Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣSlipknot: The End, So Far | Album Review

Slipknot: The End, So Far | Album Review

Εκεί που καθόμουν ήσυχος το απόγευμα της Παρασκευής στην εργασία μου, σκάει το μήνυμα «Χρήστο! Έχουμε το καινούργιο των Slipknot, The End, So Far!», πριν καν προλάβω να γράψω «Στείλ’ το το ρημάδι! Είναι το καινούργιο Slipknot!» είχε ήδη έρθει στο mail μου. 

Τις δύο πρώτες φορές το άκουσα όσο δούλευα, μία ακόμα το άκουσα στα ηχεία με το που μπήκα σπίτι και μία τελευταία με τα καλά μου ακουστικά. Δεν το έβαλα να το ακούσω τόσες φορές γιατί το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή αλλά γιατί για άλλη μία φορά δεν άκουσα την συμβουλή που μου έδωσε κάποτε ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους που είχα στην ζωή μου, που δεν είναι άλλη από το «δίσκος σκληρής μουσικής που δεν σου κεντρίζει το ενδιαφέρον με την πρώτη ακρόαση, σπάνια θα σου αρέσει.».

Έχετε πάθει αυτό που αγαπάτε μια μπάντα τόσο πολύ που δεν θέλετε να πιστέψετε τα ίδια σας τα αφτιά και την κρίση σας παρότι ακούτε τόνους μουσικής καθημερινά; Αν ναι, τότε καλώς ήρθατε στον χαρούμενο κόσμο του Χρήστου όταν άκουσε για πρώτη φορά το "The End, So Far" των λατρεμένων του Slipknot που είδε για πρώτη φορά ζωντανά φέτος. Πριν αναλύσουμε λίγο το τι θα ακούσετε όταν με το καλό πέσει στα χέρια σας, πάμε να πούμε δύο πραγματάκια γενικότερου χαρακτήρα.

Καταρχάς οι Slipknot είναι μια από τις Top μπάντες αυτή την στιγμή στον πλανήτη. Οι συναυλίες τους (δικαίως) θεωρούνται από τα καλύτερα metal shows που μπορεί να απολαύσει κάποιος σήμερα και έχουν πουλήσει τόσα εκατομμύρια αντίτυπα που δεν έχουν καμία ανάγκη να αρέσει το "The End, So Far" στον κάθε Χρηστάρα εκεί έξω μιας και θα γίνει τριπλά πλατινένιος ακόμα και αν ήταν 50 λεπτά με τον Corey Taylor να ηχογραφεί κλανιές που κάνει με το στόμα. 

Δεν πιστεύω πως δεν νιώθουν την ανάγκη να δημιουργήσουν, κάθε άλλο μάλιστα, στο "We Are Not Your Kind" διακρίνεται ένας έντονος πειραματισμός, μας χάρισε ένα υπέροχο κομμάτι (Unsainted) ένα δεύτερο αρκετά αξιόλογο (All Out Life) και μας άφησε ήσυχους με την ελπίδα πως μπορούν στο μέλλον να βγάλουν κάτι πραγματικά καλό και στην μετά Gray εποχή. Αυτό που με προβληματίζει είναι που νιώθω πως δεν έχουν βρει τον τρόπο να το κάνουν ή ακόμα χειρότερα (δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι) πως δεν μπορούν.

Δεν είμαι "πρωτοδισκάκιας" ή "κολλημένος" και παρόλο που σαν τίμιος Millennial τους αγάπησα μέσα από το ομώνυμο, το "Iowa"και το "Vol.3: The Subliminal Verses", δεν έχω πρόβλημα με την εξέλιξη μίας μπάντας όσο και αν αλλάξει τον ήχο της ή ακόμα και το genre που παίζει, αρκεί το μουσικό αποτέλεσμα να κάθεται καλά στο αφτί μου. 

