Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣNell Bryden : Arms Around The Flame | Album Review

Nell Bryden : Arms Around The Flame | Album Review

Καιρό έχει να γίνει review από τούτο δω το μετερίζι. Κάτι οι πολλές δουλειές που ήρθαν και παρήλθαν, κάτι ότι δεν άκουσα και τίποτα που να μου κίνησε το ενδιαφέρον, πέρασε ο καιρός. Θα πω όμως GOD BLESS SPOTIFY και God Bless τα προτεινόμενά του. Ενώ οι απόψεις για τη συγκεκριμένη πλατφόρμα διίστανται, αν για κάτι αξίζει αυτό το μαραφέτι είναι η αδιάκοπη ανακάλυψη νέων μουσικών που προτείνει με βάση το τι έχει ακούσει κάποιος κατά καιρούς. Money well spent κατ’ εμέ και μια που το έφερε η κουβέντα θα πω και τι άκουσα, και όποιος θέλει ας ακολουθήσει.

Λοιπόν, έτσι εν τάχει πρώτη ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ανακάλυψη ήταν η Αμερικανίδα Slayyyter η οποία κινείται στο χώρο της pop/electro pop και τέτοια αλλά με λίγο πιο επιθετικό χαρακτήρα. Τώρα πως γίνεται pop και επιθετικό δεν ξέρω αλλά μια δοκιμή θα σας πείσει. Κάπου είδα και τον όρο “glitch pop” αλλά επειδή δεν έχω ιδέα τι σημαίνει και βαριέμαι να ψάχνω δεν τον έγραψα. Η εν λόγω τραγουδίστρια έχει κυκλοφορήσει ένα δυνατό mixtape το 2019 και μία φοβερή δισκάρα το 2021 με τίτλο Troubled Paradise”. Καλά, όχι κάτι φοβερό το όνομα αλλά ο δίσκος είναι πολύ καλός. Η αλήθεια είναι όμως ότι το ονοματάκι της το έχει ψιλοφτιάξει γιατί βλέπω πως και περιοδείες κάνει σε ΗΠΑ και Ευρώπη και τα εκατομμυριάκια τα views της τα έχει. Ε, εγώ τώρα την ανακάλυψα.

Επόμενο  παρατράγουδο  προτεινόμενο άκουσμα είναι το φοβερό ντουέτο των OPT.CMD (option.command) τους οποίους πέτυχα σε χορηγούμενο story στο Instagram. Τα έβγαλε τα λεφτά του είναι η αλήθεια, ρίξανε χρήμα οι άλλοι για να τους μάθω εγώ εδώ πέρα. Γιατί όχι όμως; Λοιπόν αυτοί οι δύο τύποι είναι Καλιφορνέζοι μουσικοί που τύχαινε να συνεργάζονται σε διάφορα projects άλλων και ποτέ για κάτι δικό τους. Συζητώντας λοιπόν για το γενικότερο revival της synth-wave περιόδου των ‘80s που παρατηρείται εδώ και χρόνια στην pop σκηνή, αποφάσισαν να φτιάξουν οι ίδιοι μουσική. Το ζήτημα είναι όμως ότι το σχήμα αυτό συνθέτει και ηχογραφεί τέτοιου είδους υλικό με τα παραδοσιακά μέσα. Δηλαδή, χρησιμοποιεί τα πραγματικά synths, drum machines και λοιπά τζουμπλέκια της εποχής εκείνης, είτε ορίτζιναλ είτε refurbished, με τους αυθεντικούς τους ήχους, χωρίς ίχνος plugin ή κάποιας άλλης τσαχπινιάς που γίνεται στον υπολογιστή. Οπότε ό,τι ακούσει κάποιος είναι γνήσιο σταφ. Καλά, δε γράφουν και σε μπομπίνες αλλά το πιάσατε το νόημα.

Η πρώτη και μοναδική τους κυκλοφορία μέχρι τώρα είναι το EP με τίτλο Dawn. Τα κομμάτια και η γενικότερη αισθητική σαφώς είναι synth-wave style και είναι φοβερά, ειδικά το Home είναι τεράστιο άσμα. Ο πραγματικός άσσος όμως στο μανίκι τούτων εδώ (στα μανίκια μήπως;) είναι η τραγουδίστρια που συμμετέχει στα τρία από τα πέντε κομμάτια του ΕΡ – και στο προαναφερθέν “Home” φυσικά -, η οποία ονομάζεται Andrea Moreno και είναι ό,τι καλύτερο άκουσα τους τελευταίους μήνες. Για όποιον θέλει να ακούσει Ariana Grande αλλά είναι πολύ σκληρός για να το κάνει ανοικτά ή η ίδια πολύ mainstream για τα γούστα του, η Andrea Moreno είναι ό,τι πρέπει. Έχει τη φωνάρα της Ariana και μόλις λίγο πάνω από χίλιους followers στο Instagram. Το ίδιο και οι OPT.CMD. Σπεύσατε.

