Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑThe Ocean: A three-way journey into History, physics and philosophy | Feature

The Ocean: A three-way journey into History, physics and philosophy | Feature

Λίγα συγκροτήματα έχουν καταφέρει τη μουσική, θεματική και στιχουργική συνοχή που έχουν θίξει και αγγίζει οι The Ocean. Πιο πολύ με τη μορφή της κολεκτίβας, παρά με αυτή του συγκροτήματος, οι The Ocean έδωσαν τη δική τους οπτική σε αυτό το μουσικό παρακλάδι που το όνομά του, προδίδει αντιστρόφως ανάλογα πράγματα από τις επιλογές που πράγματι, περιέχει. Το post metal, όπως και όλος ο κόσμος που άντλησε γνώσεις και επιρροή από τους στίχους τους, τους χρωστάει πολλά. Σύντομα οι The Ocean θα μας επισκεφθούν ξανά και όσοι τους έχουμε δει στο παρελθόν, μπορούμε να σας υποσχεθούμε μόνο μεγαλειώδη πράγματα κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους.

Από ήχους που δεν έχετε ξανακούσει μέχρι πτώσεις και stagedive από το δεύτερο όροφο, όλα είναι πιθανά σε μια συναυλία των The Ocean. Με αφορμή αυτό ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο αλλά και τη μουσική τους μου φάνηκε απαραίτητο. Αυτό είναι ένα κείμενο που δε θα μείνει μόνο στη μουσική των The Ocean, αλλά και σε όλα τα μυστικά που κρύβουν οι αναφορές τους και με βοήθησαν αρκετά να γίνω ίσως καλύτερος, αλλά σίγουρα εξυπνότερος άνθρωπος. Αυτό είναι ένα υπερβολικό κι ένα υπερβολικά nerd αφιέρωμα στους The Ocean κι ελπίζω να το χαρείτε όσο κι εγώ.

► Fluxion

Κίνηση. H αλλαγή και η πιθανότητα της. Ο τέλειος τρόπος δηλαδή να ξεκινήσεις για ανθρώπους όπως οι The Ocean. Ενώ έκαναν τα πρώτα τους βήματα με το μικρούλη instrumental Fogdiver, η πραγμματική αρχή ενός γιγαντιαίου project έγινε με το Fluxion. Ένας δίσκος που έχει να κάνει με σημάδια, νοητά η ρεαλιστικά. Από το Nazca, μια μνεία στα πασίγνωστα γεωγλυφικά του Περού της φυλής των Nazca, στο Human Stain, δηλώνοντας όλα τα σημάδια που έχει αφήσει ο άνθρωπος πάνω στον πλανήτη. Μαζί και τα όμορφα προηγούμενα.

Από το Comfort Zones, δηλαδή τα νοητά όρια που κάνουν σύμφωνα με την ψυχολογία τον εαυτό μας α αποκτά την αίσθηση ή ψευδαίσθηση ασφάλειας, στο ομώνυμο Fluxion και τη θεσμοθέτησή του από τον Neuton. Από το Equinox, τη νοητή γραμμή που ορίζει τις ισημερίες, τις ημερομηνίες δηλαδή του χρόνου που η μέρα διαρκεί ακριβώς όσο και η νύχτα, στο Loopholes, την εξίσου νοητή εξήγηση που δίνουμε εμείς οι άνθρωποι στην αυτοαναίρεση νόμων και κανόνων που οι ίδιοι φτιάχνουμε. Από το Dead On The Whole και το (κατα)νοητό όριο του θανάτου στο Isla Del Sol, ένα πραγματικό νησί που βρίσκεται στο κέντρο της λίμνης Τιτικάκα στη Βολιβία και εκεί πιστεύεται ότι γεννήθηκε ο θεός του Ήλιου των Incas, η αρχή και η δημιουργία η ίδια δηλαδή.

