The Gray Man: Review

Στην πιο σοβαρή ταινία των αδερφών Russo μετά το Cherry συμβαίνει το αδιαχώρητο από σκηνές δράσεις και cheesy διαλόγους. Ο Ryan Gosling ξεκινάει το κλασικό του Drive νούμερο που σύμφωνα με τους Russo σημαίνει αδιαφορία του χαρακτήρα όχι για την ζωή μόνο αλλά και για το ίδιο τους το υλικό. Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και υπόλοποι χαρακτήρες. Χωρίς καμία σπιρτάδα και με απλά την μπολιασμένη εντύπωση του κοινού για το ποιόν τους (καταλαβαίνει κανείς ότι όλοι είναι επαγγελματίες σε αυτό που κάνουν χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί κάτι από τους πρωταγωνιστές, απλά βλέποντάς τους να τιμωρούν δεξιά και αριστερά τους κατώτερούς τους).

Ακόμα και όταν τα βάζουν με μία ολόκληρη στρατιά διεφθαρμένων αστυνομικών δυνάμεων ποτέ δεν φαίνεται κάποια ενδιαφέρουσα τροπή, μία στυλιστική απόφαση που να συναρπάζει και να εκδηλώνει μία ενθουσιώδη κινητική δράση. Όλο το σκηνικό είναι στημένο για να φωνάζει παιδιάστικη Marvel αφέλεια, γεμάτη πυροτεχνήματα προβλεπόμενα από κάθε θεατή αλλά δεκτά από το κοινό εν αγνοία πιο πειραματικών μεθόδων. Αυτό φαίνεται και από την απόφαση των Russo να συνεργαστούν με τον Chris Evans για άλλη μια φορά (σίγουρα πλέον απόφαση των Russo και όχι κάποιου casting director) σε ένα εμφανησιακά και χαρακτηρολογικά γελοίο ρόλο. Εμφανησιακά ο Lloyd απλά εκφράζει μια λανθασμένη ιδέα των κύριων Russo για το εξωτερικό στυλ. Οι Russo θεωρούν τέτοιον χαρακτήρα bourgeoisie κρυμμένη πίσω από τα σαλόνια τωνμεγάλων κεφαλιών της CIA. Τον ξεφτιλίζουν αδιάκοπα και δεν δίνουν (μάλλον από ατεχνία) κάποια αίσθηση τρόμου στην αύρα του. Η κλασική πεπαλαιωμένη μέθοδος παροχής ανεξέλεγκτων εξουσιών σε έναν παράφρωνα δεν αρκεί για την υπόσταση ενός ολοκληρωμένου villain. Ακόμα και πιο διαβασμένοι χαρακτήρες όπως ο Riddler ζημιώνονται εάν το μόνο που τους καθορίζει είναι η ρουτίνα του κακού που με όσο λιγότερα εκφραστικά μέσα τρομάζει με την παρουσία του.

Ο Chris Evans εκτός από τρομερά miscast, δεν μπορεί να καθοδηγήσει τα βλέμματα και το συναίσθημα πάνω του όπως είθισται από κάθε σωστό villain. Φαίνεται η κατωτερότητά του στις σκηνές αλληλεπίδρασης με τον Billy Bob Thornton που με τον διστακτικό του χαρακτήρα κερδίζει έδαφος. Οι Russo κατά λάθος φτιάχνουν μια σάτιρα. Και η σάτιρά τους φτωχαίνει μετά από κάθε χτύπημα των κακών δυνάμεων που απειλούν τον Six (το καλύτερο όνομα για τον Ryan Gosling σε μία από τις πιο απρόσωπες ταινίες της τρέχοντος δεκαετίας). Κάθε action σεκάνς παραπέει όσο προχωράει κάνοντας απλούστερες ταινίες δράσεις του George Segal να μοιάζουν αριστουργήματα. Σίγουρα ο συναισθηματικός αντίκτυπος των ταινιών εκείνων είναι μεγαλύτερος από την βιασύνη που επικρατεί σε κάθε πλάνο στο The Gray Man. Η μόνη συγκινησιακή συνθήκη βρίσκεται στη σχέση του Fitzroy (Billy Bob Thornton) με την ανιψιά του Claire (Julia Butler), στην οποία αφηγηματικά τα πράγματα εντείνονται με τον πλέον προβλεπόμενο τρόπο, σαν κλασική γκανγκστερική ταινία που έχουμε χιλιωδεί. Αντίθετα όμως με τη μαφία ο Evans δεν έχει την δύναμη (ή ο Gosling είναι απλά παντοδύναμος...), πόσο μάλλον την ευφυία. Χρησιμοποιώ τα ονόματα των ηθοποιών και όχι των χαρακτήρων τους για να τονίσω πόσο κοινότοπη εικόνα δείχνουν πλέον οι πολυπαιγμένες περσόνες τους.

