Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑVillagers of Ioannina City: Αστρική προβολή με ψυχεδέλειες, headbanging και solo κλαρίνο

Villagers of Ioannina City: Αστρική προβολή με ψυχεδέλειες, headbanging και solo κλαρίνο

Φωτογραφία κειμένου: Σπύρος Ανδρομανέσκος

Η σχέση μου με την Ήπειρο είναι από αρκετά μικρή εώς μηδαμινή και οι εκφράσεις της μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Σαν 17χρονος έφηβος έμεινα μια εβδομάδα σε ένα χωριό στα Τζουμέρκα και σαν σχεδόν 30άρης την άνοιξη του ‘13, έπισκέφτηκα τα Γιάννενα για 10 μέρες, όταν ο αδερφός μου έκανε εκεί το μεταπτυχιακό του. Τα τελευταία χρόνια, παρόλο που κάποιοι πολύ κοντινοί μου άνθρωποι είναι “γέννημα-θρέμμα” Γιαννιώτες που ζουν στην Αθήνα, εγώ δεν αξιώθηκα ποτέ να ανέβω μαζί τους όταν επισκέφτονταν συγγενείς. Οπότε αυτές είναι η μόνες εικόνες που έχω για έναν πανέμορφο τόπο, με μουσική παράδοση που “κυριαρχεί” μέχρι και σήμερα.

Διαβάστε εδώ: 25/9 | Villagers of Ioannina City @Θέατρο Βράχων

Πολύ χειρότερα τα πράγματα το καλοκαίρι του 2010, όταν βρισκόμουν ακόμα στην Κρήτη και έφτασε στο PC μου μια μυστήρια promo κυκλοφορία. Ουσιαστικά δεν υπήρχε εικόνα εξωφύλλου. Υπήρχε μόνο ένα κυκλικό logo με πολλά τρίγωνα στο εσωτερικό του, δύο πιστόλες στημένες “πλάτη-πλάτη” να δείχνουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις και πάνω-πάνω με μια λίγο tranceάδικη γραμματοσειρά, οι λέξεις Villagers of Ioannina City. Τότε είχα πέσει με τα μούτρα στα ρεμπέτικα, είχα αφήσει οτιδήποτε άλλο στην τύχη του και γρατζούναγα με σχετική επιτυχία έναν ψιλο-απαράδεκτο τζουρά σε παρέες και γλέντια. Εκείνο όμως με τράβαγε σαν μαγνήτης, δεν μπορούσα να αντισταθώ. Πιστεύω κάποιοι/ες καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. “Έυκαιρία να το παίξω ψαγμένος” σκέφτηκα και πάτησα play. Από εκείνη τη στιγμή όλα τα παραπάνω, όλα τα παρακάτω, όσα δεν ξέρω για αυτό το μουσικό φαινόμενο και όσα σας μεταφέρω κάπως “φουσκωμένα” ενώ έγιναν ή είναι αλλιώς, είναι πλέον κομμάτι της Ιστορίας.

Μέλη των Villagers of Ioannina City στη σκηνή του AthensRocks 2022

Μέσα σε 6 κομμάτια οι VIC, στρίμωξαν τον ίδιο τον εαυτό τους, όλους τους “δαίμονες” και δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτόν της ηπειρώτικης παράδοσης και αυτόν της “ερήμου”. Ξεκινούσε με δύο ορχηστρικά κομμάτια, που το κλαρίνο εναλλασσόταν με desert rock κιθάρες (“Intro”, “Echoes”) και ακολουθούσε ένα stoner κομμάτι με απλό riff (“Nova”), πάλι συνοδεία ενός στοιχειωτικού κλαρίνου. Συνέχιζε με δύο διασκευές σε παραδοσιακά ηπειρώτικα (“Σκάρος”, “Κρασί”) και τέλειωνε με τα “Ταμπούρλα”, μια ψυχεδελική stonerιά με ωραίο drum session, που μου θύμιζε το “Τσιφτετέλι” από Τρύπες. Γράφοντας όλα αυτά μπορεί να φαίνονται τώρα φυσιολογικά, όμως το 2010 δεν ήταν. Στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι τόσο πρωτότυπο, αφού ήδη οι Mode Plagal από τα ‘90s, χρησιμοποιούσαν την παράδοση σε jazz και fusion συνθέσεις, αλλά – κακά τα ψέματα – ποιος νοιαζόταν για τους Mode Plagal; Ή μάλλον ζητώ ταπεινά συγγνώμη και διορθώνω. Πόσοι είχαν μυαλό και γούστο για να τους νοιάζουν οι Mode Plagal; Ακόμα κι έτσι όμως, ποια μπάντα θα σκεφτόταν να τολμούσε εκείνη την περίοδο, να παίξει folk rock πάνω σε stoner/desert rock βάση χρησιμοποιώντας κλαρίνο και το πρώτο της δείγμα να ακούγεται τόσο, μα τόσο γαμάτο; Όπως και να ‘χει αυτό το promo πλέον - κι όχι άδικα - είναι κομματάκι συλλεκτικό και κάπως σημαντικό, αφού ουσιαστικά ήταν ο “πυροκροτητής” σε μια μεγάλη “έκρηξη”, που ο απόηχος της άργησε 4 χρόνια.

