Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣMIDNIGHT EXPRESSCity of the Living Dead: Ο Τρόμος Φώλιασε Στο Dunwich

City of the Living Dead: Ο Τρόμος Φώλιασε Στο Dunwich

Αν ο Dario Argento είναι το τέλεια στυλιζαρισμένο αίμα ενός άρτια δοσμένου κινηματογραφικού φόνου, ο Lucio Fulci είναι η παχιά κίτρινη στρώση λίπους που ελλοχεύει κάτω από το δέρμα. Ο φόνος και ο διαμελισμός στον Fulci, παρά τα περίτεχνα πρακτικά εφέ των ταινιών του πάντα φαινόταν ως ένα γεγονός εντυπωσιακά γκροτέσκο, με την κινηματογραφική του «ποιητική» να αποσκοπεί στην ένταση της φρίκης. Είτε στις slasher, είτε στις παραφυσικές και ζομποειδείς αναζητήσεις του, πάντα ο θάνατος ήταν ένα γεγονός που τεντωνόταν σε σημείο παραμόρφωσης. Και σε μια ταινία όπως το City of The Living Dead είναι που το τέντωμα αυτό έρχεται εις σάρκα μια με τους μεταφυσικούς του προβληματισμούς που αφορούν το επέκεινα και το μυστικισμό.

Lucio Fulci's Gates of Hell Trilogy

Μετά την επιτυχία του Zombie 2 και αφού ολοκλήρωσε το Contraband, ο Fulci θα εκκινήσει την τριπλέτα που ανεπισήμως έμεινε γνωστή ως «Η Τριλογία της Πύλης της Κολάσεως». Μια μυστικιστική τελετή θα οδηγήσει τη νεαρή Mary στο να οραματιστεί ενός ιερέα που αυτοκτονεί και στον μυστήριο θάνατό της. Ένα θάνατο που κατά περίεργο τρόπο θα κρατήσει λίγες μόνο μέρες, με την Mary να επιστρέφει στον κόσμο των ζωντανών και μαζί με το δημοσιογράφο Bob μαθαίνουν για το επικείμενο τέλος του κόσμου την ημέρα των Αγίων Πάντων. Τι ρόλο παίζει σε αυτό η αυτοκτονία του ιερέα; Η προφητεία του Βιβλίου του Ενώχ είναι πραγματική; Γιατί ξαφνικά οι νεκροί αρχίζουν να ορέγονται το αίμα και τη σάρκα των ζωντανών; Οι απαντήσεις μπορούν να δοθούν μόνο με μια επίσκεψη στο Dunwich και θα είναι ομολογουμένως ακατανόητες με τα μέτρα του συνηθισμένου κόσμου.

Παραμερίζοντας τις giallo διδαχές των κατά συρροή δολοφόνων, ο Fulci «επενδύει» σε ένα πρωτοφανές σκοτάδι το οποίο συρρικνώνει την καταστροφική ισχύ του ανθρώπου και τον κάνει να φαντάζει ως ανήμπορος μπροστά στο Ανεξήγητο. Αντί για το προκαλούμενο από την ανθρώπινη διαστροφή Κακό, στον πυρήνα του το σενάριο εμπνέεται από τις δοξασίες που αφορούν το σκότος και τον τρόμο που αυτές προκαλούν σε όποιον μπορεί να τους αφεθεί. Και για αυτό το λόγο, όπως και στην Τριλογία των Τριών Μητέρων του Argento, η ατμόσφαιρα που προκύπτει αφορά στις αρχέγονες λειτουργίες του εγκεφάλου. Ο Μύθος και το Απόκρυφο λόγω της ακατανόητης φύσης τους δίνουν την ευκαιρία στο σκηνοθέτη να αναδείξει οράματα ενός άλλου κόσμου ο οποίος από την αρχή του χρόνου φαντάζει ως κάτι το θεμελιωδώς απειλητικό. Και η ισχύς αυτού του ?λλου Κόσμου θα σπείρει τις πιο φρικαλέες αποχρώσεις του θανάτου που μπορεί να επινοήσει ο νους του δημιουργού. Μια ισχύς που σταδιακά δείχνει να διαπερνά μέσω μιας μυστηριώδους ομίχλης όλο και περισσότερο τον υλικό κόσμο και τους κατοίκους του, οδηγώντας τους άλλοτε στα άκρα και άλλοτε στον (φρικτό) θάνατο.

Carlo De Mejo (left) and Catriona MacColl (right) in Lucio Fulci's City of the Living Dead

Η συγκλονιστική βία του Fulci

Κάθε φορά που γίνεται λόγος στον Fulci, ένα από τα κεντρικά ζητήματα που αφορούν το έργο του είναι η άνευ ορίων βία και η παρουσίασή της. Χωρίς ούτε την ελάχιστη δόση υπερβολής, η βία στις ταινίες του Fulci αγγίζει συγκλονιστικά επίπεδα. Από τη μία αυτό οφείλεται στο ότι δε διστάζει να απεικονίσει στην εντέλειά τους ακόμα και τις πιο ειδεχθείς εικόνες. Το μέταλλο θα τρυπήσει τη σάρκα, τα ανθρώπινα μέλη θα αποχωριστούν τον κορμό του σώματος, τα σπλάχνα θα ξεχυθούν, τα σκουλήκια θα καταβροχθίσουν τα απομεινάρια των νεκρών. Από την άλλη, τα χαρακτηριστικά εφέ του, ακόμα και στα πλαίσια της υπερβολής τους ενέχουν πάντα μια προσωπική σφραγίδα φρίκης. Μια φορά να δεις κάποιου είδους αιματοχυσία του Fulci και μετά αναγνωρίζεις πως είναι δική του. Γιατί αυτή η σχεδόν σαδιστική παρουσίαση της βίας και της σήψης είναι μια άτυπη προσωπική σφραγίδα την οποία ελάχιστοι δημιουργοί μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια. Και αυτή η βία με κάθε δυνατό τρόπο θα ξεχυθεί στην οθόνη. Κάθε σκηνή μοιάζει με προοίμιο κάποιας φρικτής κατάληξης. Συνοδευόμενη από τα μονίμως μουντά (ακόμα και στο φως του ηλίου) πλάνα του, τους φωτισμούς που σχεδόν παραμορφώνουν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και τη μουσική του μέγιστου Fabio Frizzi, δύσκολα βγαίνεις σώος.

Αντί κλεισίματος, ένα πλάγιο σχόλιο-φόρος τιμής στην κληρονομιά του Fulci στο ευρύτερο πεδίο της τέχνης. Σε ένα ντοκιμαντέρ του νορβηγικού καναλιού NRK1 για το νορβηγικό black metal, ο Maniac των Mayhem αναφέρει την επιρροή που είχαν οι splatter ταινίες στη μουσική σκηνή της χώρας στα ξεκινήματά της. Κάποιοι από εσάς ενδέχεται να θυμάστε μια διακοσμητική ταφόπλακα στη βιτρίνα του δισκάδικου Helvete με μια ιδιαίτερη αναγραφή. Αν προσέξετε καλά, στο City of The Living Dead ενδέχεται να βρείτε την πηγή έμπνευσής της με μια λέξη αλλαγμένη. Και αυτό αν μη τι άλλο φανερώνει το ότι η αισθητική του Fulci καταλήγει να διαπερνά συνολικά την τέχνη όταν αυτή μιλά με τις πιο ακραίες «διαλέκτους» της.

Τελευταία