Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣPerfect Mess: Breathe | Album Review

Perfect Mess: Breathe | Album Review

Αλλο ένα album το οποίο μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως παιδί της καραντίνας αφού τα περίεργα και διττής (ή και παραπάνω) σημασίας, αυτά, χρόνια είναι το διάστημα στο οποίο οι Perfect Mess εμπνεύστηκαν και οδηγήθηκαν στη δημιουργία του. Ίσως ο τίτλος είναι προάγγελος του περιεχομένου του δίσκου, του ύφους του ή των σκέψεων και των συναισθημάτων με αφορμή τα οποία οι Perfect Mess έγραψαν κάθε τραγούδι που εμπεριέχεται στο album Breathe. Πάντως, το σίγουρο είναι πως η σωστή αξιοποίηση των χρονικών περιθωρίων που είχαν στη διάθεσή τους για να γράψουν μουσική φαίνεται στο εξαιρετικά καλό, ολοκληρωμένο και πιο ώριμο ηχητικό αποτέλεσμα.

Ο δίσκος ξεκινά σαν ένα άλογο κούρσας. Δεν υπάρχει καμία υπόνοια ήρεμης και ομαλής προετοιμασίας παρά μόνο δυναμισμός από την αρχή, ο οποίος διατηρείται μέχρι τέλους χωρίς η καμπύλη να μειώνεται σημαντικά. Το πρώτο κομμάτι, το οποίο ακούει στο όνομα Darwin’s Recycle μας δίνει μια γεύση από την heavy ατμόσφαιρα που επρόκειτο να συναντήσουμε, η οποία συνυπάρχει με μια εσσάνς funk που περιπλανάται στο προσκήνιο, κάπου ανάμεσα στο ταμπούρο και τα hi – hats. Θα μπορούσε ο τίτλος του κομματιού να είναι ένα λογοπαίγνιο σχετικά με τον τρόπο εξέλιξης του ανθρώπου. Βλέπω να αχνοφαίνεται στον τίτλο ένα μήνυμα απόγνωσης και απελπισίας για τον φαύλο κύκλο και τα εμπρός – πίσω βήματα που γίνονται στην εξέλιξη των ανθρώπων ατομικά και συλλογικά. Αναρωτιέμαι, βέβαια, τι γνώμη θα είχε ο ίδιος ο Δαρβίνος για την εξέλιξη αυτή σύμφωνα με τους υπολογισμούς του…

Οι Perfect Mess με το Breathe φέρνουν ένα ολοκληρωμένο και πιο ώριμο ηχητικό αποτέλεσμα

Καθώς άκουσα για πρώτη φορά το κομμάτι, είχα την ψευδαίσθηση (θα έλεγε κανείς πως ήμουν σχεδόν σίγουρη) πως τα heavy φωνητικά τα έκανε ο Μπάμπης από τους Planet of Zeus. Ανατριχιαστικό το πόσο όμοιος αλλά ταυτόχρονα ξεχωριστός, με ενσωματωμένα προσωπικά τους στοιχεία, είναι ο τρόπος που εκφράζουν την αγανάκτησή τους ο Σπήλιος και ο Μπάμπης πάνω στο μικρόφωνο. Συγκεκριμένα, η κραυγή του Σπήλιου για «επανάσταση» μοιάζει στα δικά μου αυτιά με ένα κάλεσμα, μια ανάγκη αφύπνισης σχετικά με την εξέλιξη της κοινωνίας η οποία έχει αποδεδειγμένα πάρει μια λάθος ροπή σε αρκετά θέματα και την οποία δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Στις πόσες κραυγές είπαμε πως δρούμε;

