Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑAmenra: Six masses of shapeless pain

Amenra: Six masses of shapeless pain

Θα ήταν κάποιου είδους αδικία, να πω ότι οι Amenra μου έχουν σημαδέψει τη ζωή. Είναι κάτι ακόμη μεγαλύτερο από αυτό για εμένα. Οι Amenra είναι ένα συγκρότημα που γίνεται τρόπος ζωής, που σε μαθαίνουν πως να αντιμετωπίζεις τον πόνο, τη θλίψη, την απώλεια, μέσα από ένα μονοπάτι εντελώς νέο και καθαρτικό.

Ένα από τα λίγα συγκροτήματα που οι φανατικοί οπαδοί του, νιώθουμε σχεδόν μέλη μιας κοινής πίστης, μιας αγκαλιάς, άλλοτε άμορφης κι άλλοτε χρησιμοποιώντας τον τίτλο που έχουν δώσει οι ίδιοι οι Amenra στην κολεκτίβα ομοϊδεατών καλλιτεχνών με βάση το Βέλγιο: Church of Ra.

Όλοι οι πιστοί της εκκλησίας, ενθουσιαζόμαστε σιωπηρά κάθε φορά πο μαθαίνουμε ότι θα έχουμε την ευκαιρία να τους δούμε ζωντανά. Γιατί το να βλέπεις ζωντανά τους Amenra, είναι μία ιεροτελεστία, ή καλύτερα, θα το περιέγραφα με μία λέξη που δε μεταφράζεται ακριβώς στα ελληνικά. Pilgrimage: ένα ταξίδι ηθικοθρησκευτικού περιεχομένου, συνήθως προς κάποιο μέρος έκφρασης της πίστης του ατόμου που εμπλέκεται σε αυτό, ή και ένα ταξίδι στο πουθενά με σκοπό την αναζήτηση/ επαναπροσδιορισμό της προαναφερθείσας προσωπικής πίστης.

Όσο και αν ακούγεται υπερβολή για όσους δε τους γνωρίζουν, αυτό ακριβώς είναι μια ζωντανή εμπειρία των Amenra που έχω βιώσει για καλή μου τύχη πολλάκις, ωστόσο για πρώτη φορά θα τους δω σε ανοιχτό χώρο. Η αλήθεια είναι πως συνήθως γυρνάω στο γεγονός ότι οι Amenra είναι ένα συκγρότημα που θέλει κλειστό χώρο και τεράστιες οθόνες, η αντίληψη αυτή καταστράφηκε συθέμελα όμως όταν παρακολούθησα το Fire Ritual. Σε έναν εξοχικό χώρο λοιπόν όπως το Terravibe, ίσως και να είναι κάτι που δε μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Ιδρυτής και αναντίρρητο κυρίως μέλος της μπάντας δεν είναι άλλος από τον τραγουδιστή τους, Colin H. Van Eeckhout, ή για συντομία CHVE. Φωνητικά σαν κανενός άλλου, σαδομαζοχιστικά performances που ανακαλύπτουν συνεχώς νέα όρια για το σώμα του κι από κάτω μια προσωπικότητα αγνή και πλήρως ενημερωμένη για οτιδήποτε συμβαίνει πολιτικά στην Ευρώπη, πράγμα που τον ανεβάζει άλλες 18 φορές στα μάτια μου. Μαζί με τον αχώριστο αδερφό του Mathieu J. Vandekerckhove στις ανούσιο να προσπαθήσεις να αντιγράψεις, κιθάρες τους που δανείζονται στοιχεία από doom, post metal, post hardcore, δημιουργούν έναν εντελώς προσωπικό και σκοτεινό ήχο ήδη εδώ και πάνω από μία εικοσαετία χωρίς ποτέ να επαναλαμβάνονται. Η οικογένεια τους, όλο και μεγαλώνει και σταθεροποιείται με πιο πρόσφατη προσθήκη την πολυαγαπημένη Caro Tanghe των, ανενεργών για την ώρα Oathbreaker, που κάποτε τους βλέπαμε μαζί και βάζαμε τα κλάματα.

Λίγο πριν λοιπόν βιώσουμε άλλη μία φορά τη συλλογική εμπειρία μιας ζωντανής εμφάνισης των Amenra, θα ήθελα πολύ να σας πάρω μαζί μου σε μια αναδρομή σε αγαπημένα σημεία της καριέρας τους, όχι με τη σειρά που κυκλοφόρησαν, αλλά με τη σειρά που απαρτίζουν την δική μου αγαπημένη λίστα, πορευόμενοι ανοδικά.

