Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣSlaughter After Summer 17/09/2022 @An Club | Report

Slaughter After Summer 17/09/2022 @An Club | Report

Φωτογραφίες: Γιώργος Γαζής

Η χρονιά έχει ξεκινήσει επίσημα όταν οι πόρτες του υπογείου της Σολωμού ανοίγουν. Αυτή τη φορά, η έναρξη της συναυλιακής σεζόν ανέλαβε ένα mini-fest με το όνομα Slaughter After Summer και νομίζω όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί, όσοι δεν ήξεραν ήδη δηλαδή, καταλάβαμε τι να περιμένουμε. Όταν άνοιξαν οι πόρτες λοιπόν, το κοινό αποτελούνταν αποκλειστικά από τις ίδιες τις μπάντες και εμένα, αλλά σιγά σιγά μαζεύτηκαν κάμποσοι, οπότε στις 20:30, οι Αθηναίοι Vile Species ανέβηκαν στη σκηνή.

Aκουγα κάποια ουρλιαχτά και δεν έβλεπα κανέναν στη σκηνή να χρησιμοποιεί μικρόφωνο. Όταν μπήκαν οι πρώτες νότες τους, ανακάλυψα ότι κάπου μέσα στο mosh pit κάτω από τη σκηνή, που ξεκίνησε πραγματικά αμέσως, υπήρχε ένας τύπος χωρίς μπλούζα, χωρίς παπούτσια, με ένα κόκκινο kilt που ούρλιαζε με όλη του τη δύναμη. Δεν χρειάζεται νομίζω να πω περισσότερα. Ξεκάθαρο, παραδοσιακό επιθετικό και εντυπωσιακά δεμένο grindcore με πάρα πολύ ενέργεια, κάτι που οι πολύ πιστοί που βρίσκονταν από κάτω δεν σταμάτησαν να χορεύουν.

Πολύ ωραία τύμπανα, η κιθάρα έκανε ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνουν και οι φωνές από τον Σωτήρη και τον Samer, που έπαιζε και μπάσο, μας ξύπνησαν σε δευτερόλεπτα και δεν μας άφησαν ποτέ. Πολύ ωραία αρχή και κατάλαβα για τα καλά ότι το να τραβήξεις φωτογραφίες σε αυτό το event, είναι σίγουρα δύσκολη πίστα.

Ξεκάθαρο, παραδοσιακό επιθετικό και εντυπωσιακά δεμένο grindcore από τους Vile Species με πάρα πολύ ενέργεια, κάτι που οι πολύ πιστοί που βρίσκονταν από κάτω δεν σταμάτησαν να χορεύουν.

Σειρά είχαν οι Razrguha από την Βουλγαρία, που έχουν συνεργαστεί ξανά με τους Vile Species, δίνοντας το split album τους στον πάγκο του Merch. Εμφανώς σε δυνατότερες εντάσεις, κατέλαβαν την σκηνή από το πρώτο δευτερόλεπτο, με το λίγο πιο περίπλοκο grindcore τους και τον τραγουδιστή τους σε μεγάλα κέφια. Το κοινό φάνηκε να τους ξέρει πολύ καλά, αφού δεν σταμάτησε να πλακώνεται στο pit και ανέβηκαν και αρκετές φορές στη σκηνή να τραγουδήσουν/ουρλιάξουν μαζί τους. Πολύ καλοί παίκτες και φαίνεται ότι το κάνουν χρόνια, πολύ χαρούμενοι που βρίσκονταν στην Ελλάδα μετά από όλο το χάος του Covid και έλεγαν ευχαριστώ σε κάθε ευκαιρία. Η ιστορία γνωστή, 15-20 κομμάτια σε μισή ώρα εμφάνισης, χωρίς ανάσα. GRINDCORE.

Σειρά είχαν οι Embryectomy, χαρακτηριζόμενοι ως Beatdown Guttural Slam, κάτι που άκουγα πρώτη φορά και είχα πάρα πολύ ενδιαφέρον να ανακαλύψω. Τα μέλη είναι ένας κιθαρίστας, ένας τραγουδιστής Guttural Slammer και ένα tablet. Και σκέφτομαι : What is this madness ?" Ε, ακριβώς αυτό. Madness. Προηχογραφημένα τύμπανα και γιγάντιο μπάσο με ακόμα πιο τεράστια bass drops, πολύ χαμηλότερες ταχύτητες, απύθμενο ξύλο από κάτω στα θεόβαρα breakdowns και φωνητικά από τα έγκατα της κολάσεως, με bonus pig squeals. Αλλου είδους ενέργεια και οργή, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ, αφού καταφέραμε και μείναμε όρθιοι μετά από 3 μπάντες ήταν ήδη θαύμα.

Η ιστορία γνωστή, 15-20 κομμάτια σε μισή ώρα εμφάνισης, χωρίς ανάσα. GRINDCORE.

Αλλά τίποτα δεν είχε τελειώσει. Ακολουθούσαν οι άτυποι headliners της βραδιάς, οι Incineration. Aλλο ένα duo, κιθάρα/φωνή και τύμπανα αυτή τη φορά, πολλά χρόνια στη σκηνή, με λίγο παραπάνω death metal στοιχεία. Πολύ επικοινωνιακός frontman, κρατώντας την παρεϊστικη διάθεση που είχε όλη η συναυλία, μιλώντας με το κοινό σε κάθε ευκαιρία. Πάρα πολύ ωραίος drummer, που ελπίζω να με συγχωρέσει, αλλά του έκλεψε την παράσταση ο δάσκαλος.

Περίπου στη μέση του set τους λοιπόν, μας λένε ότι το επόμενο κομμάτι είναι πολύ δύσκολο και δεν μπορεί να το παίξει ο drummer τους, οπότε θα έρθει ο δάσκαλος. Με τα χίλια ζόρια λοιπόν, αλλάζουν θέση, δίνει 4 και παίζει ακριβώς μία νότα, ακολουθούμενος από χαμό χειροκροτημάτων. Πέρα από την πλάκα όμως, τα παιδιά κάνουν πολύ σοβαρά αυτό που κάνουν και κατάφεραν με τον ήχο τους, σε συνεργασία με τον ηχολήπτη τους τον Δημήτρη, να μην λείπει καθόλου το μπάσο σαν συχνότητα, «κουρδίζοντας» την μπότα ολόσωστα. Δεν μπορώ βέβαια να μην αναρωτηθώ, ως μπασίστας, πως θα ακουγόταν όλο αυτό με την προσθήκη. Όσοι είχαμε μείνει και μπορούσαμε ακόμα να περπατήσουμε, οι προτροπές του Χρήστου να κάνουμε circle pits, μας αποτελείωσαν.

Κάπως έτσι πήγε το Slaughter After Summer το Σάββατο που μας πέρασε στο An Club. Ιδανικό opening για τον συγκεκριμένο χώρο, πολύ καλός ήχος σε όλη τη διάρκεια, ασταμάτητα mosh pits, ωραία παρέα και αγνό, καθαρό grindcore ξύλο. 

Τελευταία