GOD BLESS SPOTIFY

Για review ξεκίνησε αυτό εδώ το κείμενο σε “προτάσεις της εβδομάδας” θα εξελιχθεί λες και είμαστε σε περιοδικό επί εποχής παχέων αγελάδων το οποίο αποτύπωνε το όραμα των Αθηναίων γύρω από τη διασκέδαση και έβλεπε κανείς άρθρα όπως “10 πίστες για να το… κάψετε” ή “όλα τα σχήματα της χρονιάς”, και δε μιλούσε για γεωμετρία. Τέλος πάντων, πάλι θα πλατειάσω και δεν το θέλω.

Nell Bryden λοιπόν. ‘Αλλη μία καλλιτέχνιδα που υπέπεσε στην αντίληψή μου μετά από τυχαία playlist στο spotify με τίτλο “indie pop” που τείνει να γίνει η αγαπημένη μου, μαζί φυσικά με “Dreamy Dance Classics” που είναι σταθερή αξία. Μόνο Eurodance, και καλό 1997 σε όλους.
Η
Nell λοιπόν, όσο κι αν μυρίζει βρετανίλα από γιάρδες μακριά, είναι τραγουδίστρια εκ Νέας Υόρκης ορμώμενη, με πατέρα γλύπτη/ζωγράφο και μητέρα σοπράνο. Με τέτοιο background δύσκολο να βγει λογιστής το παιδί αλλά δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται. Ε τούτη εδώ, δε βγήκε πάντως. Μελέτησε τσέλο καμιά δεκαετία, έκανε τη χιπστεριά της να πάει backpacking ταξίδι στην Αυστραλία όπου και αγόρασε την πρώτη της κιθάρα και είχε όνειρο λέει να γίνει σοπράνο κι αυτή σαν τη μαμά της. Μέχρι που άκουσε Jimi Hendrix και Janis Joplin και αποφάσισε να αλλάξει ρότα και να γίνει ροκ. Που να άκουγε και Dave Mustaine να τα ξεχάσει όλα. Ίσως να τραγουδούσε αυτή αντί της Cristina Scabbia στην επανεκτέλεση του “A Tout Le Monde και να γλιτώναμε απ’ αυτό το έκτρωμα που κυκλοφόρησε. Τι όνειρα βλέπεις ρε Dave κι εσύ κατά καιρούς.

Τέλος πάντων, πήρε και πτυχίο στην Αγγλική Λογοτεχνία γιατί θα της είπε η μάνα της ότι “ε, κορίτσι μου άμα δεν τα καταφέρεις με αυτά τα κλαπατσίμπανα να έχεις ένα χαρτί να βρεις μια δουλειά”. Μάνα της Nell, ένα έχω να σου πω. Η κόρη σου τα κατάφερε, γράφουν γι’αυτήν στο Depart.
Ο πρώτος της δίσκος βγήκε το 2009 από τη δική της δισκογραφική και έκτοτε έχει κυκλοφορήσει πέντε ή έξι άλμπουμ, δε θυμάμαι ακριβώς. Πέρασε και μια περίοδος κατά την οποία η
Nell Bryden έκανε καμιά 250αριά συναυλίες το χρόνο, (κλείνοντας Η ΙΔΙΑ τις εμφανίσεις της), είναι ένα απ’ τα αγαπημένα ονόματα του BBC Radio 2 με αρκετά κομμάτια της στην playlist του και κάποιες δικές της μίνι εκπομπές και όπως πληροφορούμαι από το κοντρόλ, το 2019 μετακόμισε μόνιμα στο Λονδίνο, ίσως έτσι να εξηγείται και η προαναφερθείσα βρετανίλα.
 Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σήμερα και στην κυκλοφορία του Arms Around The Flame το οποίο εξεδόθη και αυτό από τη δική της δισκογραφική εταιρεία ονόματι 157 Records. Όποιος θέλει να διαβάσει credits και λοιπά του εύχομαι καλό κουράγιο γιατί δε βρήκα τίποτα. Μπορώ όμως να του πω το barcode του δίσκου: 5037300008493.

Η Nell Bryden λοιπόν, όσο κι αν μυρίζει βρετανίλα από γιάρδες μακριά, είναι τραγουδίστρια εκ Νέας Υόρκης ορμώμενη, με πατέρα γλύπτη/ζωγράφο και μητέρα σοπράνο

Στα μουσικά τώρα, δεκατρία tracks έχει τούτο δω το έργο, πλούσιο θαρρώ σε ποσότητα αλλά και σε ποιότητα. Πέντε singles κυκλοφόρησαν από δω μέσα και αυτά θα δούμε πρώτα. Με τον όρο single τώρα εδώ πέρα εννοούμε τα επίσημα βίντεο.

Πρώτο single και καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το Dancing In Chains”. Μου βγάζει μια Pulp-ίλα για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω μιας που πέρα απ’τα σουξέ τους δεν έχω καμία επαφή αλλά έχω την αίσθηση ότι θα έπαιζε άνετα σε μαγαζί που βαράει βρετανική σκηνή τύπου Pulp, Cure και άντε καμιά σκηνή του Μάντσεστερ στο τσακίρ κέφι. Up-beat και με ελάχιστα ‘80s στοιχεία αλλά ταυτόχρονα χωρίς να παραπέμπει στο αντίστοιχο ηχόχρωμα που ακούμε τα τελευταία χρόνια, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω. Μεγάλο άσμα τι να λέμε τώρα!

