Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣCalexico 28/07/2022 @Technopolis Athens

Calexico 28/07/2022 @Technopolis Athens

Φωτογραφίες: Γιάννα Φώτου

Αυτή ήταν η τρίτη φορά φέτος που βρέθηκα στην "Τεχνόπολη" και ταυτόχρονα, η τρίτη φορά που θα άκουγα "ζωντανά" τους Calexico γενικότερα. Πάνε 15 χρόνια από τότε που τους είδα στο Ηράκλειο Κρήτης κι ας έχουν επισκεφτεί αρκετές φορές την Ελλάδα μέσα σε αυτό το διάστημα. Το ίδιο καλοκαίρι τους είχα "κυνηγήσει" μέχρι τα Χανιά, με αποτέλεσμα να βιώσω διπλά, πράγματα και στιγμές που σπανίζουν. Δεν ήμουν μόνο εγώ τότε πιτσιρικάς, οι ίδιοι οι Calexico βρίσκονταν σε ένα σχετικά αρχικό στάδιο μουσικής αναζήτησης. Αν και ήδη "κουβαλούσαν" δισκογραφική εμπειρία 10 και βάλε χρόνων, είχαν συμπεριφορά "πρωτάρηδων" και έμοιαζαν να φτιάχτηκαν την προηγούμενη μέρα. Τόσο ασυνήθιστοι και περίεργοι έμοιαζαν στα μάτια μου, που αρνιόμουν στην αρχή να παραδεχτώ ότι υπάρχει ένα τέτοιο μουσικό εγχείρημα. Όπως και να "χει, είχα ακούσει πάρα πολλές φορές τις μελωδίες τους για να αφήσω τότε μία τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.

Ανέκαθεν οι Calexico, επέλεγαν συνήθως μέρη για συναυλίες που ήταν περισσότερο για "καθιστούς" θεατές και αυτό πάντα με ξένιζε. Φυσικά υπήρχαν οι εξαιρέσεις και χάρη σ" αυτές, εμείς τότε το βιώσαμε αλλιώς. Τα θέατρα που φιλοξένησαν την μουσική τους έσφυζαν από νεολαία που χόρευε και τραγουδούσε ασταμάτητα σαν ένα σώμα. Γι" αυτό μάλλον ήταν δύσκολο για μένα να αποδεχτώ την αντίφαση, ότι μία μπάντα με λατινοαμερικάνικες αναφορές που σε σπρώχνει να χορέψεις, προτιμούσε την σιγουριά και την ησυχία της "καρέκλας" από το αρμονικό χάος του κόσμου που κινείται ελεύθερος. Επίσης, αυτή η λογική είχε και μια υποψία ηθελημένης "απόστασης" ή διαχωρισμού του καλλιτέχνη από το κοινό. Μετά την συναυλία της Πέμπτης λοιπόν, δεν μπορούσα να μην υποπέσω στον πειρασμό της σύγκρισης του "τότε" και του "τώρα".

Οι Calexico πλέον δεν επιδιώκουν αυτή την "απόσταση". Το καταλάβαμε αμέσως και χωρίς πολλά-πολλά όταν είδαμε στην "Τεχνόπολη", τα καθίσματα να περιορίζονται στα πλάγια. Ήταν ξεκάθαρο ακόμα και στο τέλος, όταν κοίταξα την ώρα και συνειδητοποίησα ότι μας πρόσφεραν ένα γεμάτο κι απολαυστικό δίωρο κι αυτό ομολογώ πως δεν το περίμενα. Συνεχίζοντας την σύγκριση, διαπίστωσα πως στο κοινό υπήρχαν λίγοι άνθρωποι κάτω των 25-30 ετών. Λογικό είναι δε λέω, μετά από τόσα χρόνια μεγάλωσα κι εγώ, μεγάλωσαν κι αυτοί που ήταν ήδη μεγάλοι. Όλο αυτό είχε σαν συνέπεια, ο κάθε άνθρωπος στην "Τεχνόπολη" να βιώνει την συναυλία κάπως προσωπικά, χωρίς να ανακατεύεται με τους γύρω του. Δε γκρινιάζω ούτε με "χάλασε", ας μην παρεξηγηθώ. Θέλω απλά να το βγάλω από μέσα μου. Έτσι κι αλλιώς η περίσταση ήταν ευνοϊκή για κάτι τέτοιο. Είχε αρκετό χώρο για τον καθένα και την κάθε μία ώστε να κινηθεί, να χορέψει, να διασκεδάσει με τον τρόπο που θα επέλεγε. Κι έτσι έγινε.

