Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣMIDNIGHT EXPRESSTOP SECRET!: Αγελάδες και τροβαδούροι

TOP SECRET!: Αγελάδες και τροβαδούροι

Το είδος των κινηματογραφικών σατίρων και λεγόμενων spoof movies εάν ήταν άνθρωπος, θα ήταν εκείνο το παΐδι που ήταν δημοφιλές στο λύκειο και όλοι ήθελαν είτε να το κάνουν παρέα είτε να ζευγαρώσουν μαζί του, που καταλήγει να είναι ένας αποτυχημένος μπεκρής στην ενήλικη ζωή του ο οποίος δεν το βουλώνει για περασμένα μεγαλεία. Πριν δούμε μια πλειάδα κινηματογραφικών εκτρωμάτων του τύπου Epic Movie, Date Movie, Disaster Movie και δεν συμμαζεύεται, υπήρξε μια εποχή που το είδος βρίσκονταν στην ακμή του. Πολύ πριν το απογοητευτικά πεπερασμένο Scary Movie, το όποιο κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν, είναι και θα είναι ισάξιο ενός χρησιμοποιημένου προφυλακτικού στα σκουπίδια, είχαμε μερικές πραγματικά καλές ταινίες στο είδος.

Airplane!, The Naked Gun, Loaded Weapon 1, Spaceballs ήταν μερικές έξυπνες και απίστευτα αστείες παρωδίες. Με λίγα λόγια, ήταν καλές ταινίες κάτι που στο συγκεκριμένο είδος σπανίζει σα γρανίτα στην έρημο. Μόνο μια όμως εξ αυτών μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα όμως. Και όχι δεν είναι κάποια από τις πολλές δημιουργίες του μεγάλου Mel Brooks, ακριβώς γιατί ο συγκεκριμένος με εξαίρεση το Spaceballs ποτέ δεν δημιούργησε μια ξεκάθαρη παρωδία και επέλεγε να συνθέσει κάτι εντελώς καινούργιο με στοιχειά από το προαναφερόμενο είδος.

Το Top Secret! είναι ένα αριστούργημα

Ακόμη και για κάποιον που δεν είχε ιδέα ποιο είδος σατίριζε ως έργο, είναι μια δημιουργία απύθμενης ευφυΐας και ασύγκριτου χιούμορ. Πιτσιρικάς, καταχωνιασμένος σε μια πολυκατοικία του Ασπρόπυργου συνήθιζα να βλέπω σε επανάληψη την συγκεκριμένη ταινία των Jim Abrahams, David και Jerry Zucker. Δεν καταλάβαινα τα μισά αλλά καταλάβαινα αρκετά ώστε να την αφήσω να με μαγέψει.

Στόχος της σάτιρας είναι κυρίως οι παλιές καλές μουσικές ταινίες του αείμνηστου Elvis Presley, οι οποίες δεν είχαν καμία διαφορά με τις αντίστοιχες που πετούσε όπως μια κουνέλα τα νεογέννητα η Φίνος Φιλμ. Ταυτόχρονα θέλει να «λαβώσει» τις διάφορες ταινίες που κυκλοφορούσαν την εποχή του Β’ Παγκοσμίου αλλά και Ψυχρού Πολέμου, όπου η πλοκή ήταν άμεσα επηρεασμένη από τα τότε γεγονότα. Στην πράξη είναι ένα έργο που κατορθώνει και με το παραπάνω να αποσυνθέσει με έναν εξαιρετικά καυστικό τρόπο τον κινηματογράφο που επιλέγει να αποκαθηλώσει.

Όμως όχι… η κωμική ευφυΐα του έργου δεν είναι μόνο αυτό που το καθιστά ένα αριστούργημα, ένα classic αλησμόνητης αξίας. Πρωτίστως έχουμε να κάνουμε με ένα καταπληκτικό μιουζικαλ. Το Top Secret! δεν θα έπρεπε να είναι τόσο καλό μιούζικαλ. Δεν θα έπρεπε να έχει τόσο καλά γραμμένα μουσικά κομμάτια. Δεν χρειάζονταν τόσο μεράκι και δουλειά. Ο Val Kilmer δεν χρειάζονταν να δώσει τον καλύτερο ρολό της καριέρας του και σίγουρα δεν ήταν αναγκαίο να τραγουδά τόσο υπέροχα επισκιάζοντας με το star power του όλο το υπόλοιπο καστ αποτελούμενο από βετεράνους του παιχνιδιού.

Όμως όλα αυτά ισχύουν. Έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που είναι ισοδύναμα μια τραγελαφική κωμωδία που θα οδηγήσει σε έμφραγμα από τα γέλια αλλά και μια αδιαφιλονίκητα απολαυστική μουσική ταινία. Είναι κρίμα που η «αριστεία» της ως δημιούργημα της έβδομης τέχνης δεν αναγνωρίστηκε στην εποχή της από κοινό και κριτικούς. Γιατί αποτελεί κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί ως θεατές και δεν έχουμε ξαναδεί με τέτοια επιτυχία ακόμη και σήμερα. Πολύ περισσότερο είναι μια ταινία που παρά το είδος στο οποίο ανήκει, στερείται του κυνισμού της σύγχρονης τέχνης και ιδιαίτερα της σημερινής κωμωδίας. Και αυτό εκ μιας εμετικά ρομαντικής απόψεως, είναι αρκετά αναζωογονητικό.

Τελευταία