Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣYungblud : Yungblud | Album Review

Yungblud : Yungblud | Album Review

 - What the fuck was that?

      - Just some fucking poser.

       - Run him over again then.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του video για το Funeral, το πρώτο single του Yungblud, του τρίτου δίσκου από τον ?γγλο εκκολαπτόμενο σούπερ-σταρ, αντιλαμβάνεσαι πως, από το Weird!, δυο χρόνια πριν, κάτι έχει αλλάξει επίπεδο. Ο Ozzy, ω ναι, ο ίδιος ο θρύλος του metal που βρισκόταν σε παρακμή χρόνια πριν καν γεννηθεί ο κύριος Dominic Harrison aka Yungblud, εμφανίζεται ρωτώντας «Hang on, this is a fucking funeral, where the fuck is everybody?» Και στο τέλος, όταν η κυρία Osbourne χτυπάει με το αυτοκίνητο τον εικοσιπεντάχρονο τραγουδιστή, της λέει να τον ξαναπατήσει, αφού είναι «ποζεράς». Όλα αυτά στην «κηδεία» του Yungblud, στην οποία «θα χορεύει, περιμένοντας να έρθετε», όλα αυτά μετά τις δηλώσεις του Mick, ω ναι, του θρύλου του rock, του κυρίου Mick Jagger, ο οποίος τον χαρακτήρισε ως «αιτία να πιστεύει πως υπάρχει ακόμα ζωή στο ροκ-εν-ρολ». Τι λες τώρα.

Η περίπτωση του Yungblud είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα. Αν πέσεις στην παγίδα, όπως ο γράφων στο προηγούμενο άλμπουμ του, να τον αξιολογήσεις με βάση την ηλικία, τις μουσικές σου εμπειρίες και την ιστορία των μουσικών ειδών που αναμιγνύει, θα πέσεις έξω. Δεν θα το πιάσεις, το έχασες. Αν θεωρήσεις πως απευθύνεται σε εσένα και εσύ δεν ανήκεις στην Generation Z, δηλαδή είσαι πάνω από τα είκοσι πέντε-τριάντα και δεν καταλαβαίνεις γιατί όλοι ασχολούνται με αυτό το τυπάκι, ok boomer, σταμάτα να κάθεσαι με τη νεολαία και πήγαινε στο τραπέζι με τους θείους, τις συμπεθέρες και τον κουνιάδο που ακούει καλή μουσική και μπορεί να χώνει κάνα ήρεμο των System of a Down ή των Nirvana στα οικογενειακά τραπέζια ανάμεσα στα δημοτικά ή τα ποντιακά. Αν, όμως, έχεις τη διάθεση να ερευνήσεις γιατί έγινε τόσο γρήγορα η φωνή αυτής της γενιάς, για την οποία το σεξ, τα ναρκωτικά, οι σχέσεις, η εργασία, το μέλλον, ο πλανήτης και οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό από όσα έμαθες, έζησες ή ονειρεύτηκες, τότε βάλ’ το στο repeat και μετά από 3-4 ακροάσεις θα πιάσεις τον εαυτό σου να χτυπάει το πόδι ρυθμικά.

O Mick Jagger χαρακτήρισε τον Yungblud ως "αιτία να πιστεύει ότι υπάρχει ακόμα στη ζωή το rock n' roll"