Με το τέλος στο The Great Bane – τη στιγμή δηλαδή της αυτοεξορίας του ανθρώπου από την εποχή απόλυτης σύμπλευσης με το φυσικό κόσμο, στη σύγχρονη εποχή και την κοινωνία. Τίποτα δε λυπούνται οι The Ocean και είμαστε μόνο στον πρώτο (δεύτερο;) δίσκο. Το Fluxion είναι αρκετά μελωδικό, περιέχει όργανα ορχήστρας και διαθέτει σχετικά, εύκολη πρόσβαση. Σίγουρα για να χτίσει αντίθεση για ότι μέλει να γίνει.

► Aeolian

Η ιστορία λέει ότι το Aeolian επρόκειτο να κυκλοφορήσει ως διπλός δίσκος μαζί με το Fluxion αλλά μας έφαγαν τα logistics και τελικά αυτό δεν έγινε. Επιβιώνουν στις ψυχές μας ως μακρινά ξαδέρφια όμως, ούτως ή άλλως.


Από το City In The Sea λοιπόν, τη λίγο πολύ γνωστή χαμένη Ατλαντίδα, στο Dead Serious And Highly Professional, μια ειρωνική επίθεση στην κοινή ηθική. Από το Austerity σε κάθε του μορφή στο Killing The Flies, την απαιτητική εξόντωση δηλαδή που η πολιτική λιτότητα επιβάλλει πάνω σε όσους έχει ιδωμένους ακριβώς, σαν μύγες. Αυτά μας μεταφέρουν σε Un Saison En Enfair, μια εποχή στην κόλαση δηλαδή που ο ίδιος ο Arthur Rimbaud μετέφερε ποιητικά σε μια απτή πραγματικότητα αλλά και ένα λογοτεχνικό έργο που επηρέασε εκατοντάδες ανθρώπους και δεκάδες γενιές.

Έπειτα, το Aeolian μας οδηγεί σε μια τρομακτική ιστοσελίδα, necorbabes.com, ένα διαδικτυακό χώρο με (ευτυχώς απ’ ότι φαίνεται) σκηνοθετημένες φρικιαστικές εικόνες από θεάματα που το domain πλήρως περιγράφει ήδη, διώχνοντας μας από αυτόν τον ρεαλιστικό τρόμο με το One With the Ocean. Θα έλεγε κανείς πως αυτή η μετάβαση είναι ένα Swoon, μια ταραχή. Κι από την ευμετάβλητη κατάσταση ενός φανταστικού όντος στο πρόσωπο της Queen Of The Food Chain, στο Inertia, την απόλυτη αδράνεια που έρχεται σε ευθεία αντιδιαστολή με το Fluxion.

Ακριβώς δηλαδή ό,τι αντιπροσωπεύει το Aeolian, με τους hardcore, απότομους και σκληρούς πειραματισμούς του. Το Aeolian είναι ένας δίσκος σκληροτράχηλος, κοφτός και στακάτος που σου στερεί όποια ηρεμία νόμιζες πως είχες ανάγκη, καθώς τελικά, αυτή τη στέρηση είχες ανάγκη.

► Precambrian

Εδώ ξεκινάει ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο που θα επαναληφθεί στο μέλλον σε αντίστοιχο μοτίβο. Βασισμένοι στις γεωλογικές περιόδους, οι The Ocean είναι αποφασισμένοι να μας εξηγήσουν πως λειτουργεί ο κόσμος. Η προκαμβριανή περίοδος, θεωρείται πλέον υπερπερίοδος και καλύπτει τους μεγάλους αιώνες Hadean, Archaean και Proterozoic είναι γεωλογικά, οι πρώτες στιγμές του πλανήτη μας. Η γη ως μωρό, κατά τη διάρκεια βέβαια εκατομμυρίων χρόνων. Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα προσπαθώντας να καταλάβουμε.

