Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣΔώρα Ζορμπά: «Από το metal κοινό έχω δεχθεί πολύ όμορφα συναισθήματα»

Δώρα Ζορμπά: «Από το metal κοινό έχω δεχθεί πολύ όμορφα συναισθήματα»

Φέτος είχαμε ένα τόσο γεμάτο συναυλιακό καλοκαίρι που είναι πολύ δύσκολο το να βρεις ποιος έκλεψε την παράσταση! ΄Aλλοι λένε για τους Slipknot, άλλοι για τους Maiden ή τους Manowar, άλλοι για τους Sabaton, κάποιοι για τους Muse και πάει λέγοντας! Αν έπρεπε να βρούμε ένα act κοινής αποδοχής, αυτό δεν θα ήταν άλλο από την "Κοπέλα με το Πιάνο", κατά κόσμον Δώρα Ζορμπά, η οποία μαζί με τον Σπύρο Σιμεγιάτο βρίσκονταν έξω από κάθε μεγάλο φετινό event και μας έπαιζαν το ένα υπέροχο cover πίσω από το άλλο! Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος δεν έχασε ευκαιρία και μίλησε με την Δώρα Ζορμπά για την σχέση της με την μουσική, το πως ξεκίνησε, τους μουσικούς του δρόμου και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, το που μπορούμε να τους ακούσουμε, τα μελλοντικά τους πλάνα και πολλά άλλα!

►Έκλεψες καρδιές στις μεγάλες συναυλίες του καλοκαιριού και ο κόσμος θέλει να μάθει ποια είναι η κοπέλα με το πιάνο. Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου.

(ελαφρύ γέλιο) Δεν ξέρω αν έκλεψα καρδιές, αλλά ξέρω σίγουρα ότι πολλοί μου δώρισαν όμορφες στιγμές με το χαμόγελο και το ενδιαφέρον τους απέναντι στο μουσικό πιανάκι του δρόμου 😊 ..κάποιοι δώρισαν ακόμα και μπλουζάκι της συναυλίας (ιδιαίτερες ευχαριστίες στο παιδί που μου δώρισε από "Iron Maiden", την ταυτότητα του οποίου δυστυχώς δεν γνωρίζω).

Αρχικά, ονομάζομαι Δώρα Ζορμπά, αγαπώ τη μουσική σε όλο της το φάσμα, αλλά άργησα αρκετά να ασχοληθώ με αυτή. Σκεπτόμενη ένα «καλύτερο μέλλον» ακολούθησα τις θετικές επιστήμες και τώρα βαίνω το 4ο έτος σπουδών στο τμήμα Βιοτεχνολογίας της Αθήνας, ενώ η μουσική παρέμενε μια καθαρά προσωπική και μόνο διέξοδος. Ως συνεσταλμένο και μοναχικό παιδί, το ενδιαφέρον μου για να επικοινωνώ με τον κόσμο μέσα από τη μουσική δεν άργησε να φανεί με τα πρώτα μου βίντεο που δημοσίευσα σε ηλικία των 13, στο Youtube (αρχικά μόνο τραγούδι). Στα 15 πήγα για ένα χρόνο σε ωδείο να μάθω πιάνο και το παράτησα. Προτίμησα με τη βοήθεια του διαδικτύου να μάθω ό,τι κομμάτια αρέσουν σε μένα και στον αντίστοιχο κόσμο που τα βλέπει (τότε ήταν οι συμμαθητές μου στο σχολείο). Συνεπώς, για κάθε τραγούδι που θα παίξω, υπάρχει και μία ιστορία από πίσω ως προς το ποιος και γιατί με ενέπνευσε να το μάθω. Ακόμα δεν έχω εξοικειωθεί με ακόρντα και παρτιτούρες, καθοδηγούμαι κυρίως από τη δακτυλοθεσία, μαθαίνοντας απέξω τα κομμάτια, αυτοδίδακτη, επίσης δεν έχω παίξει ποτέ σε μαγαζί, παρά μόνο σε εκδηλώσεις του σχολείου και ό,τι ανέβαζα από εκεί και έπειτα στο Youtube. Ένα μεγάλο διάλειμμα στη μουσική επήλθε από το λύκειο μέχρι και τα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου, μέχρι που γνώρισα το φίλο και σύντροφο Σπύρο Σιμεγιάτο που μου έδωσε την ευκαιρία να το κάνω αυτό όχι μόνο στο Youtube ή το Facebook, αλλά και στην πιο άμεση και φυσική του μορφή… Έξω στο δρόμο.

