Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΤο Κοράκι: η ταινία που απενοχοποίησε το goth στη mainstream συνείδηση

Το Κοράκι: η ταινία που απενοχοποίησε το goth στη mainstream συνείδηση

Κριτήριο της goth αισθητικής του ’90. Cult δημιουργία και σημείο αναφοράς. Πεδίο θεωριών συνομωσίας. Γεννήτορας μερικών από τα πιο απαίσια sequel που έχουν υπάρξει στην ιστορία του κινηματογράφου. Το Κοράκι του Alex Proyas είναι μια από τις ταινίες που όρισαν εκ νέου την ποπ κουλτούρα, ντύνοντάς τη με μαύρα ρούχα και σκοτεινιάζοντάς την αισθητά. Σήμερα η ταινία σβήνει 26 κατάμαυρα κεριά και με αφορμή αυτό, δε μπορούμε να μη βάλουμε το Burn των Cure στα ηχεία και να θυμηθούμε μια ιστορία αγάπης κι εκδίκησης που νίκησε τον τάφο.

Όλα ξεκινούν από την πηγή του σεναρίου, το ομώνυμο κόμικ του James O’ Barr, ενός ανθρώπου που πέρασε αρκετές δυσκολίες μεγαλώνοντας ως ορφανό, οι οποίες δε σταμάτησαν ούτε κατά τον ενήλικο βίο του. Λίγο καιρό πριν καταταγεί στους Πεζοναύτες, έχασε την αρραβωνιαστικιά του σε ένα τροχαίο. Ως πεζοναύτης, μεταφέρθηκε στο Βερολίνο, όπου σχεδίαζε εικόνες προορισμένες για στρατιωτικά εγχειρίδια ενώ παράλληλα προσπαθούσε να αντιμετωπίσει την τραυματική του εμπειρία. Διαβάζοντας την ιστορία ενός ζευγαριού που δολοφονήθηκε από ληστές στο Detroit για ένα δαχτυλίδι πενιχρής οικονομικής αξίας, του ήρθε η έμπνευση για την ιστορία που θα λειτουργούσε ως απόπειρα εξαγνισμού των δαιμόνων του. Εν τέλει, όμως, αν και γνώρισε μια cult αποδοχή το 1989 όταν και κυκλοφόρησε, η κάθαρση του δεν ήρθε ποτέ, εντείνοντας τις αυτοκαταστροφικές του συμπεριφορές.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1993, ξεκίνησαν τα γυρίσματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του κόμικ. Με τον Alex Proyas στα σκηνοθετικά ηνία (ο οποίος μέχρι τότε δεν είχε κάνει κάποια αξιοσημείωτη δημιουργία εκτός από ένα ανεξάρτητο post-apocalyptic φιλμ με τίτλο Spirits of The Air, Gremlins of The Clouds) και τον γιό του Bruce Lee, Brandon Lee στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όλα έδειχναν να πηγαίνουν εξαιρετικά, μέχρι που η τραγωδία χτύπησε. Στις 31 Μαρτίου εκείνου του έτους, στα γυρίσματα της σκηνής που ο Eric δολοφονείται από τους ληστές, η λάθος προετοιμασία του όπλου που θα χρησιμοποιούνταν για τη σκηνή οδηγεί στο να πυροβοληθεί ο Lee με μια ψεύτικη σφαίρα, η οποία λόγω της μη ορθής προετοιμασίας της, τον διαπέρασε, ωθώντας τον στο χειρουργείο, όπου μετά από έξι ώρες επέμβασης απεβίωσε. Οι θεωρίες που ήθελαν τους ανθρώπους που κρύβονταν από το θάνατο του πατέρα του να ευθύνονται και για αυτό, άρχισαν να φουντώνουν, ενώ η ταινία έμοιαζε καταδικασμένη.

Can't rain all the time.


Ωστόσο, παρά τις αντίξοες περιστάσεις, έγιναν κάποιες κινήσεις οι οποίες οδήγησαν εκτός τέλματος και τελικά η ταινία μπόρεσε να ολοκληρωθεί. Με κάποιες σεναριακές προσαρμογές και τη βοήθεια των ψηφιακών εφέ τελικά η ταινία κατάφερε να περατωθεί και να κυκλοφορήσει στις 13 Μαΐου του 1994. Αν και δε θα γινόταν hit στο box office με τη μια, με τον καιρό τα εισιτήρια αυξήθηκαν και οι εισπράξεις ξεπέρασαν τα πενήντα εκατομμύρια δολάρια.