Hadean: Οι πρώτες στιγμές της Γης και της Σελήνης, όταν ακόμη παλεύουν να σχηματιστούν, να αποκτήσουν ατμόσφαιρα και πετρώματα σε συνεχείς συγκρούσεις με άλλους αστεροειδείς.

Eorarchean: Το πρώτο κομμάτι της Archaean era, οι τεκτονικές πλάκες της γης αποκτούν κίνηση, σίδηρος και κηροζίνη, βασικά συστατικά της δημιουργίας ζωής, εμφανίζονται στον πλανήτη.

Paleoarchaean: Το δεύτερο κομμάτι της Archaean era, βακτήρια εμφανίζονται στον πλανήτη και παρατηρείται δραστηριότητα στους κρατήρες που δημιουργούνται σε συγκρούσεις με άλλα ουράνια σώματα.

Mesoarchaean: Τρίτο μέρος της Archaean era, οι πρώτες μορφές μονοκύτταρων φωτοσυνθετικών οργανισμών και βουνών εμφανίζονται στον πλανήτη.

Neoarchaean: Tέταρτο και τελευταίο κομμάτι της Archaean, ο πλανήτης αρχίζει να παίρνει μορφή, η πρώτη υπερήπειρος της Vaalbara διασπάται, άλλες μορφές βακτηρίων δραστηριοποιούνται. Μέχχρι εδώ το Precambrian είναι σκληρό, βίαιο και αφιλόξενο όπως ο τότε πλανήτης που τώρα αποκαλούμε σπίτι μας.

Siderian: Κάτι όμως αλλάζει εδώ. Οι ρυθμοί γίνονται μελαγχολικοί, νοσταλγικοί, γλυκαίνουν, προσμένουν. Είναι επειδή βιολογική δραστηριότητα ξεκινά στον πλανήτη, με την πρώτη φάση του paleoproterozoic period, πρώτο κομμάτι του Proterozoic era.

Rhyacian: Οι πάγοι αρχίζουν να λιώνουν και οι πρώτες μορφές ζωής με ατομικό πυρήνα περπατούν. Δεύτερη φάση του paleoproterozoic period, πρώτο κομμάτι του Proterozoic era.

Orosirian: Τρίτη φάση του paleoproterozoic period, πρώτο κομμάτι του Proterozoic era. Βουνά, λίγο μεγαλύτερα από όσο τα ξέρουμε σήμερα και ιοί, εξαπλώνονται.

Statherian: Τέταρτη και τελευταία φάση του paleoproterozoic period, πρώτο κομμάτι του Proterozoic era. Tα βουνά μεγαλώνουν και δημιουργείται στην πρώτη της μορφή, η Nuna, το πρώτο όνομα της Παγγαίας, δηλαδή του εδάφους που (αναγνωρί)ζουμε.

Calymnian, Ectasian, Stenian: τα τρία μέρη της mesoproterozoic era, όπου βασικά ο πλανήτης, οροσειρές και φαράγγια, παίρνουν σιγά σιγά τη σημερινή τους, γνώριμη εικόνα. Ο δίσκος αγριεύει ξανά.

Tonian, Cryogenic: Η neoproterozoic era αρχινά, χωρίς ποτέ κανείς να μάθει γιατί δε γράφτηκε ποτέ κομμάτι με τίτλο Ediacaran που είναι και η τελευταία της περίοδος. To οξυγόνο βρίσκεται σε αφθονία επιτρέποντας στην επιφάνεια της γης να παγώσει από άκρη σε άκρη, και το κρύο να σφραγίσει τις δημιουργίες του φλεγόμενου πυρήνα. Και οι The Ocean γίνονται πιο άγριοι από όσο τους έχουμε δει και ίσως από όσο πρόκειται να τους δούμε ποτέ.