 

«Όταν μαζεύουμε τον μουσικόφιλο κόσμο κοντά μας, μοιραζόμαστε ένα συναίσθημα που δικαιώνει την προσπάθειά μας»

►Πώς προέκυψε η ιδέα με το πιάνο έξω στο δρόμο;

Ακριβώς πριν ενάμιση χρόνο, λοιπόν, γνώρισα το Σπύρο, ο οποίος έχει επιλέξει τη μουσική στο δρόμο όχι μόνο ως προσωπική του διέξοδο αλλά και για να βιοπορίζεται επί 9 ολόκληρα χρόνια. Έχει ρίξει πολύ δουλειά και μεράκι στον εξοπλισμό του και αυτό και φαίνεται. Το ξύλινο πιανάκι που τράβηξε την προσοχή του κόσμου είναι δική του πατέντα με ροδάκια και μπαταρία ποδηλάτου για να ανεβαίνει τις ανηφόρες, ενώ ταυτόχρονα έχουμε ένα van που μας επιτρέπει τη μετακίνησή του σε διάφορα σημεία εντός ή εκτός Αθηνών. Από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε, συνδεθήκαμε στην αγάπη μας για τη μουσική και την ελεύθερη έκφραση αυτής. Ο δρόμος δεν έχει διαφημίσεις, δεν έχει σπόνσορες, είναι ίσως η πιο απογυμνωμένη μορφή της μουσικής με την οποία μπορεί να έρθει σε επαφή ένας περαστικός στο δρόμο. Ταυτόχρονα δεν φέρει φραγμούς, διαμορφώνουμε εμείς (σε συνδυασμό με το κοινό) το ρεπερτόριο που θα παιχτεί και η ανταμοιβή μας αφήνεται στην επιλογή του περαστικού, από χρήματα, δώρα, χαμόγελα, ό,τι επιθυμεί ο καθένας να δώσει. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μία πολύ «πλούσια» εμπειρία και ένα χρήσιμο «σχολείο» για οποιονδήποτε μουσικό…είτε έμπειρο είτε κάποιον που κάνει τα πρώτα του βήματα.


►Ως καλλιτέχνης του δρόμου έχεις παίξει μπροστά από πολλούς ανθρώπους κάθε ηλικίας και μουσικού γούστου. Ωστόσο το τελευταίο διάστημα έκανες αίσθηση στους μεταλλάδες, οι οποίοι σε αποθέωσαν στα social media. Τί έχεις να πεις για το metal κοινό της χώρας μας;

Συγκεκριμένα από το metal κοινό, μέχρι στιγμής έχω δεχθεί πολύ όμορφα συναισθήματα με ενθουσιασμό, αποδοχή και γενικότερα ενδιαφέρον απέναντι σε αυτό που κάνουμε, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο κοινό. Πάντα υπάρχει ένα ενδιαφέρον για το μουσικό πιανάκι του δρόμου, η ιδέα της μουσικής έκφρασης χωρίς εισιτήρια-φραγμούς και σε σημεία που δεν θα περίμενε κανείς να μας δει είναι κάτι που εξάπτει τον κόσμο, αλλά το metal κοινό αγκάλιασε πολύ γρήγορα το εγχείρημα δημοσιεύοντάς το σε αντίστοιχες ομάδες του Facebook. Ενδεχομένως να τράβηξε το ενδιαφέρον και το γεγονός ότι πρόκειται για metal διασκευές πάνω σε πιάνο, κάτι που είναι ασυνήθιστο. Όταν ήμουν 15, αντίστοιχη έμπνευση αποτέλεσαν άτομα στο εξωτερικό που το έκαναν, όπως Scott. D. Davis ή Viktoriya Yermolyeva, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω δει κάτι αντίστοιχο να διαφημίζεται στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, νιώθω έντονα τη σύνδεση και εγώ με το metal κοινό μιας και η metal, σε ευρύ φάσμα της συνόδεψε τα εφηβικά μου χρόνια.