Το κλίμα παρόλα αυτά ήταν φανταστικό. Οι Calexico όπως αναμενόταν, ξεκίνησαν με δύο κομμάτια από το πρόσφατο "El Mirador". Στην πραγματικότητα τα 4 από τα πρώτα 5 κομμάτια προέρχονταν από αυτό το LP. Κατευθείαν στην ουσία, το ομώνυμο κομμάτι μας μετέδωσε εύκολα τον ρυθμό του και θύμιζε κάτι που θα έπαιζε ο Carlos Santana αν δεν χρειαζόταν να ανησυχεί για κάποιο κιθαριστικό solo. Το "Cumbia Del Polvo" έφερε κολομβιανούς ήχους και η κατάσταση έγινε λίγο πιο ζωηρή. Οι Calexico συνέχισαν παρόλα αυτά με 3 indie rock συνθέσεις, μέχρι που ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το "Inspiracion" και οι τρομπέτες με ξύπνησαν ολοκληρωτικά. Η εξαιρετική φωνή του Jacob Valenzuela μας πρόσφερε μερικές από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς, η οποία ευτυχώς είχε ακόμα πολύ δρόμο.

Ο Joey Burns βρήκε την ευκαιρία να θυμηθεί παλιότερες στιγμές από συναυλίες στην Ελλάδα και μίλησε για μία "σχέση" με το κοινό εδώ, που ελπίζει να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται. Η reggae pop εισαγωγή του "Under the Wheels" και οι rocabilly ήχοι του "Dead in the Water" διέκοψαν τα χειροκροτήματα. Το "Black Heart" έριξε λίγο τους τόνους, προσωπικά το χρειαζόμουν. Από την αρχή ήθελα να ακούσω κάτι από το "Feast of Wire" και ευτυχώς δεν ήταν μεγάλη η αναμονή. Μετά από μία ξεσηκωτική διασκευή του "Serenata Huasteca", οι Calexico έπαιξαν το "Victor Jara"s Hands". Αξίζει να προσθέσω ότι αυτό το κομμάτι γράφτηκε και αφιερώθηκε στην μνήμη του Victor Jara, ενός χιλιανού δάσκαλου, μουσικού, και σοσιαλιστή ποιητή, που μαρτύρησε κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Pinochet. "Fences that fail and fall to the ground/Bearing the fruit from Jara's hands".

Δείτε το Photostory της υπέροχης βραδιάς στην Τεχνόπολη!

Για να τους συνοδεύσει στο "Rancho Azul", εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην σκηνή ο Θωμάς Κωνσταντίνου. Ο Θωμάς είναι βιρτουόζος σε λαούτο και ούτι και ντρέπομαι λίγο που έπρεπε να έρθουν οι Calexico για να μάθω το ταλέντο του. Το τέλος των χειροκροτημάτων έφερε τον Martin Wink μπροστά στην σκηνή, δίπλα στον Jacob και οι τρομπέτες τους "αναθάρρησαν". Οι πρώτες mariachi στιγμές του "Minas De Cobre(For Better Metal)" ήταν αυτές που πραγματικά "ζέσταναν" την συναυλία και μου έδωσαν την πολυπόθητη "The Black Light" "τζούρα" που περίμενα. Ίσως είναι ιδέα μου, πιστεύω όμως ότι τα 3-4 λεπτά αυτής της κομματάρας άλλαξαν τη συναυλία προς το πολύ καλύτερο. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω κι αυτό, όλοι σχεδόν οι μουσικοί που απαρτίζουν τους Calexico - τώρα και πάντοτε - γνωρίζουν πάνω από ένα μουσικό όργανο κι έχουν διάφορους ρόλους. Αυτό δεν εξηγεί μόνο την ποιότητα αυτής της μπάντας, ενισχύει σημαντικά και το στοιχείο της έκπληξης. Σε ανύποπτο χρόνο, ο ένας κιθαρίστας τραγουδάει σαν frontman, ενώ ο άλλος παίζει καταπληκτικό πιάνο. Ο ακορντεονίστας παίζει άψογη τρομπέτα και κάπως έτσι φτιάχνεται μια εν δυνάμει ορχήστρα που σε κάνει να χορεύεις ασταμάτητα.

