ελπίδα από ‘κεινη αλλά κι αυτή που έχει τον τελευταίο λόγο ό,τι κι αν θέλει να κάνει η κυβέρνηση.

Δεν θέλω κάτι άλλο από την απλοϊκή, ευκολοχώνευτη, αισιόδοξη ψυχαγωγία μου. Έναν κόσμο που μοιάζει με τον δικό μας αλλά τα πράγματα είναι λίγο πιο αστεία, λίγο πιο συναρπαστικά και στο τέλος πάντα όλα θα πάνε καλά. Δεν θα συμμεριστώ τον αγαπημένο μου Scorsese για την έλλειψη αφηγηματικού ρίσκου στο MCU. Το MCU λειτουργεί στην ολότητα του σαν την πιο επική τηλεοπτική σειρά που υπήρξε ποτέ κι η τηλεόραση παραδοσιακά έχει αυτή την ασφάλεια. Βέβαια άμα έβρισκα κάτι αρνητικό κι επί του προκειμένου στο Ms. Marvel τότε έχει κι ένα δίκιο. Ό,τι είδα σ’ αυτή τη σειρά, το έχω ξαναδεί κινηματογραφικά, απλά τώρα έχει ένα απ’ τα αγαπημένα μου περιτυλίγματα. Ας είναι, μέσα στην αυστηρότητα και την ανάλυση της όποιας κριτικής, χρειάζομαι κι εγώ μια μικρή επιστροφή στα πρωινά του Σαββάτου της προεφηβείας μου.

Rating:


Xώρα: Η.Π.Α.

Έτος: 2022

Δημιουργός: Bisha K. Ali

Πρωταγωνιστούν: Iman Vellani, Matt Lintz, Zenobia Shroff

Τελευταία