►Το ρεπερτόριο σου είναι μεγάλο και δεν περιορίζεται στη metal μουσική. Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου καλλιτέχνες;

Χαίρομαι για τη διατύπωση της ερώτησης, παρότι το ρεπερτόριό μου (τουλάχιστον πάνω στο πιάνο) στην πραγματικότητα δεν είναι μεγάλο, απλά έχει ένα σχετικό εύρος (από pop, indie, metal, κλασσικό, τζαζ, soundtracks παιχνιδιών και ταινιών κλπ.). Όπως προανέφερα τα περισσότερα κομμάτια έχουν την ιστορία τους.. μοναδικά κριτήρια για την επιλογή τους είναι το συναίσθημα που αποπνέουν και αν θα καταφέρουν να βρουν αντίκρισμα στον κόσμο, δηλαδή αν ανοίγουν μια ενδιαφέρουσα «συζήτηση» με το μουσικόφιλο περαστικό που θα τα ακούσει. Οι μουσικές επιρροές είναι πολλές αλλά αν έπρεπε να αναφέρω ενδεικτικά κάποια ονόματα, μέσα σε αυτά θα ήταν για σύγχρονο κλασσικό ο Ludovico Einaudi, για τζαζ George Gershwin, για alternative pop-rock οι Muse, στη metal σκηνή οι Iron Maiden, Metallica, SepticFlesh και οι System of a Down, στη ροκ σκηνή Jefferson Airplane και Rolling Stones, ενώ στο ελληνικό οι ερμηνευτές Σωτηρία Μπέλλου, Μαρίκα Νίνου, Μαρινέλλα-Στέλιος Καζαντζίδης and the list goes on…

►Πολύς κόσμος σταματάει να σε συγχαρεί για τη φωνή σου και τις διασκευές που παίζεις. Σου έτυχε ποτέ να συναντήσεις κάποιον γνωστό μουσικό που να έρθει να σου μιλήσει;

Αυτόν τον ενάμιση χρόνο ενασχόλησής μου με τη μουσική κυρίως ασχολούμαι με το ελληνικό ρεπερτόριο, δεδομένου ότι αρχικά ο Σπύρος έπαιζε πιάνο και έψαχνε μία φωνή να τον συνοδέψει. Ως αποτέλεσμα το 80% της μουσικής που παρουσιάζουμε στον πεζόδρομο -και όχι έξω από συναυλίες- αποτελείται από ρεμπέτικα (Τσιτσάνη, Βαμβακάρη κλπ), παλιά λαϊκά του κινηματογράφου (Ξαρχάκο, Πλέσσα/Παπαδόπουλο) και έντεχνα (Χατζιδάκη, Θεοδωράκη). Στην γειτονιά που παίζουμε κατοικούν η Αλίκη Καγιαλόγλου και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και έτσι στη βόλτα τους, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλούμε κάποιες φορές. Επιπλέον, πριν από περίπου ένα χρόνο είχε περάσει ο Βασίλης Λέκκας και έτσι είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε δυο-τρία πρωτότυπα τραγούδια γι' αυτόν.

«Σε κάθε περίπτωση, νιώθω έντονα τη σύνδεση και εγώ με το metal κοινό»

►Σύντομα θα γίνεις μητέρα. Και όμως, αντί να βρίσκεσαι σπίτι και να ξεκουράζεσαι, συνεχίζεις να κάνεις αυτό που αγαπάς κάθε βράδυ. Αισθάνεσαι πως θα έπρεπε να κάνεις ένα διάλλειμα ή θα συνεχίσεις ακάθεκτη μέχρι να έρθει το μωρό;

Τα συζητάω όλα με το γυναικολόγο, ο οποίος -όντας μουσικόφιλος- προσπαθεί να δείξει κατανόηση στην ανάγκη μου να συνεχίζω να βγαίνω για μουσική στο δρόμο και με συμβουλεύει αντίστοιχα. Κάποτε βοηθούσα πιο πολύ στο κουβάλημα και στο στήσιμο (είχα κάνει και μπράτσα από τα ηχεία), τώρα πια κουβαλάμε λιγότερα πράγματα και αντίστοιχα κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να παίζουμε. Σε λίγο μπαίνω 8ο μήνα αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας μου (24 ετών) νιώθω ότι έχω πολύ ενέργεια μέσα μου, απλά δείχνω την απαραίτητη προσοχή στις κινήσεις μου…και αν χρειαστεί, κουβαλάω και κανένα μαξιλαράκι. Αναμφίβολα για τα πράγματα που αγαπάμε, πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να τα συνεχίζουμε, προσαρμόζοντας τις επιλογές μας στις νέες συνθήκες.