Mass II

Η δισκογραφία των Amenra στο πρώτο της σκέλος, απαρτίζεται από έξι μάζες. Έξι δουλειές με μια λογική πρόοδο και συνέχεια που όμως έχουν την εξής ιδιομορφία. Τα δύο πρώτα Mass, είναι Eps και όχι full length κυκλοφορίες. Ανεπαίσθητη λεπτομέρεια θα πω εγώ εφόσον είναι ιδιαίτερα μακροσκελή σε διάρκεια. Το Mass II, περιέχει τις προσευχές 8-10, τη συνέχεια δηλαδή των κομματιών που απαρτίζουν το Mass I. Γι αυτό και είναι το πρώτο στη λίστα. Γιατί δεν είναι μια ολοκληρωμένη δουλειά αλλά το τελευταίο κομμάτι ενός puzzle από αυτά τα ασσύμετρα που δεν καταλαβαίνεις ότι κάτι τους λείπει, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχει και άλλο ένα κομμάτι που περισσεύει και κάπου πρέπει να κολλήσει. Κάπως έτσι θαρρώ ότι γράφτηκε και το Mass II μετά το I. Αυτό που χρειαζόσουν να συμπληρώσεις και μέχρι πρότινος, δε το είχες καταλάβει. Επίσης, το riff πάνω στο οποίο βασίστηκε μετέπειτα το Nowena.

Mass I

Οι έξι πρώτες προσευχές λοιπόν (έβδομη δεν υπάρχει, δεν ξέρω αν δε θα υπάρξει ποτέ) ήταν το πρώτο πράγμα το οποίο μας έφερε σε επαφή με το σκοτεινό κόσμο των Amenra. Αν και πολύ πιο κοντά στο hardcore τότε και ενώ ακόμη εξερευνούσαν τα όρια του ήχου τους, οι Amenra μας έδωσαν κάτι πραγματικά, ξεχωριστό. Φωνητικά από την αγαπημένη σου μεριά της αβύσσου, πόνος, πόνος, πόνος κι ένα post metal όπως δεν το έχεις ακούσει ποτέ ξανά.

Η πρώτη τους μάζα στα μόλις 26 της λεπτά – αρκετά ωστόσο όπως προείπαμε, για EP, άφησε τη σφραγίδα ενός συγκροτήματος που ήρθε για να μείνει. Αν το Begotten ήταν ήχος άλλος από το soundtrack του, μάλλον θα ήταν αυτή η κυκλοφορία.

Mass IIII

Μία κυκλοφορία που θα ήταν σίγουρα υψηλότερα στην προτίμησή μου, εάν δεν έμπαινε συνεχώς σε σύγκριση, με τον προκάτοχό της, τρία. Στο Mass IIII οι Amenra χαλαρώνουν και αγκαλιάζουν την περισσότερο doom πλευρά τους έως σήμερα, με κιθαριστικές συνθέσεις λίγο πιο αργές και στίχους περισσότερο λυπημένους παρά οργισμένους / σε κατάσταση φρίκης, όπου συνήθως η ισορροπία τους στέκει ακριβώς ανάμεσα.

Το Mass IIII μας έχει χαρίσει βέβαια μέσα στην σχετική του απλότητα για δίσκος Amenra, στιγμές όπως τα Silver Needle/ Golden Nail και Razoreater. “I will never kneel down because the knives are too sharp”. Το δέος των Amenra, ξετυλίγεται μπροστά σου αργά κι εσύ αν η πρώτη σου επαφή μαζί τους έτυχε να είναι αυτό το μικρό μπροστά τους κείμενο, δεν έχεις ιδέα για το τι σε περιμένει.

De Doorn

Όπως δεν υπήρχε έβδομη προσευχή, δεν υπάρχει και έβδομη μάζα. Η πρώτη βασική σε όγκο κυκλοφορία των Amenra που δεν τιτλοφορείται ως Mass αλλά ως κάτι εντελώς καινούριο, το De Doorn για μένα έχασε το στοίχημα των Amenra να ξεπεράσουν για ακόμη μια φορά τον εαυτό τους. Έβγαλαν κάτι καλό αλλά όχι κάτι ακόμη καλύτερο. Γι’ αυτό και βρίσκεται εδώ και όχι υψηλότερα. Πλέον οι Amenra πειραματίζονται ανοιχτά ακόμη και με πιο απλές φόρμες, minimal έως και drone σε σημεία, με τον ήχο τους να γλυκαίνει και να αποκτά έναν ίσως πιο ατμοσφαιρικό χαρακτήρα.

Ωστόσο γιγαντώνουν και τις εφιαλτικές κιθαριστικές λούπες σε κομμάτια που εκτείνονται σε διάρκεια μεγαλύτερη των δέκα λεπτών στα περισσότερα κομμάτια. Όχι πως πρότινος δηλαδή ήταν λακωνικοί στις διάρκειες των κομματιών τους αλλά εδώ ξέφυγαν και από αυτή τη φόρμα. Κυρίως μάλλον, επειδή δε θέλουν να τους περιορίζει. Αν και έχει μικρή κοιλίτσα ο δίσκος για εμένα, κλείνει με το ανεπανάληπτο Voor Immer.