Γενικά, θεωρώ αυτονόητο πως μια μπάντα θα αλλάξει όταν παίζει κοντά 24 χρόνια και έχει περάσει από ένα θάνατο, μία παύση και μια αποχώρηση. Στην τελική ήταν είκοσι πέντε και πλέον είναι σαρανταφεύγα, δεν απαιτώ να παίζουν την ίδια μουσική, θα ήμουν τρελός αν το έκανα. Αυτό που θα ήθελα είναι να μου δώσουν μια δυνατή αφορμή να πω «Να ρε, αυτός ο δίσκος έχει 3-4 τραγούδια που θα ήθελα να τα ακούσω ζωντανά!».

Slipknot new album, The End, So Far

Αρκετοί από εσάς ήσασταν στο Release φέτος και ακούσατε το "The Chapeltown Rag", πείτε μου με το χέρι στην καρδιά αν θα σας λείψει από κάποια επόμενη συναυλία τους; Δεν μπορείτε να απαντήσετε, λογικό, άρθρο είναι δεν είναι chatroom, λυπηθείτε με, έχει πάει 3:00 και είμαι και σκασμένος. Καλά, εννοείται πως δεν θα στεναχωρηθώ πραγματικά που το "The End, So Far" δεν είναι κάτι σπουδαίο, με εμένα σκάω και την παράλογη, σχεδόν οπαδική, αγάπη μου γι αυτήν την μπάντα. 

Δεν υπάρχει αυτή η ωμή ενέργεια ρε παιδάκι μου, δεν σε κάνει να θες να χτυπηθείς δίχως αύριο και ταυτόχρονα δεν σε ταξιδεύει μια καλή μελωδία

Πρώτη αγάπη και παντοτινή δεν λένε; Λούσου τα τώρα. Πάμε να δούμε λίγο τα κομμάτια ένα προς ένα, να κλείσει αυτό το κείμενο, να κοιμηθώ και εγώ σαν άνθρωπος και ας μην είμαι.

Ο δίσκος ανοίγει με το τεράστιο γουάτδεφακ, "Adderall". Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι κάνει ένα κομμάτι των Stone Sour (γιατί τέτοιο είναι) μέσα σε έναν Slipknot δίσκο παρόλα αυτά άκουσα και τα έξι νερόβραστά λεπτά του με την ελπίδα πως κάτι έχασα ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ, τόση αγάπη. 

Ακολουθούν τα τρία singles που κυκλοφόρησαν, "The Chapeltown Rag", "The Dying Song" και το "Yen". Το πρώτο προσπαθεί πολύ, αλλά δεν σου μένει στο κεφάλι, το δεύτερο έχει ένα αρκετά σκαλωτικό chorus και ένα όμορφο δεύτερο μέρος αλλά νιώθεις πως κάτι του λείπει και το τρίτο μοιάζει με μια Hard Rock μπαλάντα που δυναμώνει κάπως στο chorus με κάποια scratch να δίνουν το σύνθημα για ένα αρκετά πορωτικό Breakdown.

Το "Hivermind" μπαίνει αρκετά πιο δυνατά από ό,τι έχουμε ακούσει μέχρι τώρα στον δίσκο για να έρθει ένα clean chorus το οποίο δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Δεν είναι άθλιο ό,τι έχουμε ακούσει μέχρι τώρα, αλλά δεν μπορούμε να πούμε πως κάποιο κομμάτι μας κάνει να θέλουμε να ξαναγυρίσουμε σε αυτό. 

Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το "Warranty", αν και στο συγκεκριμένο δεν έχουμε clean φωνητικά στο chorus και έχουμε ένα σημείο που η χορωδία πίσω από τον Corey Taylor δίνει πόνο. Η αίσθηση που σου αφήνουν τα πρώτα έξι από τα δώδεκα κομμάτια του The End, So Far είναι ένα τεράστιο "Meh". Δεν υπάρχει αυτή η ωμή ενέργεια ρε παιδάκι μου, δεν σε κάνει να θες να χτυπηθείς δίχως αύριο και ταυτόχρονα δεν σε ταξιδεύει μια καλή μελωδία, ούτε και σου καρφώνεται ένα καλό ρεφρενάκι να γουστάρεις.