►Έχεις γράψει δικά σου τραγούδια; Θα σε ενδιέφερε μια προσωπική δισκογραφία ή σου αρέσει απλώς να παίζεις διασκευές μπροστά σε κόσμο;

Η αλήθεια είναι δεν το έχω εξασκήσει, ενδεχομένως γιατί δεν έδωσα βάση ποτέ στο να καλλιεργήσω κάποια θεμέλια στη μουσική, οπότε παρότι οι ιδέες είναι πολλές και σκόρπιες, υπολείπονται ενός πλαισίου για να φτάσουν να γίνουν τραγούδια… Η προσωπική δισκογραφία είναι κάτι που από μόνη μου δεν θα κυνηγούσα, δεδομένου ότι δεν έχει ωριμάσει το μουσικό μου έργο, το αντίθετο για την ακρίβεια… αυτή τη στιγμή κάνω τα πρώτα μου βρεφικά βήματα και είμαι ανοιχτή σε συνεργασίες, πχ. με το να δώσω τη φωνή μου σε ένα συνθέτη (τόσο σε ελληνικά όσο και σε ξένο ρεπερτόριο), ή για μουσική επένδυση σε κάποιο ποίημα, κάποιο θεματικό βίντεο παίζοντας πιάνο και από εκεί και πέρα βλέποντας και κάνοντας. Σίγουρα πάντως οι διασκευές είναι μόνο το πρώτο σκαλοπάτι της μουσικής έκφρασης.

►Πρόσφατα είδα ένα βίντεο από τον σύντροφο σου με ένα παράξενο συμβάν μετά τη συναυλία των Social Distortion στο Rockwave festival, στη Μαλακάσα. Αν θυμάμαι καλά βρεθήκατε σε καβγά μεταξύ μικροπωλητών έξω από το συναυλιακό χώρο. Τι συνέβη τελικά εκεί;

Σε κάποιες από τις συναυλίες που πηγαίνουμε μπορεί να υπάρξουν εντάσεις μεταξύ των πλανόδιων, δεδομένου ότι δεν υπάρχει οριοθέτηση του σημείου που θα στήσει ο καθένας τους και όλα βασίζονται στην άτυπη συνεννόηση μεταξύ τους. Ιδιαίτερα, κατά την διάρκεια της εξόδου του κόσμου, όπου υπάρχει εντονότερη κινητικότητα των μικροπωλητών προς το σημείο εξόδου, το πρόβλημα χειροτερεύει. Στη συγκεκριμένη συναυλία αυτές οι εντάσεις οξύνθηκαν και μας πήρε και εμάς η μπάλα.

Εκείνη την ημέρα αρχικά όλα ήταν ήσυχα, με τους μικροπωλητές δεν είχαμε κανένα θέμα και πολλοί από αυτούς, που μας γνώρισαν από τις συναυλίες, ήταν φιλικά προσκείμενοι απέναντί σε εμάς και σε αυτό που κάνουμε. Αφότου τελείωσε λοιπόν η συναυλία, κόσμος έβγαινε έξω και κοντοστεκόταν γύρω από το πιανάκι να ακούσει τη μουσική μας. Ταυτόχρονα ο Σπύρος εξέπεμπε livestream στο Facebook για να μοιραστεί τη συναυλία μας με όσους μας παρακολουθούν από τα social media. Μετά από λίγη ώρα λοιπόν ακούμε δύο γυναίκες, που πούλαγαν μπλουζάκια, να φωνάζουν, ακριβώς πίσω από το πιανάκι μας. Κοιτάζουμε και τις βλέπουμε να μαλλιοτραβιούνται, ενώ στη συνέχεια μαζεύτηκαν και άλλοι εκεί γύρω με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα μπάχαλο. Από το λίγο που ακούγαμε, μάλλον ο τσακωμός είχε να κάνει με το που θα στήσουν γιατί ήθελαν όλοι να πάνε κοντά στην είσοδο-έξοδο και να πουλήσουν μπλουζάκια πρώτοι. Αυτό το περιστατικό λοιπόν καταγράφηκε στο livestream καθώς διαδραματιζόταν ακριβώς πίσω από το πιανάκι την ώρα που έπαιζα και επειδή την ώρα που συνέβει ο σύντροφός μου με τραβούσε βίντεο, τον πήρε η μπάλα, με αποτέλεσμα να τον κυκλώσουν 4 άτομα και εν τέλει να φάει μία γροθιά. Δυστυχώς, αυτό το συμβάν έγινε μία μέρα πριν τη μεγάλη συναυλία των Slipknot. Μη γνωρίζοντας τι θα αντικρίσουμε την επόμενη ημέρα, αποφασίσαμε να μην παίξουμε στην έξοδο αυτής της συναυλίας.