Ακόμα και η σχέση του Six με την συνάδελφο πράκτορα Dani (Ana de Armas) δεν δείχνει καμιά διάθεση για σύσφιξη. Σε μία σκηνή ο Six ξεδιαλύνει το μέχρι τότε ανείπωτο μυστήριο του πως κατέληξε να είναι όπως είναι, με αναφορά στα οικογενειακά προβλήματα που τον πίεσαν αρκετά ώστε να πάρει τότε αυστηρά μέτρα... (δεν κάνω σπόιλερ γιατί θα αποκαλυφθεί και η παραμικρή προσπάθεια ταύτισης από τους σκηνοθέτες). Παραδεχόμενος όμως την εγκληματική του φύση στο ανέκφραστο βλέμμα της Dani, η εξομολήγησή του δεν έχει καμία απήχηση, παρά μόνο να συνοδεύσει το woke πνεύμα της φράσης της Dani στον διοικητή της CIA: “Remove yourself from my personal space” (εν ώρα έμμεσης ανάκρισης). Η εκμετάλλευση κοινωνικών φαινωμένων περνιέται για ευαισθητοποίηση. Η μόνη κατά συνέπεια αντιλογία δεν αποκτά ποτέ υπόσταση. Και πίσω στην κινηματογραφική αδιαφορία αυτού που οι Russo ονομάζουν δράση, CGI σε κλειστούς χώρους που περιορίζει τις κινήσεις του Six και την σπάνια εμφάνιση της Dani.

Σαν σύνολο, το The Gray Man που αφορά την απονομή δικαιοσύνης στο πιο μη πειστικό περιβάλλον διαφθοράς δεν πετυχαίνει τίποτα ουσιώδες ώστε να υποστηρίξει την δράση του, η οποία παρουσιάζεται εξίσου επουσιώδης και γενικευμένη με την σύλληψη του έργου. Εναλλακτικά δίδυμα σκηνοθετών όπως οι Neveldine-Taylor συνθέτουν μια πιο ζωηρή πραγματικότητα ακόμα και στις πιο αδύναμες ταινίες τους. Πάντως ταινίες όπως τα Crank βγάζουν μια άλλη, πιο street διάθεση και δίνουν έναν εκθαμβωτικό ρυθμό στην κινηματογράφηση, κάτι που τα αδέρφια Russo δεν φαίνεται να κατέχουν σαν αισθητήριο στο δυναμικό τους. Καταλήγοντας, αυτό που μένει είναι ένας Gray Man-Ryan Gosling (πάντα γκρίζος στις τελευταίες του μεγάλες επιδιώξεις, Blade Runner 2049 και Drive) χωρίς ουσιαστικό χρωματισμό. Για αποστάσεις που λαμβάνονται παραμένει μια εξαιρετικά άοσμη πλοκή. Με τις καινούργιες δε προσθήκες να επιφέρουν ένα αρνητικό πρόσημο (Chris Evans συνεπέστατα ελλιπής).

Rating:


Xώρα: Η.Π.Α., Τσεχία, Αυστρία
Έτος: 2022
Σκηνοθεσία: Anthony Russo, Joe Russo

Πρωταγωνιστούν: Ryan Gosling, Chris Evans, Ana de Armas

Διάρκεια: 175'

Τελευταία