Αρχική DEPARTISTSΑΠΟΨΕΙΣΑλλο ένα αφιέρωμα στους Slipknot

Αλλο ένα αφιέρωμα στους Slipknot

Το 2005 που είχαν έρθει οι Slipknot ήμουν 16 χρονών, μόλις τους είχα μάθει και ήμουν ο μόνος που τους γούσταρε από την τότε παρέα μου. Το 2009 δούλευα και δεν μπόρεσα να παω. Το 2011 ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές της ζωής μου. Έχασα τον πατέρα μου, πήραμε ένα μαγαζί στις πλάτες μας (μέγα λάθος) εγώ και η αδερφή μου, παράτησα τα όνειρα μου, τον εαυτό μου, την μουσική και λίγο καιρό αργότερα πήγα φαντάρος. Όπως καταλαβαίνετε έχω φτάσει τριαντατριών και δεν έχω δει ακόμα Slipknot, όμως επιτέλους αυτό θα αλλάξει όπως άλλαξαν και πολλά άλλα τα οποία θα σας πω τώρα. Αυτό λοιπόν είναι το κείμενο που αφιερώνω στους Slipknot και μόνο για την μουσική τους δεν σκοπεύω να γράψω.

Από το 2011 και μετά τα έκανα όλα λάθος ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα.΄Αφησα τις μουσικές μου σπουδές στην μέση, για να "τρέξω" μια ταβέρνα που ποτέ δεν ήθελα, τις ξαναέπιασα και μετά εννοείται τις άφησα και πάλι. Αυτό το "μια ζέστη μια κρύο" με ακολουθούσε και ενώ στην ουσία πάντα ήξερα τι ήθελα να κάνω στην ζωή μου, ποτέ δεν το πάλεψα όσο έπρεπε. Έφτασα στο σημείο μάλιστα να αποφεύγω να ακούω μουσική, μόνο και μόνο γιατί ένιωθα τύψεις και στεναχώρια σε κάθε νότα που έφτανε στα αφτιά μου. Ζήλευα όσους ζουν από την μουσική, δεν φθονούσα, ζήλευα, πολλοί φίλοι μου τα έχουν καταφέρει στην μουσική και είμαι πραγματικά χαρούμενος γι’ αυτούς, αλλά είχα ένα μόνιμο παράπονο από την ζωή μου. Ένιωθα εξαιρετικά άτυχος, αποτυχημένος και μίζερος.

Κάποια στιγμή, όπως ήταν λογικό, μπήκε λουκέτο στο μαγαζί. Εκεί να δείτε ψυχολογία. ΄Ήμουν επίσημα ο άχρηστος που πήρε μια "επιτυχημένη" επιχείρηση και δεν κατάφερε να την κρατήσει. Το τι ακούσαμε εγώ και η αδερφή μου, δεν περιγράφεται. Κανείς βέβαια δεν ήξερε τα χρέη του πατέρα μας, την επιχείρηση που έμπαζε από παντού και τα χιλιάδες λάθη που προϋπήρχαν. Όχι, ήταν όλα τέλεια και εμείς τα κάναμε μπουρδέλο. Οι ευθύνες που ρίξαμε ο ένας στον άλλο διαλύσαν εντελώς την σχέση μας. Μια σχέση που ξαναφτιάχνεται τώρα, κοντά 7-8 χρόνια μετά το κλείσιμο της επιχείρησης.

Όταν κλείσαμε έκανα λίγο από όλα. Σερβιτόρος και υπεύθυνος σε καφετέριες, μια χρονιά Bartender, Παρ ολίγον ασφαλιστής (μην γελάτε έχω πτυχίο!) και εν τέλει κατέληξα πωλητής στο χονδρεμπόριο. Αμάξι, tablet και περίπτερο το περίπτερο να πάρουμε παραγγελιά. Ένα μόνιμο άγχος, ένα διαρκές κυνήγι για νούμερα και μια μόνιμη πρέσα. Η εταιρεία ήταν φοβερή, το κλίμα μέτριο, αλλά την δουλειά την μισούσα. Φανταστείτε την πρώτη μέρα που πήγα είπα στον κολλητό μου "Είναι απαίσιο αλλά πρέπει να δουλέψω"! Bλέπετε το μαγαζί μου άφησε και χρέη, έτσι θα με άφηνε; Πάλι καλά που βοηθούσε και βοηθάει η μητέρα μου, αλλιώς… Ακολουθεί μουσικό διάλειμμα!