Δεύτερο single είναι το Gaslight. Αυτό κινείται σε πιο indie μονοπάτια και με σαφώς λιγότερα μπλιμπλίκια. Δηλαδή κιθάρα, πλήκτρα, μπάσο, τύμπανα, φωνή. Απλά πράγματα. Up-tempo και τούτο δω αλλά όχι με τη δυναμική του προηγούμενου. Feels Like Rain είναι ο τίτλος του τρίτου single το οποίο είναι μια μπαλάντα μόνο με πιάνο και έγχορδα. Ντάξει, δεν είναι πολύ του γούστου μου αυτού του τύπου οι μπαλάντες αλλά τα λέει τόσο ωραία η Nell που σε κρατάει. Εναρκτήριο τραγούδι και τέταρτο single είναι το I Am The Storm.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κομμάτι που για αλλού ξεκινάει και αλλού καταλήγει. Ίσως γι’αυτό είδα στην περιγραφή του genre που παίζει η Nell Bryden τη λέξη “country”. Μόνο η κιθάρα στην εισαγωγή έχει να κάνει με το εν λόγω είδος γιατί κατά τα άλλα δεν έχει καμία σχέση. Ρεφραίν τύπου anthem κι έτσι, για τραγούδι απ’το κοινό στις συναυλίες και τα γνωστά. Έντεχνη pop-ιά θα το έλεγα το συγκεκριμένο. Πέμπτο και τελευταίο single είναι το Diamonds And Gold Dust το οποίο είναι η έτερη τραγουδάρα του δίσκου. Πιο mid-tempo σαν αίσθηση αλλά εξίσου δυνατό ρεφραίν και πιο εμφανείς οι ‘80s πινελιές εδώ πέρα. Όχι τόσο ώστε να πει κανείς ότι είναι 80-ίλα αλλά ικανές για να δώσουν το απαιτούμενο χρώμα.


Θα αναφέρω επίσης μερικά κομμάτια ακόμα που μου άρεσαν αλλά δεν ήταν στα singles, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Somebody For Me φοβερή μπαλάντα, λιτή στο κουπλέ με μια κιθάρα και πιο φορτωμένη στο ρεφραίν με έγχορδα και λοιπά κόλπα. Ίσως να μου αρέσει γιατί μου θυμίζει λίγο Anouk της οποίας είμαι μέγας φαν. Θα δείξει. Call What It Is επίσης δυνατό, σαφώς πιο pop προσέγγισης σε σχέση με τα υπόλοιπα, θα μπορούσε να είναι και ένα επόμενο single/video. Θα πω ότι είναι το τρίτο καλύτερο κομμάτι του δίσκου μετά τα “Dancing In Chains” και “Diamonds And Gold Dust”.

Σαν συνολική αποτίμηση, αν κάτι δε μου αρέσει σε αυτή την κυκλοφορία είναι το γεγονός ότι όσα κομμάτια δεν είναι πιο “pop” και “up-beat”, είναι μπαλάντες. Δηλαδή, έχει ή το ένας ύφος ή το άλλο. Είναι απαραίτητα κακό αυτό; Όχι αλλά θα ήθελα και κάτι πιο ενδιάμεσου ύφους από το ή τα σπάμε ή νυστάζουμε. Ευχάριστη έκπληξη θα την πω τη συγκεκριμένη δουλειά κι αυτό κυρίως γιατί αγνοούσα την ύπαρξη της Nell Bryden η οποία φαίνεται ότι έχει παράξει έργο και θα παράξει ακόμα περισσότερο. Και σίγουρα δεν έχει λάβει ακόμα την αναγνώριση που της αξίζει. Μιλάμε ότι η γυναίκα έχει επίσημα video με τριψήφιο αριθμό views και ότι σε όλα τα social media της δεν έχει πάνω από 20 χιλιάδες followers. Το “Dancing In Chains” δικαιολογημένα βέβαια έχει παίξει 150 χιλιάδες φορές στο Spotify. Τραγουδάρα. Τέλος πάντων, καταλήγω στο ότι όποιος ψάξει τη Nell Bryden θα κερδίσει καλή μουσική και ταυτόχρονα θα το παίζει και ψαγμένος! Αυτά.

Rating: 

 8

Nell Bryden - Arms Around The Flame | Tracklist
1. I Am the Storm
2. Dancing in Chains
3. Somebody for Me
4. Gaslight
5. Feels Like Rain
6. Feathers and Bones
7. Diamonds and Gold Dust
8. Stages
9. Call It What It Is
10. Balancing
11. Only Love Remains
12. Then There Were None


Band: Nell Bryden
Album: Arms Around The Flame
Εταιρεία: 157 Records
Παραγωγός: Chris Soper, Jesse Singer
Genre: Pop, Electro Pop, Folk
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 03/06/2022
Band Links: Nell Bryden | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube |

Τελευταία