To "Medicine for The Dead" είναι ένα πείραμα που δεν νιώθω πως πέτυχε, ξεκινά με μια αρκετά μεγάλη εισαγωγή, ένα συμπαθητικό κουπλέ και ένα όμορφο chorus, αλλά δεν καταλαβαίνω τον λόγο να υπάρχουν αυτά τα ατμοσφαιρικά μέρη με τα τύμπανα και όλα αυτά τα νερόβραστα Breakdowns.

Το "Acidic" είναι απλά ένα filler, ούτε άξιο αναφοράς δεν είναι, το ίδιο και το "Heirloom". Φτάνουμε στο "H377" και ο ασθενής έχει λίγο σφυγμό, αγνό τίμιο ξύλο, υπέροχα φωνητικά που σχεδόν ραπάρουν, ξεκάθαρο και όμορφο riff, καλό guitar solo, ωραίο μπάσιμο στο τελευταίο chorus να ένα κομμάτι που λες "εδώ κάτι πάει να γίνει", μόνο που είμαστε ήδη στο δέκατο και να σας πω και κάτι, βαριέμαι να σας γράψω για το "De Sade" μιας και είναι άλλο ένα filler και το "Finale" που απλά κλείνει αυτά τα 57 λεπτά που δυστυχώς δεν ήταν ευχάριστα.

Corey Taylor 2022, The End, So Far era

Όπως θα καταλάβατε, για μένα δεν ήταν ο δίσκος που θα κρατήσω 2-3 κομμάτια του στην playlist μου, αντιθέτως το "The End, So Far" είναι άλλος ένας δίσκος των Slipknot που δεν θα μπει στους αγαπημένους μου. 

Φταίει που μεγάλωσα; Φταίει που συνήθισα άλλον ήχο; Φταίει που έχω απαιτήσεις από αυτούς; Φταίει που είμαι κουφός; Δεν ξέρω τι φταίει, αλλά εγώ, μάλλον, θα μείνω στα παλιά. Βέβαια, είναι αυτονόητο πως αν έρθουν αύριο να παίξουν μόνο τον καινούργιο δίσκο, με 80 ευρώ εισιτήριο, θα πάω και είμαι σίγουρος πως θα περάσω υπέροχα. Αυτό όμως είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την ακρόαση ενός album.

Ο δίσκος είναι ασύνδετος, δεν υπάρχει κανένα ξεκάθαρο θέλω από την μπάντα και δείχνουν να γκρέμισαν όσα είχαν πετύχει στον προηγούμενο. Για να μην τα βλέπουμε όλα μαύρα, μια χαρά παραγωγή έχει το album και αν σε κάποιους άρεσαν τα τελευταία singles δεν θα περάσουν άσχημα, αν και είμαι σίγουρος πως δεν θα αντέξουν εύκολα και τα 57 λεπτά που διαρκεί. Αν είστε fan των Slipknot, ρίξτε του ένα αφτί και κρίνετε μόνοι σας, αν δεν είστε, σας ικετεύω, μην ξεκινήσετε με αυτόν.

Rating: 

  5.5

 


Slipknot - The End, So Far - Tracklist
1. Adderall
2. The Chapeltown Rag
3. The Dying Song (Time to Sing)
4. Yen
5. Hivermind
6. Warranty
7. Medicine for the Dead
8. Acidic
9. Heirloom
10. H377
11. De Sade
12. Finale

Band: Slipknot
Album: The End, So Far
Slipknot are: Corey Taylor (Φωνή), Mick Thomson (Κιθάρα), Jim Root (Κιθάρα), Sid Wilson (DJ), Craig Jones (Πλήκτρα, Samples), Shawn Crahan (Κρουστά), Michael Pfaff (Κρουστά), Jay Weinberg (Τύμπανα), Alessandro Venturella (Μπάσο)
Εταιρεία: Roadrunner
Genre: Nu Metal
Παραγωγός: Slipknot, Joe Barresi
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 30/09/2022
Band Links: Slipknot Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | Youtube

Τελευταία