Διαβάστε εδώ: AthensRocks: Dropkick Murphys, Villagers of Ioannina City, The Rumjacks, Fundracar, 13/06/2022 @ΟΑΚΑ complex

 Riza και Zvara/Karakolia

Όπως τα πρώτα ρεμπέτικα είναι λίγο doom, έτσι και τα ηπειρώτικα είναι ψυχεδέλεια μοναδικέ μου αναγνώστη. Πλέον το ξέρω εγώ, εσύ, αυτοί που τα παίζουν και σίγουρα το ήξεραν οι VIC όταν τον Απρίλη του 2014 κυκλοφορούσαν το “Riza”. Σε αυτό το album, η πεντατονική έδειξε πεντακάθαρα τον δρόμο στα παληκάρια μας και αυτά τον πήραν χωρίς δεύτερη σκέψη. Ανεβαίνοντας το βουνό, βρήκαν ένα παρατημένο κουφάρι αυτοκινήτου που σιγά-σιγά γινόταν ένα με το τοπίο, το αποθανάτισαν και ένας από τους καλύτερους ελληνόφωνους δίσκους της προηγούμενης δεκαετίας ήταν γεγονός. Είχε νέες συνθέσεις, αλλά έφερε φυσικά μαζί του και 5 παλιούς γνώριμους από το προαναφερόμενο promo γιατί η θέση τους ήταν εκεί, ανάμεσα σε καλούς “φίλους”. Αυτό το LP έχει λοιπόν τα εξής χαρακτηριστικά. Πρώτον, το ακούς για μια μεγάλη περίοδο και κάθε τόσο ένα κομμάτι γίνεται το αγαπημένο σου. Με τον καιρό λοιπόν όταν φτάσεις στο outro, το τελικό αποτέλεσμα στα αυτιά σου μετατρέπεται σε καθαρό αριστούργημα. Δεύτερο και σημαντικότερο, μπορείς να το ακούσεις με την ηπειρώτισσα γιαγιά σου στο μικρό της διαμέρισμα στην Κυψέλη, να αγκαλιαστείτε με τρυφερότητα, πριν σου αλείψει γαλοτύρι σε μια φέτα ψωμί και σε στείλει “στην ευχή του Θεού”.

Όσο ακούς το Riza των Villagers of Ioannina City, μετατρέπεται σε καθαρό αριστούργημα

Ποιος θα ξεχάσει το αργό χτίσιμο του “Jiannim” μέχρι να ρθει το κλαρίνο για να μας στείλει συστημένους στο διάολο; Μήπως εγώ ξεκόλλησα ποτέ από το riff του “Ti Kako”, την φωνάρα του Αλέξανδρου που οδύρεται γιατί “αγαπάει μια νια” που ίσως είναι “ρωμιά”, αλλά μπορεί να είναι και “τούρκα” (λίγη σημασία έχει) και τα “βουτηγμένα” στην ψυχεδέλεια τελευταία 3 λεπτά του, που ακόμα μου προκαλούν ρίγη; Ακόμα τυραννιέμαι με το ξύπνημα της “Περδικομάτας” από το κλαρίνο του Κωνσταντή, το πολυφωνικό κανάκεμα της “Χαλασιάς” και το πανυγηρτζίδικο ανακάτεμα του “St. Triad”.