Φτάνουμε Αύγουστο του 2020 που βρίσκομαι για διακοπές στην Σάμο όπου κάτι φίλοι με πείθουν να ανοίξουμε μαγαζί στο νησί. Πίστεψα τα λόγια τους ενώ έβλεπα πως δεν υπήρχε κανένα πλάνο και παρότι γνώριζα πως είναι άσχετοι (με το συμπάθιο αν με διαβάζετε, σας αγαπώ, αλλά δεν έχετε ιδέα). Απλά ήθελα να φύγω από την δουλειά που έκανα και αυτό ήταν μια υπέροχη αφορμή. Σεπτέμβρη ανακοίνωσα στην εταιρεία μου πως Δεκέμβρη θέλω να έχω φύγει λέγοντας το επικό "Αν μείνω και άλλο εδώ στο τέλος θα μείνω για πάντα και την δουλειά αυτή την μισώ." (Νεφέλη σε ευχαριστώ για όλα, ξέρεις εσύ). Μένω άνεργος λοιπόν και για να μην σας ζαλίζω και άλλο, σιγά που θα πηγαίναμε στην Σάμο, ούτε λεφτά είχα, ούτε διάθεση να φύγω πραγματικά. Όμως δεν είχα ιδέα τι θα κάνω.

Θα μπορούσα να σας πω πως για όλα έφταιγε η άμοιρη η κοινωνία, αυτή η χώρα που τρώει τα παιδιά της, το σόι μου που δεν με στήριξε, η μιζέρια των ανθρώπων και οι ατάκες του τύπου "μια δουλίτσα να έχεις και όλα καλά". Θα μπορούσα να σας πω πάρα πολλές δικαιολογίες ακόμα αλλά η αλήθεια είναι πως έφταιγα μόνο εγώ. Όλοι μιλάνε, πάντα θα μιλάνε, όλοι έχουν γνώμη και άποψη, όλοι ξέρουν το καλό σου, όλοι θέλουν το καλό σου. ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣ. Ο μόνος που ξέρει το καλό σου είσαι εσύ και μόνο εσύ. Μόνο εσύ επιλέγεις την ζωή που θα ζήσεις, μου πήρε καιρό και πολλές κουβέντες για να το μάθω αυτό.

Ήταν που λέτε Μάρτιος του 21 όταν τα πλάνα της Σάμου ναυάγησαν. Δίπλα μου η Ρίτα (σε αγαπώ) ούρλιαζε "Ίσως να είναι για καλό, κυνήγησε αυτά που αγαπάς." είπε, δεν είχε άδικο. Αποφάσισα να το κάνω και ό,τι βγει! Τον ίδιο μήνα με παίρνουν στο Depart.gr, βλέπετε το γράψιμο είναι από τα λίγα πράγματα που δεν παράτησα ποτέ. Λίγο αργότερα ο αδερφός Δημήτρης αγοράζει ένα μουσικό studio και εγώ ξεκινάω να τον βοηθάω όσο μπορώ, ενώ παράλληλα μελετάω μουσική. Λίγους μήνες αργότερα έρχεται ένα τηλέφωνο από τον Ηρακλή "Χρήστο τι κάνεις αυτό τον καιρό; Ψήνεσαι να έρθεις για γραμματεία στην μουσική σχολή;". Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Πλέον δουλεύω περισσότερο από ποτέ και όμως νιώθω πιο γεμάτος από ποτέ.

Πλέον είναι δουλειά μου να βοηθώ παιδιά να αγαπήσουν την μουσική, ενώ το Depart.gr, χάρη στην αγάπη σας πάει τρένο και έχω την χαρά και την τιμή να πηγαίνω για δημοσιογραφική κάλυψη σε μέρες όπως η σημερινή. Παω να δω τους Slipknot… Πηγαίνω με το site μας να δω ένα παιδικό μου απωθημένο. Ένα απωθημένο που κρατάει από την εποχή που πίστευα πως όλα είναι μάταια.

Πλέον ζω από την μουσική και ζω για την μουσική, ζω για μέρες σαν αυτή που θα ζήσουμε σήμερα και δεν θα μπορούσα να το χαρώ αν δεν είχα όλους εσάς! Σας ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της ψυχής μου! Τα καλύτερα έρχονται!

ΥΓ. Ναι λοιπόν, αυτό είναι άλλο ένα αφιέρωμα για τους Slipknot. Πατέρα… Τα κατάφερα… Είμαι ευτυχισμένος.

Τελευταία