Mass III

Ανεβαίνουμε σιγά σιγά, στα δεκάρια. Πραγματικά από δω και πέρα, οι δουλειές των Amenra δε στερούνται σε τίποτα τον τίτλο της απόλυτης κυκλοφορίας και η κατάταξη τους είναι αυστηρά προσωπική και βιωματική. Το Mass III είναι στην πραγματικότητα ο πρώτος full length δίσκος των Amenra και μια λαμπρή στιγμή στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής. Οι Amenra για πρώτη φορά επιχειρούν αυτό το ιδιαίτερο post hardcore τους να το μπλέξουν με τους υπόλοιπους ήχους για τους οποίους έγιναν αργότερα γνωστοί.

Τέσσερα μόλις κομμάτια, μια ολόκληρη αιωνιότητα. The pain. It Is Shapeless, Nemelendelle, Am Kreuz, Le fils des faux. Τίτλοι σε διάφορες γλώσσες, έρωτας και προσωπική απώλεια. Μια Βαβέλ ολόδικη των Amenra, να την ανεβαίνουν και να μη βρίσκουν ποτέ την κορυφή. Αυτό είναι το Mass III. Ένα μνημείο στην αόριστη ομορφιά του πόνου.

Mass VI

Για κάποιους, το cornerstone της δημιουργίας του σκοτεινού σκληρού ήχου. Για κάποιους δίσκος της χρονιάς, για χρόνια. Το Mass VI αγαπήθηκε όσο λίγοι δίσκοι ακόμη κι από μη οπαδούς των Amenra ή και του σκληρότερου ήχου γενικά και για πολύ πολύ ιδιαίτερους λόγους που σύντομα θα μάθεις, τη θέση του στην προσωπική μου κορυφή έχει πάρει άλλος. Το Mass VI είναι εξωσωματική εμπειρία που πρέπει να βιώνετε στο πλήρες της εάν το αντέχεις.

Κι αν δεν το αντέχεις, μια φράση θα σου πω. A solitary reign. Το κομμάτι ύμνος της στιγμές κάθε μοναξιάς, την υπαρξιακής κρίσης που βιώνεις κάθε φορά που συνειδητοποιείς ότι μόνος ήρθες, μόνος θα φύγεις και ότι όλοι οι άνθρωποι γύρω σου είτε έχουν την ίδια μοίρα είτε είναι npcs σε κάποιο αρρωστημένο βιντεοπαιχνίδι.

Mass V

Εδώ για μένα χάνεται ο κόσμος μέσα στη σπηλιά ακριβώς του εξωφύλλου. Ένας δίσκος που έρχεται στη ζωή μου ενώ πράγματι βρισκόμουν μέσα σε μία τέτοια σπηλιά, και η πρώτη μου επαφή με τους Amenra, τη χρονιά μάλιστα που μάλλον άκουσα και έμαθα περισσότερη μουσική από οποιαδήποτε άλλη. Το Mass V για μένα συγκεντρώνει όλη την ουσία του τι πραγματικά σημαίνει Amenra. Η στιγμή που όρισαν επακριβώς τον ήχο τους, χωρίς πειράματα και παρεκκλίνουσες του μέσου όρου τιμές. Μόνο αγνός και ατέλειωτος ζόφος.

Από εκείνη την ημέρα, όταν κάνω (νοητά) το σταυρό μου, δεν πάει “άγιος ο θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς”, αλλά “Deadborn and Buried, Boden, A Mon Ame, Nowena”. Nowena, ελέησον ημάς, όντας ένα από τα καλύτερα κομμάτια που συνετέθησαν ποτέ. Mass V, σε ευχαριστώ που με έβγαλες από το βούρκο, πετώντας με πιο βαθιά. Λένε ότι δε μαθαίνεις να κολυμπάς αν δε σε πετάξουν στα βαθιά. Μπορώ μετά από δέκα χρόνια να το επιβεβαιώσω. Για χρόνια συνέδεα νοητά τους Amenra λόγω καταστάσεων, με πρόσωπα που δεν τους άξιζε κι ένα πιο πρόσφατο άκουσμα του Mass V, με απελευθέρωσε, όπως είχε κάνει και την πρώτη μας φορά. Με έμαθε και να κολυμπάω και πως είναι εντελώς εντάξει να μην μπορείς να συγχωρέσεις, επειδή είμαστε παρατημένοι στο έλεος της θνητότητας μας. Για όλους αυτούς τους λόγους, οι Amenra είναι κάτι που δεν θα χάσω, ποτέ ξανά και σε κάθε ευκαιρία.

Τελευταία