Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣRina Sawayama : Hold The Girl | Album Review

Rina Sawayama : Hold The Girl | Album Review

Πρώτη φορά αναλαμβάνω να γράψω κριτική για ένα δίσκο ο οποίος με μια πρώτη ακρόαση φαίνεται να βρίσκεται κάπως «έξω από τα νερά μου» (πώς φαίνεται ότι με κέρδισε το εξώφυλλο ε ;). Με πλημμυρίζουν αγωνία και ενθουσιασμός ταυτόχρονα. Αρχικά, όταν αντίκρισα τον αριθμό του πλήθους των κομματιών αισθάνθηκα έναν κόμπο στο στομάχι ο οποίος δε χρειάστηκε ιδιαίτερο χρόνο για να λυθεί αφού σχεδόν αμέσως συνειδητοποίησα πόσο εύπεπτος είναι ο δίσκος. Με άλλα λόγια, άκουσα ολόκληρο το Hold the girl έξι φορές χωρίς να καταλάβω για πότε κύλησε ο χρόνος. Ένιωσα βιωματικά αυτά που λένε για τη σχετικότητα του χρόνου και ομολογώ πως είναι τόσο ανακουφιστικό όταν ένας δίσκος κυλά εύρυθμα και αφήνει στην ευχέρεια του κάθε ακροατ@ να λάβει τα ερεθίσματα και να απολαύσει ό,τι έχει να προσφέρει κάθε κομμάτι.

Ο δίσκος ξεκινά με το ανατριχιαστικά παραμυθένιο κομμάτι Minor Feelings. Νιώθω, υπό το πέπλο της μαγείας των ηχητικών εφέ που χρησιμοποιούνται αλλά και της υπερβολικά αιθέριας χροιάς της Rina, σαν να επιπλέω σε μια λίμνη η οποία βρίσκεται σε κάποιο μυθικό ομιχλώδες δάσος. Εν συνεχεία, το Hold the girl με κυρίαρχα μουσικά στοιχεία τις συνθέσεις των πλήκτρων αλλά και την ένταξη του χορωδιακού στοιχείου στα φωνητικά – ίσως οι νεράιδες του δάσους ή κάτι παρόμοιο.. – (βλ.3:23), διατηρεί την ανάλαφρη και ταυτόχρονα μυστηριώδη ατμόσφαιρα, αφήνοντας τα περιθώρια στο This Hell να περάσει σαν ανεμοστρόβιλος και με την έκρηξη σεροτονίνης που προκαλεί η μίξη των beats να μας ξεσηκώσει (μια πιο χορευταρού από μένα θα το αποκαλούσε ‘trynottodance’ challenge!!). Μέχρι στιγμής έχω την εντύπωση πως το Hold the girl έχει τη δόση ελαφρότητας που το κάνει να φαίνεται σαν μια ακόμη διέξοδος από την πίεση της ρουτίνας !

Την εντύπωση, περί ανάλαφρης αύρας, που σταδιακά σχηματίζω για το δίσκο έρχονται να επιβεβαιώσουν πανηγυρικά τα κομμάτια Catch me in the air και Forgiveness. Η τόσο απαλή και ατμοσφαιρική χροιά της Rina Sawayama ωθεί και τη μελωδία, ακόμα και τα εκρηκτικά κρουστά ανά περιπτώσεις, στην εξομάλυνση κάθε «διατάραξης» της απαλότητας που χαρακτηρίζει το δίσκο. Στο μεταξύ, μια διαπίστωση που έκανα, σαν αναλαμπή, για τη φωνή της Rina Sawayama είναι πως μοιάζει απίστευτα με της Ariana Grande. Προχωρώντας στο 6ο κομμάτι του δίσκου, Holy (Til you let me go), στιγμιαία έχω την εντύπωση ότι θα ακούσω το Killing Loneliness (HIM). Τα ελαφρώς σκοτεινά εισαγωγικά πλήκτρα που προσδίδουν μια εσάνς γκόθικ στο κομμάτι και οι καμπάνες σε συνδυασμό με τη βροχή στο κλείσιμο του τραγουδιού που συνειρμικά φέρνουν στο μυαλό τη διαδικασία κάποιας τελετουργίας μαρτυρούν (ίσως) ότι στη λίστα των αγαπημένων καλλιτεχνών της Rina Sawayama διεκδικούν σθεναρά τη θέση τους οι HIM.