Το Breathe των Perfect Mess συνεχίζει εξίσου δυναμικά με το κομμάτι Black Mouth περιστοιχιζόμενο από αυτά τα απλά μα τόσο εθιστικά riffάκια, τα οποία άπαξ και ακούσεις μια φορά παίζουν κάνα μισάωρο στο κεφάλι σου (#changemymind). Το συγκεκριμένο τραγούδι (όπως και πολλά ακόμα τραγούδια με stoner στοιχεία) συνειρμικά συνδέθηκε στο μυαλό μου με καλοκαιρινό σκηνικό – γεγονός κάπως ειρωνικό δεδομένων των κάπως σκοτεινών και δυσοίωνων στίχων. Ίσως με κάποια απογευματινή βόλτα έχοντάς από τη μία το κομμάτι στη δια πασών στα ακουστικά και από την άλλη τον καυτό αέρα να διαπερνά το σώμα δίνοντας την αίσθηση της ερήμου, ίσως με κάποιο livάκι σε μέρος γεμάτο βλάστηση (όση μας έχει απομείνει…), ίσως με μια βραδινή βόλτα σε ερημωμένη πόλη που σημαίνει ευκαιρία για παρατήρηση λεπτομερειών που δεν έτυχε να πέσουν στο οπτικό πεδίο νωρίτερα. Όπως το ερμηνεύει κανείς…

Greek band Perfect Mess posing for a photoshoot. Perfect Mess recently released their new album, Breathe

Ηχούν τα drums με τα οποία ξεκινά το Ground Under και νομίζω ότι ξαφνικά άλλαξε η playlist θα ακούσω το – πολυαγαπημένο μου – “My Sharona” (aka ζήτω τα 70s!!!). Κάτι δευτερόλεπτα αργότερα όμως τα heavy riffs και η εναλλαγή ύφους με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Αγαπημένο μου σημείο από το κομμάτι είναι το ακουστικό του μέρος (με αφετηρία το τρίτο λεπτό), καθώς θα το παρομοίαζα με μια αρμονική και βολική συνύπαρξη μεταξύ των οργάνων. Μου θύμισε εκείνη τη σκηνή από το Pulp Fiction που η Mia μπορεί και μοιράζεται τη σιωπή της με τον Vincent χωρίς να είναι άβολο για εκείν@. Με την ίδια ευκολία μπορούν και μοιράζονται οι Perfect Mess το σημείο του τραγουδιού που δεν έχει στίχους. Ανεκτίμητο!

Στο Breathe των Perfect Mess δεν υπάρχει καμία υπόνοια ήρεμης και ομαλής προετοιμασίας παρά μόνο δυναμισμός από την αρχή

Σε αυτό το δίσκο οι Perfect Mess φαίνεται να πειραματίζονται με το ταξίδι στο χρόνο και αυτό εκδηλώνεται μέσω του ύφους και της ατμόσφαιρας των μελωδιών του κάθε τραγουδιού. Μέσω των συνθέσεών τους, μεταφέρονται από τη μια δεκαετία στην άλλη με τόσο ομαλό τρόπο και παράλληλα μέσω των στίχων τους αφήνουν τα σχόλιά τους για το παρόν ή έστω το άμεσο παρελθόν (ή αλλιώς τις δύσκολες μέρες της πανδημίας). Οριακά mind explosion το πόσο αποτελεσματικές είναι οι δοκιμές που κάνουν στα κομμάτια τους. Φυσικά, δεν ήταν τυχαία αναφορά το ταξίδι στο χρόνο καθώς το κομμάτι Buttons, που έπεται του Ground Under, μου έφερε στο μυαλό τον ύμνο της emo κουλτούρας που δεν είναι άλλος από το “Monsoon” των Tokio Hotel. Ο γυμνασιακός εαυτός μου αισθάνθηκε νοσταλγία, συγκινήθηκε λιγάκι στην τοποθεσία “home, sweet home” και ευχαρίστησε τους Perfect Mess γι’ αυτήν την υπενθύμιση.