Σε κάθε περίπτωση, με ήρεμη διάθεση και χωρίς απειλές πιστεύω ότι μπορούμε να βρούμε τρόπους να συνυπάρχουμε μαζί με τους μικροπωλητές στους ανοιχτούς και κοινόχρηστους χώρους, αν χρειαστεί, με το να στήνουμε λίγο πιο μακριά από τα σημεία που γίνεται πανζουρλισμός.

►Με αφορμή το παραπάνω, έχεις αντιμετωπίσει και άλλες δυσκολίες ως καλλιτέχνης του δρόμου; Υπάρχει κάτι που φοβάσαι;

Γενικά όποτε ξεκινάμε για να παίξουμε σε ένα σημείο τίποτα δεν είναι σίγουρο…ούτε το που θα στήσουμε, ούτε το αν θα έχουμε περιορισμούς από δημοτική αστυνομία ή άτομα της ασφάλειας στους χώρους εκδηλώσεων, ούτε ποια θα είναι η αντίδραση του κόσμου, αλλά παίρνουμε το ρίσκο, αναλαμβάνουμε το κουβάλημα και πάμε όπου μας βγάλει ο δρόμος…και η βενζίνη. Αυτό συμβαίνει γιατί η μουσική του δρόμου πρόκειται για μία μη θεσμοθετημένη δραστηριότητα, δηλαδή για πολλά σημεία δεν υπάρχει η έννοια της «άδειας» για να στήσουμε, παρά μόνο άτυπη συνεννόηση με τους αρμόδιους προκειμένου να μην υπάρξει ενόχληση με αυτό που κάνουμε. Συνεπώς είμαστε κατά αυτή την έννοια πλήρως εκτεθειμένοι πχ. σε ό,τι αφορά τη διεκδίκηση ενός πόστου, στην εύρυθμη συνεννόηση με άλλους μουσικούς ή μικροπωλητές, αν συμβεί κάτι και σπάσει ο εξοπλισμός, το καλύπτουμε από την τσέπη μας, αν γίνει τσακωμός και έχουμε ατύχημα, δεν υπάρχει ασφάλιση, και πάλι το καλύπτουμε από την τσέπη μας. Έχουν υπάρξει κι’άλλα συμβάντα, αλλά σπάνια, ευτυχώς. Αν υπάρχει ένα συναίσθημα που επικρατεί δεδομένου των συνθηκών, δεν θα το αποκαλούσα «φόβο» αλλά, ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης. Όταν μαζεύουμε τον μουσικόφιλο κόσμο κοντά μας, μοιραζόμαστε ένα συναίσθημα που δικαιώνει την προσπάθειά μας.

►Οι μεγάλες συναυλίες του καλοκαιριού τελείωσαν. Πού μπορούμε να σε βρίσκουμε;

Όσο ακόμα βρισκόμαστε Αθήνα θα εμφανιζόμαστε στην Αποστόλου Παύλου ΣΚ απογεύματα, ψηλά (κοντά είσοδο λόφου Φιλοπάππου). Για οποιονδήποτε επιθυμεί να μαθαίνει νέα μας, που θα βρισκόμαστε ή να παρακολουθεί αντίστοιχα livestream, θα χαρούμε να έρθουμε σε επικοινωνία από το Facebook στα ονόματα «Δώρα Ζορμπά» ή «Σπύρος Σιμεγιάτος» και σε λίγο καιρό θα αναπτύξουμε και τη δική μας σελίδα στο Facebook, όπου θα ανεβάζουμε περισσότερο μουσικό περιεχόμενο με το όνομα «Street Micro Concerts». Το concept έχει χώρο και για περισσότερους μουσικούς, οπότε αν κάποιος ενδιαφέρεται για σύμπραξη, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στα social media.

►Σε ευχαριστώ πολύ Δώρα! Εύχομαι ό,τι καλύτερο για το παιδί και να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Εγώ σας ευχαριστώ για αυτή την πρωτοβουλία. Ελπίζω με αφορμή τη συνέντευξη ο κόσμος να μάθει περισσότερα σχετικά με το έργο μας, να το αγκαλιάσουν καθώς και για τη μουσική του δρόμου. Θα χαρούμε να γνωριστούμε και από κοντά με όσους αναγνώστες-μουσικόφιλους το επιθυμούν!

Τελευταία