Μέχρι στιγμής έχω την εντύπωση πως το Hold the girl έχει τη δόση ελαφρότητας που το κάνει να φαίνεται σαν μια ακόμη διέξοδος από την πίεση της ρουτίνας !

Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο κομμάτι – έκπληξη του δίσκου, στο κομμάτι που μου προξένησε τα πιο αντιφατικά συναισθήματα και χρειάστηκε να το ακούσω 5 – 6 φορές για να καταλάβω αν μου αρέσει, στο κομμάτι που συνυπάρχει ποικιλία μουσικών ειδών και στοιχείων με εντυπωσιακά ισορροπημένο τρόπο. Φυσικά, μιλώ για το Your Age, το οποίο ξεκινά με μπάντζο (αναφερόμενη στο μουσικό όργανο απ’ όπου προέρχεται η μελωδία) και κάνοντας την ανατροπή καταλήγει σε electro beatάκι (That escalated really quickly!!). Και θέτω το εξής ερώτημα: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΧΕΔΟΝ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ; (ήρεμα ρωτάω…). Τα στοιχεία electro ήταν μια καλή προετοιμασία για το κομμάτι Imagining το οποίο έπεται του mind blowing που προξένησε το Your Age. Το μπάσο καλπάζει και τα, ανά διαστήματα, εφέ «αλλοίωσης» της φωνής δημιουργούν μια ατμόσφαιρα κινηματογραφική, συγκεκριμένα άνιμε. Μπορεί ο αριθμός των άνιμε που έχω παρακολουθήσει να συμπληρώνει οριακά εκείνον των δαχτύλων των χεριών, όμως η αισθητική του κομματιού συνειρμικά με παρέπεμψε κατευθείαν εκεί. Η Rina Sawayama είναι άλλη μια καλλιτέχνιδα που αποδεικνύει, μέσω της δουλειάς της, πως στη μουσική τα όρια τίθενται για να τα υπερβαίνουν οι άνθρωποι που τολμούν να δοκιμάζουν, να συνδυάζουν και να πρωτοπορούν.

Και ξαφνικά σκάει το κομμάτι που λάτρεψα από το δίσκο, δηλαδή το Frankenstein, σαν post – punk βόμβα. Η ατμόσφαιρα του δίσκου ηλεκτρίζεται, τα synths οργιάζουν και ο τόνος της φωνής της Ria χαμηλώνει με έναν τόσο ομαλό τρόπο που αδυνατώ να πιστέψω πως είναι δυνατόν να συμβαίνει. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, βρίσκομαι στη Death Disco ή σε κάποιο παρόμοιο μαγαζί, ο χώρος λούζεται με μωβ και πράσινες αποχρώσεις φωτός και το σώμα μου εναρμονίζεται με το ρυθμό της μουσικής. Ακολουθεί το Hurricanes σε εντελώς διαφορετικό κλίμα και ύφος. Θα μπορούσα άνετα να το φανταστώ ως soundtrack σε ταινία ή σειρά της οποίας το σενάριο εκτυλίσσεται γύρω από τη ζωή ενός έφηβου ατόμου. Μάλιστα, δεδομένης της δυναμικότητας και της θετικής αύρας που μεταφέρουν στ@ ακροατ@, από τη μία τα φωνητικά της Rina Sawayama και από την άλλη οι μελωδίες στο μπάσο, τα κρουστά και τα riffs, θα ήταν ιδανικό για σκηνή στην οποία @ πρωταγωνιστ@ βρίσκει τη δύναμη μέσα τ@, μαζεύει τα κομμάτια του και συνεχίζει να προσπαθεί να φτάσει το στόχο τ@.

