Elder - Omens

Είχα, στ’ αλήθεια, τόσες προσδοκίες για αυτόν τον δίσκο. Αλήθεια!

Οι Elder από την αρχή τους μέχρι και σήμερα χαρακτηρίζονται ως psychedelic rock / progressive something / stoner doom συγκρότημα και αυτή ακριβώς η μίξη τούς καθιστά κάπως “ακατάλληλους”, αν μου επιτρέπεται η λέξη, για κάποιους ακροατές. Δεν είναι δύσκολο, παιδιά, δεν αρέσει σε όλους αυτό το κράμα, ειδικά όταν έχει μέσα μπόλικο τζαμ και πλατύ progression στα θέματα των τραγουδιών.

Εγώ, από την άλλη, τα απολαμβάνω αυτά τα χαρακτηριστικά στη μουσική τους. Κάπως έτσι είχα ενθουσιαστεί με το Lore (LP, 2015) όταν το πρωτοάκουσα εκείνο το βράδυ του 2016 στο An Club που ήταν και η “γνωριμία” μου με τη μπάντα, το Reflections of a Floating World (LP, 2017) μου είχε φανεί μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη και το The Gold & Silver Sessions (EP, 2019) πολλά υποσχόμενο για τη συνέχεια! Δεν ξέρω τί πήγε στραβά με το Omens (Armageddon Label, 2020) και τσακίστηκαν έτσι οι αρχικές προσδοκίες μου.

Οι τελευταίες αλλαγές στο line up υποθέτω θα έπαιξαν κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση των δυναμικών μεταξύ των μελών. Το 2017 προστέθηκε στο σχήμα ο Mike Risberg (κιθάρα, πλήκτρα) και πέρυσι αποχώρησε ο Matt Couto (drummer, συν-ιδρυτικό μέλος) ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον George Edert. Μετά την αποχώρηση του Couto, ο Nick DiSalvo (φωνές, κιθάρα) είναι ο τελευταίος εναπομείναντας από το αρχικό σχήμα αφού ο Jack Donovan (μπάσο) ξεκίνησε να παίζει μαζί τους το 2008. Η προσθήκη δεύτερης κιθάρας και πλήκτρων όπως και η αλλαγή στο ήμισυ του rhythm section μετά από τόσα χρόνια, δεν γίνεται να μην επηρέασαν τις συνθέσεις. Κι αν στις προηγούμενες δύο κυκλοφορίες αυτό λειτούργησε ευεργετικά, στον πρόσφατο δίσκο μου ακούγεται σα να χαώθηκαν μέσα στις ιδέες τους. Αναλυτικά:

Κομμάτι πρώτο, το ομότιτλο του δίσκου. Omens λοιπόν, με ωραία εισαγωγή φουλ 70s prog αισθητικής, ενθουσιασμός! “Τους πάνε τα σεβεντάδικα πλήκτρα!”, σκέφτηκα και άφησα το δίσκο να παίζει στο background για να δω πότε θα μου τραβάει τη προσοχή. Ενώ κυλούσε σχετικά αδιάφορα, κάπου στη μέση του κομματιού έχτισαν ένα ιδιαίτερα όμορφο ηχοτοπίο ψυχεδέλειας με ταξιδιάρικες κιθάρες και ονειρικά πλήκτρα που με απορρόφησε για να με συνεφέρει πάλι με τα πιο βαριά ριφφ προς το τέλος. Μπαίνει το In Procession με αρκετά λιγότερο εμφάνταστη εισαγωγή και πολύ πιο γρήγορη κατάληξη σε αδιάφορο άκουσμα. Πάλι όμως λίγο μετά τη μέση του τραγουδιού, εμφανίστηκε ένα θέμα που με την εξέλιξή του δημιουργούσε ολοένα ένα όμορφο κρεσέντο όμορφων μελωδιών και ψυχεδελικής διάθεσης. Όλο και περισσότερο, βουτήξαμε εν τέλει στη βαθιά μαρμίτα της psychedelic rock για να αναδυθούμε μετά από λίγα λεπτά. Συνεχίζοντας, το Halcyon είναι το μόνο από τα πέντε κομμάτια του δίσκου που ευχαριστήθηκα ολόκληρο (ίσως γιατί έχει “κάτι” από το αγαπημένο The Gold & Silver Sessions) αλλά, ακόμα κι αυτό, γίνεται ακόμη καλύτερο από τη μέση και μετά.

Πατάω παύση και αναρωτιέμαι. Γιατί, ρε παιδιά, να είναι όλα τα κομμάτια δεκάλεπτα (συν πλην περίπου ένα λεπτό) αν πρόκειται η μισή διάρκεια να είναι αδιάφορη; Και ξαναλέω, αυτό έρχεται από άνθρωπο που γουστάρει αργές εξελίξεις, τζαμ, απλωμένα ριφφ κι αυτό που κάνουν (και) οι Elder γενικότερα. Ναι, αυτή η δομή μου αρέσει και τη θέλω, αλλά να έχει ένα κάποιο νόημα. Νόημα που δε βρήκα συνολικά στις διάρκειες του άλμπουμ - εξαιρώντας, όπως προείπα, το Halcyon. Αυτό είναι το μεγαλύτερο θέμα μου με αυτόν τον δίσκο. Ένα δεύτερο είναι τα φωνητικά, που τα προτιμούσα πιο μπαρουτοκαπνισμένα όπως ήταν στις προηγούμενες κυκλοφορίες αλλά οκ, αυτό τους το δίνω.

ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ, συνεχίζουμε με το Embers που έχει την πιο αισιόδοξη ροκ έναρξη που έχω ακούσει τελευταία - πατάς το play και μυρίζει καλοκαίρι κατευθείαν. Ροκάδικο παίξιμο, groove και αισθητά λιγότερα πλήκτρα που βοηθούν το κομμάτι να ξεφύγει από τα δίχτυα του 70’s prog που έχουν μπλέξει τα προηγούμενα τρία tracks. Κλείνουμε με το One Light Retreating όπου φεύγουμε ξεκάθαρα από το καλοκαιρινό mood κι επιστρέφουμε στο ίδιο μοτίβο πολλών ιδεών χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, για να φτάσουμε στη μέση που πάλι κάτι γίνεται και σώζεται η κατάσταση μέχρι και το τέλος του δίσκου.

Είναι ένας οκ δίσκος. Δεν τρελάθηκα, δεν τον μίσησα, δεν τον ακούω σερί. Κι ενώ δεν βρίσκω τίποτα κακό στο να αλλάζει ρότα μια μπάντα εξερευνώντας και εξελίσσοντας τον ήχο της, θα ήθελα να μπορώ να πω ότι “είναι διαφορετικός δίσκος από τον προηγούμενο όμως μου αρέσει πολύ, με έναν διαφορετικό τρόπο”. Αλλά δεν μπορώ.

Rating:

6.0


Εταιρεία: Armageddon Label
Genre: Psychedelic/Progressive/Heavy Rock
Παραγωγός: Elder
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 24/04/2020

Band links: Elder, Facebook, InstagramSpotify, YouTube, Bandcamp

Τελευταία