Με τις τελευταίες νότες του Minas De Cobre, τα χαμόγελα άρχισαν να αυξάνονται εκθετικά, αρκετά μάτια έκλεισαν για να "ανοίξουν" καλύτερα τα αυτιά και οι κινήσεις των ανθρώπων απέκτησαν μεγαλύτερη συχνότητα. Η εκπληκτική διασκευή του "Carinito" των Los Hijos Del Sol έδωσε σε όλα γύρω μία μορφή παιχνιδιού. Το "Flores Y Tamales" άνοιξε τα στόματα και πολλές φωνές ελευθερώθηκαν. Προσωπικά, θυμήθηκα από πρακτική άποψη γιατί ανυπομονούσα μέρες τώρα να έρθω στους Calexico. Παρεμπιπτόντως, η αυθεντική εκτέλεση του Carinito είναι μέρος μιας συλλογής που κυκλοφόρησε το 2007 και ονομάζεται "The Roots Of Chicha (Psychedelic Cumbias From Peru)". Σας διαβεβαιώνω ότι είναι πιο καλό από όσο ακούγεται και δεν σας προτρέπω απλά κι αφηρημένα να το ακούσετε. Θα σας πρότεινα να σταματήσετε αμέσως οτιδήποτε άλλο κάνετε, να το βάλετε να παίζει και να συνεχίσετε.

Μόλις τελείωσε το "Cumbia De Donde", οι Calexico μας χαιρέτισαν με ένα θερμό "ευχαριστώ" και άφησαν την σκηνή. Η κατάσταση φυσικά δεν θύμιζε με τίποτα την λήξη μιας εκπληκτικής βραδιάς και επέστρεψαν αρκετά γρήγορα. Το "Fortune Teller" ξεκίνησε το encore και το "Crystal Frontier" το ολοκλήρωσε. Ενδιάμεσα όμως, ο Θωμάς ανέβηκε ξανά στην σκηνή με το λαούτο και ο Scott Colberg έπαιξε τις πρώτες νότες του "Stray". Εδώ οι Calexico "ξέφυγαν" κάπως, με την πολύ καλή έννοια. Οι τρομπέτες έβγαλαν την χαρακτηριστική του μελωδία και μετά από δύο λεπτά όλοι άρχισαν να αυτοσχεδιάζουν. Ο Θωμάς σόλαρε με το λαούτο μέσα σε έντονο χειροκρότημα και ο Colberg έκανε κάτι παρόμοιο με το κοντραμπάσο. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό και ότι πρέπει για το τέλος, αν και αυτό δεν είχε έρθει ακόμα. Οι Calexico άφησαν ξανά την σκηνή, σαν να έφευγαν πρόωρα από μία γιορτή που δεν είχε τελειώσει. Επιστρέφοντας για ένα δεύτερο encore, ξεκίνησαν δειλά με το "Follow the River" και συνέχισαν με μια διασκευή του "Alone Again Or" των Love. Το κομμάτι που έληξε πραγματικά την βραδιά, ήταν ουσιαστικά ένα ποτ-πουρί που ξεκίνησε με το "Guero Canelo", συνεχίστηκε με το "Cuando Llegare" του Manu Chao και ολοκληρώθηκε πανηγυρικά με το "El Cuarto de Tula" των Buena Vista Social Club. Επιτέλους έβλεπα χορτασμένα πρόσωπα, κόσμο που ανταμείφθηκε με το παραπάνω για την επιμονή του.

Δεν ξέρω αν και γιατί οι Calexico κράτησαν τον καλύτερο εαυτό τους για το τέλος. Υποθέτω πως ήθελαν όλοι κι όλες μας να φύγουμε χωρίς παράπονο ή απλά φύτεψαν έναν σπόρο της τελευταίας στιγμής, που οι καρποί του θα φανούν την επόμενη φορά που θα ανταμώσουμε. Όπως και να "χει, η θεατρική υπόκλιση των μουσικών θύμιζε θρίαμβο και η αμείωτη ένταση των χειροκροτημάτων υποδείκνυαν ένα σεβασμό που συναντάς σπάνια στις μέρες μας. Δεν ήταν έκπληξη για μένα και δεν αμφέβαλλα ούτε λεπτό πως θα ξαναέβλεπα τέτοιες εικόνες, ακόμη και μετά από 15 χρόνια. Αν υπάρχει όμως ένα στιγμιότυπο, μια λεπτομέρεια που μπορεί να συμπυκνώσει την δύναμη όσων ζήσαμε την Πέμπτη, ήταν ο μορφασμός και το ξεφύσημα του Joey Burns όταν άφηνε για τελευταία φορά την κιθάρα του, που έβγαζε από μέσα του όλη την γλυκιά κούραση μιας ασυνήθιστα καλής μέρας.

Τελευταία