Η εισαγωγή του Send my love to John θα μπορούσε να είναι ηχητικά ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Sting και Ed Sheeran. Το κομμάτι, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια σελίδα ημερολογίου στην οποία ξετυλίγονται οι σκέψεις μιας έφηβης περί ερωτικής απογοήτευσης. Συγκεκριμένα, η απαλή, σαν μεταξένιο ύφασμα, χροιά της Rina Sawayama μοιάζει να μας μεταφέρει τον ψυχισμό της κοπέλας που βιώνει τον ανεκπλήρωτο έρωτά της. Και κάπως έτσι το album μεταμορφώνεται, για το λυρικό της υπόθεσης, σε μεξικάνικο σίριαλ, Σαιξπηρική θεατρική παράσταση ή κάποιο βιντεάκι της Taylor Swift ή όποι@ άλλ@ καλλιτέχν@ εξυμνεί ο εφηβικός μας εαυτός. Στο Phantom η Rina Sawayama, στιχουργικά, συνεχίζει να βιώνει τη θλίψη της με την υπόνοια ότι ξεκινά δειλά – δειλά να την αποδέχεται και να προχωρά. Μελωδικά, το κομμάτι μας μεταδίδει την μελαγχολία μέσω των extra glam σολακίων, βγαλμένων σαν από μπαλάντα των Whitesnake.

Η ατμόσφαιρα του δίσκου ηλεκτρίζεται, τα synths οργιάζουν και ο τόνος της φωνής της Ria χαμηλώνει με έναν τόσο ομαλό τρόπο που αδυνατώ να πιστέψω πως είναι δυνατόν να συμβαίνει.

Ο δίσκος, τελειώνει με το κομμάτι To be alive, το οποίο θα παραλλήλιζα με μουσική κορύφωση της ροής του. Μπορούμε να το προσεγγίσουμε από τη σκοπιά των στίχων που αποπνέουν λύτρωση και απελευθέρωση της απογοητευμένης (για χάρη του ρόλου αφού) Rina Sawayama, η οποία απαγκιστρώνεται από το βάρος του ερωτικού απωθημένου και κατευθύνεται προς έναν προορισμό που τη γεμίζει ζωντάνια (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω ότι συμβαίνει). Μια άλλη πτυχή ή τρόπος προσέγγισης του κομματιού είναι η σύνθεση, με έμφαση στα beat που πρωταγωνιστούν, όπως συμβαίνει στην πλειοψηφία των τραγουδιών του δίσκου άλλωστε, αλλά και στην προσπάθεια ένταξης του συμφωνικού στοιχείου με μικρές χορωδίες να ηχούν στο προσκήνιο. Αν λάβουμε όλα αυτά υπ’ όψιν, νομίζω πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να ολοκληρωθεί αφενός ο δίσκος και αφετέρου η περιπέτεια την οποία εξιστορεί η Rina Sawayama μέσω εκείνου.

Rating: 

 7.5


Rina Sawayama - Hold The Girl - Tracklist

1. Minor Feelings
2. Hold the girl
3. This Hell
4. Catch me in the air
5. Forgiveness
6. Holy (Til you let me go)
7. Your Age
8. Imagining
9. Frankenstein
10. Hurricanes
11. Send my love to John
12. Phantom
13. To be alive

 

Band: Rina Sawayama
Album: Hold The Girl
Εταιρεία: Dirty Hit
Genre: Pop, alternative, electronic
Παραγωγός: Rina Sawayama
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 16/09/2022
Band Links: Rina Sawayama | Facebook | Instagram | Bandcamp | Spotify | YouTube

 

Τελευταία