Στα της ταινίας: σε ένα Detroit ξέχειλο από ανομία, τη Νύχτα του Διαβόλου -30 Οκτωβρίου- ο Eric Draven δολοφονείται από τους βιαστές της αρραβωνιαστικιάς του, Shelley, η οποία και καταλήγει από τα τραύματα της, μια νύχτα πριν τον γάμο τους. Ένα χρόνο αργότερα, με τη βοήθεια ενός μυστήριου κορακιού, ο Eric ξαναέρχεται στη ζωή και θυμάται τον θάνατό του. Αποφασισμένος να μην αφήσει ατιμώρητες τις πράξεις των δολοφόνων τους, αρχίζει και ξετυλίγει το κουβάρι των ιθύνοντων, φτάνοντας μέχρι τα υψηλά κλιμάκια των εγκληματιών της πόλης με τη βοήθεια του αστυνόμου Albrecht, αναζητώντας εκδίκηση, ενώ παράλληλα προστατεύει τη μικρή Sarah που είχε σαν κόρη του όσο ζούσε.

Ως ταινία, είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν ο τότε εμπορικός κινηματογράφος για να «νομιμοποιήσει» τη σκοτεινή υποκουλτούρα στο σελλιλόιντ του και να την «κανονικοποιήσει» στα μυαλά των πολλών. Οι αναφορές στο Κοράκι του Edgar Allan Poe, οι ντυμένες με μαύρο δέρμα φιγούρες, οι γοτθικές εικόνες νεκροταφείων, η εκδίκηση και ο αγνός έρωτας που υπερνικούν τις εικόνες παρακμής μιας πόλης η οποία κρέμεται από μια κλωστή, ρομαντζάρουν το ‘90s goth όπως του πρέπει. Και στα χέρια του Proyas γίνεται μια ταινία που συνδυάζει αγνό λυρισμό με καντάρια badassery. Στο πρόσωπο του Brandon Lee μια ολόκληρη γενιά βρήκε ένα ιδανικό είδωλο, αυτό του χαρισματικού και ετοιμόλογου εκδικητή με την ευαίσθητη ψυχή, έναν αντι-υπερήρωα με εμφανή την τραγωδία του. Ένα πνεύμα που δρούσε από αγάπη αλλά μπορούσε να γίνει ο χειρότερος εφιάλτης σου αν βρίσκεσαι στη λάθος πλευρά. Οι σκηνές που σολάρει στην κιθάρα πριν τη σπάσει πάνω στον ενισχυτή στην ταράτσα και η φιγούρα του να καταρρέει στον τάφο της αγαπημένης του δε σε αφήνουν ασυγκίνητο, όσο και να προσπαθήσεις. Και με ένα σκοτεινό soundtrack που μεταξύ άλλων περιελάμβανε έναν ύμνο όπως το Burn των μεγάλων Cure και την grande διασκευή του Dead Souls των Joy Division από τα χέρια των Nine Inch Nails εξακολουθεί να μας ανατριχιάζει.

Είναι δύσκολο να δούμε το μέγεθος του αντίκτυπου που είχε το Κοράκι στη συνείδηση του κοινού. Ακόμα και αν μετρήσουμε τους ανθρώπους που ντύθηκαν σαν τον Brandon Lee για Halloween και Απόκριες, δε θα μπορέσουμε να το αντιληφθούμε. Όσο και να ακούσουμε το Brandon Lee των 69 Eyes και το Black Ghost των δικών μας W.E.B., όσο και να δούμε gifs στο διαδίκτυο, όσο και η εικόνα του πύρινου κορακιού να στέκει ως σύμβολο εκδίκησης στα μυαλά μας, εξακολουθεί να είναι μια κορυφή σκοτεινή και υπέρλαμπρη σε όλη την παραδοξότητα του συνδυασμού αυτών των δύο. Από εκείνα τα Χριστούγεννα του 2004 που το είδα σε φθαρμένη βιντεοκασέτα στις Σέρρες και τον Γενάρη του 2006 όταν το πήρα σε αμερικάνικο DVD μέχρι σήμερα, ξέρω ως Φοίβος ότι κάθε φορά που ακούω It Can’t Rain All The Time, όχι μόνο θα παίρνω δύναμη και θα συγκινούμαι, αλλά θα λέω μέσα στο κεφάλι μου «…Eric?».

Τελευταία