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα έχουμε φτάσει στο 5ο κομμάτι του δίσκου, το Handbrake. Σ’ αυτό το κομμάτι μου έκανε εντύπωση η post rock αισθητική που προσδίδουν κυρίως η ρυθμική κιθάρα και το μπάσο. Ειδικά από το σημείο «3:19», σκέτη ψυχεδέλεια (aka προτείνω να το ακούσετε με τα μάτια κλειστά). Η αλήθεια είναι πως δεν έχω συνδυάσει τους Perfect Mess με post μελωδίες, οπότε ήταν σίγουρα μια ευχάριστη έκπληξη αυτή η πινελιά για’ μένα καθώς εκτιμώ απίστευτα το θάρρος των πειραματισμών στον ήχο και των αλλαγών με σκοπό την εξέλιξη.

Ως λάτρης της ατμοσφαιρίλας, δε θα μπορούσα να μην ξεχωρίσω ως προσωπικό αγαπημένο μου κομμάτι από το δίσκο εκείνο που ξεχειλίζει από αρπίσματα (συγκριτικά με τα υπόλοιπα τουλάχιστον). Ίσως είναι και το μόνο ιδιαίτερα χαλαρό κομμάτι του δίσκου. Ένα διάλειμμα από τα ξεσπάσματα των Perfect Mess, έκαστος στο όργανό του. Μάλιστα, σε αυτό το κομμάτι τα αρπίσματα μου δίνουν την αίσθηση πως ρέουν τόσο απαλά σαν κυματισμούς μιας γαλήνιας θάλασσας. Feels like Alcest. Και το post rock εγχείρημα συνεχίζεται…

Ωστόσο ο δίσκος δεν τελειώνει με τον ήρεμο αυτό τρόπο των ατμοσφαιρικών και soft μελωδιών. Όχι. Οι Perfect Mess μέχρι και το τελευταίο λεπτό του “Breathe” μας υπενθυμίζουν το ρέμπελο χαρακτήρα του δίσκου και προσπαθούν αδιάκοπα να μας ταρακουνήσουν με τις μελωδίες αλλά και τους στίχους τους. Κάνουν αισθητή την ανάγκη που τους οδήγησε στο να δημιουργήσουν έναν τέτοιο δίσκο και τη «μούσα» τους. 

Breathe! 

Words of desperation

Lungs in isolation

Suffocating in the void of crowded places

Ωδή στις δύσκολες μέρες που διανύουμε θα χαρακτήριζα αυτό το κομμάτι. Μια υπενθύμιση να παίρνουμε ανάσα, να ανοίγουμε τα μάτια μας και το μυαλό μας απαρνούμεν@ την τιποτένια πραγματικότητα και της διψασμένης για φαιά ουσία κοινωνίας της οποίας είμαστε μέλη. Ένα κάλεσμα ενδοσκόπησης, αυτοκριτικής και εύρεσης του προσωπικού μας νοήματος σε κάθε ενέργεια και απόφασή μας. Με λίγα λόγια, ένας δίσκος σκέτη αδρεναλίνη, όπως άλλωστε μας έχουν συνηθίσει οι Perfect Mess. Κλείνοντας , για να μην πλατειάσω άλλο, έχω να δηλώσω πως ανυπομονώ για τη στιγμή ανακοίνωσης συναυλίας με σκοπό την προώθησή του “Breathe”. Ως τότε, καλή μας (επαν)ακρόαση!

Rating: 

 8.5


Band: Perfect Mess
Album: Breathe
Perfect Mess are: Spilios Iliopoulos, Vollaris Yiannis, Vassilis Kourkoutas, Spilios Dt.
Εταιρεία: Spider Music
Genre: Heavy, Stoner, Grunge, Progressive Rock
Παραγωγός: Perfect Mess
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 20/07/2022
Band Links: | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify |
Bandcamp
 

Perfect Mess - Breathe | Tracklist

1. Darwin's Recycle
2. Black Mouth
3. Ground Under
4. Buttons
5. Handbrake
6. Treesick
7. Breathe

 

Τελευταία