Το “Riza” είναι χωρίς αμφιβολία η καλύτερη στιγμή των καλύτερων στιγμών των Villagers, παρόλα αυτά το 2014 δεν θα τελείωνε εκεί για την μπάντα. Τον Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς, βρέθηκα στο κατάμεστο Fuzz για να τους δω “ζωντανά” κι εκεί παρουσίασαν το “Zvara/Karakolia, το νέο τότε EP τους που θα κυκλοφορούσε λίγες μέρες αργότερα. Με το “Zvara” έκλεισαν το set σε πρώτο χρόνο και στο encore έπαιξαν τα “Karakolia”. Τι να πει κανείς γι’αυτά τα δύο; Κάλεσμα για ανυπακοή σε δύο γενναίες δόσεις, θα έμπαιναν μάλλον στο soundtrack της εξέγερσης, αν η ίδια ήταν απλά ένα φαντασιακό σκηνικό που χρειάζεται μουσικό “χαλί”. Στο πρώτο ο Πιστιόλης μας δίνει τα πνευμόνια στο “χέρι”. στο δεύτερο το μπουζούκι μπερδεύεται με την κιθάρα, φτιάχνοντας ένα ζόρικο πράγμα που μου θύμισε τους “Εν Πλω” όταν διασκεύασαν το “Αντιλαλούν οι Φυλακές” του Βαμβακάρη. Στο μυαλό μου τότε και μετά από όλα αυτά, έφτιαξα στο μυαλό μου δύο ερωτήσεις με προφανείς απαντήσεις. “Τι έχουν οι VIC και μπορούν να γεμίσουν έναν συναυλιακό χώρο 2000 ατόμων, έχοντας βγάλει ουσιαστικά μόνο ένα LP λίγους μήνες πριν” και “τι στην ευχή θα ακούσουμε στο μέλλον”;

► Age of Aquarius

Αυτό το μέλλον άργησε να έρθει δισκογραφικά, τόσο που είχα ξεχάσει ότι το περίμενα και ήταν αρκετά διαφορετικό. Ήρθε 5 χρόνια μετά και δε θα πω ψέματα, στην αρχή ξενέρωσα. “Που πήγε το κλαρίνο ρε”, μονολογούσα λες και ήταν δικό μου και το έκλεψαν. Τελικά το κλαρίνο ίσως ήταν εκεί ίσως και να μην ήταν (δεν έχει σημασία, προχωράμε), όμως ο Πιστιόλης είχε φέρει το καβάλ του και ο Λάζος μια γκάϊντα κι εγώ κατάφερα να ξεκολλήσω έγκαιρα το μυαλό μου. Το “Age of Aquarius” δεν κάνει καθόλου πλακίτσα. `Αργησε γιατί τα λάθη γίνονται συνήθως πάνω στην βιασύνη και οι VIC δεν είναι από τις μπάντες που κάνουν τέτοια.

Στο Age of Aquarius οι Villagers of Ioannina City δίνουν Tool vibes, και δεν αστειεύονται

Το Tool vibe σε κάποια κομμάτια, όπως το ομώνυμο και το “Part V”, είναι απολαυστικότατο και κάτι παραπάνω από ευδιάκριτο. Η ψυχεδέλεια έχει πάρει fuzzy χαρακτηριστικά και τα post μέρη που “αγκαλιάζουν” τα πνευστά, δίνουν ένα old school βαλκανικό, psych prog υβρίδιο, που σε προκαλεί ανοιχτά να βγάλεις άκρη με την πάρτη του. Ξέχασα να πω πως ΟΛΟ αυτό που περιέγραψα, βρίσκεται σε τροχιά κάπου στα αστέρια. Τα πνευστά του “Dance of Night” και “Father Sun” είναι η σύνδεση με τους παλιούς VIC, αυτούς που κατέβηκαν νύχτα από το βουνό κάνοντας φασαρία, μήπως και ξυπνήσουμε. Η fuzzy άλλα και η krautrock πλευρά τους φαίνεται πεντακάθαρη στα “Millenium Blues”, “Cosmic Soul” και “For the Innocent” και το κλείσιμο έχει την καθυσηχαστική σιγουριά που αποπνέει η λέξη “συνεχίζεται”, όταν την βλέπεις σε μια οθόνη.

Με το “Riza” πάντα σε ακουστικά, για να μην ενοχλώ τους τρανσοτεκναδες συντρόφους, πήγαινα κάποτε και μάζευα ελιές. Το “Age of Aquarius” επίσης σε ακουστικά, μου έκανε παρέα για κάποιους μήνες στον προαστιακό, όταν είχα μετατρέψει το Αθήνα-Χαλκίδα (και πίσω πάλι) σε περίπατο στην γειτονιά. Την Κυριακή 25 Σεπτέμβρη, θα τα ακούσω μαζεμένα στο Θέατρο Βράχων “Μελίνα Μερκούρη”, στα πλαίσια του festival “Στη Σκιά των Βράχων” των δήμων Βύρωνα και Δάφνης-Υμηττού.

Villagers of Ioannina City - Members

'Ακης Ζώης

Αλέξανδρος Καραμέτης

'Αρης Γιαννόπουλος

Κωνσταντής Πιστιόλης

Κωνσταντίνος Λάζος

Villagers of Ioannina City @Social Media: Facebook, Instagram, Spotify, Bandcamp

Τελευταία