Ναι, τίποτα δεν είναι πρωτότυπο. Για σένα που ξέρεις ποιοι είναι οι Cure, ο Billy Idol, η electropop, το punk και κάθε είδος που πρωταγωνιστεί στα 33 λεπτά του δίσκου, το Yungblud (όπως και τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του αλλά και ό,τι άλλο έχει κάνει ενδιάμεσα) είναι μια καλογυαλισμένη μίξη ειδών, που βγάζει ένα περίεργο «pop-punk», ελλείψει άλλης ταμπέλας. Αλλά τα παιδιά που ακούνε τον Yungblud μάλλον δεν ξέρουν. Μάλλον είναι η πρώτη τους επαφή με ένα είδος μουσικής που τους λέει «δεν είσαι το φύλο σου, δεν είσαι το χρώμα σου, δεν είσαι αυτό που σου αρέσει, δεν είσαι αυτό που μισούν πάνω σου, είσαι αυτό που θέλεις να είσαι και σε αποδέχομαι». Το άκρως αυτοαναφορικό «poser» του video δεν είναι παρά ένα κλείσιμο ματιού στους haters του, που τον χαρακτηρίζουν ως «δήθεν» -κι όμως, ο τύπος μετά από κάθε του συναυλία συναντά τα παιδιά που διψάνε να επιβεβαιώσουν πως τα αποδέχεται όπως είναι, με κάθε του δήλωση ανοίγει το φάσμα των κοινωνικών ομάδων που υποστηρίζει.

Φωτογραφία : Cristina Alossi

Ο δίσκος είναι αρκετά «συμμαζεμένος», σε σχέση με τα σκαμπανεβάσματα των προηγούμενων. Δεν ανακαλύπτει κάτι καινούργιο, δεν προχωράει μουσικά, αλλά είναι ευχάριστος και έχει τις σκέψεις του σε τάξη. Ως «μεγάλος» μπορεί να μειδιάσεις (συνέβη και σε μένα) με κάποια από τα μηνύματα, αν όμως ταξιδέψεις στον εαυτό σου εκεί, στην εφηβεία, θα αναγνωρίσεις συναισθήματα που τότε ίσως ένας Yungblud θα μπορούσε να εκφράσει και να μετατρέψει σε λέξεις -το είχες βρει σε κάτι άλλο, αναλόγως με την εποχή που μεγάλωσες. Τα πάντα είναι κολλητικά, τα πάντα έχουν ενέργεια, ο δίσκος τελειώνει και τον ξαναρχίζεις με μια ανάσα. Θα τον ξεπεράσεις, θα τον ξεχάσεις, αλλά θα τον ξαναπαίξεις μετά από καιρό και θα σου ξανακούγεται ευχάριστος. Αν ήμουν έφηβος σήμερα, όπως η κόρη μου που πλέον θέλει να τον δει «σε κάθε συναυλία που δίνει σε όλο τον κόσμο», μάλλον δεν θα άκουγα τίποτε άλλο αυτό τον καιρό.

Διαβάστε εδώ: Yungblud live @ Ejekt Festival 2022

 

Ο Yungblud συνοψίζει στο τέλος τη θεματική του: Αναφερόμενος στον εαυτό του, τραγουδάει πως «they hate what he is and they hate what he's not». Στο The Boy In The Black Dress (how I wish that I forgot / that the boy in the black dress is me) υπογράφει τον τέλειο ύμνο της σύγχρονης ανταλλαγής «απόψεων» στον ψηφιακό κόσμο, καλύτερα από οποιονδήποτε. Σε μισούν γι’ αυτό που είσαι και σε μισούν γι’ αυτό που δεν είσαι. Η ιστορία της ζωής του υποθέτω, αν λάβω υπόψη όσα αναφέρει στα τραγούδια του. Αλλά και η ιστορία των δικών μας ζωών στα κοινωνικά δίκτυα τα τελευταία χρόνια.

Rating: 

 7


Yungblud - Yungblud - Tracklist

1. The Funeral
2. Tissues
3. Memories (with Willow)
4. Cruel Kids
5. Mad
6. I Cry 2
7. Sweet Heroine
8. Sex Not Violence
9. Don't Go
10. Don't Feel Like Feeling Sad Today
11. Die For a Night
12. The Boy in the Black Dress

 

Band: Yungblud
Album: Yungblud
Εταιρεία: Locomotion/Geffen
Genre: Pop, Rock
Παραγωγός: Chris Greatti, Dylan Brady, Matt Schwartz, Yungblud
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 02/09/2022
Band Links: Yungblud | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube

 

 

 

 

Τελευταία