Οι The Ocean σε συνεργασία με τιτάνες μουσικούς όπως οι Caleb Scofield (Cave In, Zozobra, Old Man Gloom), Nate Newton (Converge, Doomriders), Dwid Hellion (Integrity), Tomas Hallbom (Breach), Erik Kalsbeek (Textures) και μέλη της Berlin Philharmonic Orchestra, φέρνουν εις πέρας ένα μουσικό μεγαθήριο, ένα αριστούργημα που θα έπρεπε να μνημονεύεται σε σχολές τόσο μουσικής όσο και βιολογίας και σε κάνει να νιώθεις στο άκουσμα και τις επιρροές του, μικροσκοπικός. Ένα μοτίβο που διατηρούν σταθερά.

► Heliocentric

Από το έδαφος στα άστρα και τη φιλοσοφία, άστρα που οι The Ocean εκτοξεύονται με την κυκλοφορία του Heliocentric και του Anthropocentric, λίγους μήνες αργότερα. Ταυτόχρονα, αποκτούν τη δεύτερή τους σταθερά μετά τον Robin Staps. Τη φωνή του Loic Rosseti που κυριολεκτικά τους απογειώνει και τους προσδίδει άλλη διάσταση.

Το Heliocentric είναι ένα ταξίδι κατανόησης του αστρικού κόσμου, και πως καταλήξαμε να θεωρούμε τον ήλιο ως σταθερά του ηλιακού συστήματος και ότι η γη είναι ένα σώμα που κινείται γύρω του. Κι ας θεωρούν μερικοί συμπολίτες μας ότι είναι επίπεδη, δε πειράζει. Από τον Ιουδαϊκό παράδεισο του εναρκτήριου Shamayim, μπαίνουμε σε ένα από τα καλύτερα και περισσότερο αναγνωρίσιμα κομμάτια των The Ocean, το Firmanent, την κατασκευή δηλαδή του εκάστοτε θεού στην εκάστοτε θρησκευτική κοσμολογία, που χώρισε τη θάλασσα από τη στεριά.

Το First Commandment Of the Luminaries, ένα λεκτικό παιχνίδι ανάμεσα στα αυτόφωτα ουράνια σώματα και τους χαρισματικούς ανθρώπους - κάποιοι από αυτούς δηλαδή ανακάλυψαν κιόλας τα πρώτα) τεχνικό στην ολότητα του, οδηγεί στην φαινομενικά πιο γλυκιά μπαλάντα του συγκροτήματος to this day. Το Prtolemy Was Wrong, είναι οι κραυγές των Gallileo και Copernicus όταν ανακάλυψαν ότι η γεωκεντρική θεώρηση του σύμπαντος του Πτολεμαίου, μάλλον δεν έστεκε. O Friedrich Nietzsche, ονόμασε στο βιβλίο του Twilight Of The Idols το χριστιανισμό το Metaphysics of The Hangmen, όπως και οι The Ocean το κομμάτι τους αρκετά αργότερα ως μνεία στο μέλλον που περιμένει όσοι αντιμετωπίζουν τη θρησκεία σαν μεταφυσική και στρέφονται στην επιστήμη.

Τον περιμένει φυσικά ένα Catharsis Of The Heretic, μια θεία σωτηρία αυτού που εξωτερικά ονομάστηκε αιρετικός μέσω του θανάτου, για να καταλήξει Swallowed by The Earth. Το θείο στοιχείο όμως δεν παρουσιάζεται μόνο ως απειλητικό αλλά και μέσω ενός Epiphany μπορεί να οδηγήσει σε λαμπρές στιγμές συνειδητοποίησης για το πως λειτουργεί ο κόσμος. Στιγμές όπως αυτές που ο Charles Darwin συνέλαβε το περιεχόμενο που κατέγραψε στα The Origin Of Species και The Origin Of God. Ειρωνικά όμως, οι πνευματικές συλλήψεις αυτές θεωρήθηκαν αιρετικές. Όπως ακριβώς και οι The Ocean από τους gatekeepers του metal, ενώ απλά το έκαναν καλύτερο.

► Anthropocentric

Από την τέλεια συναισθηματική ισορροπία του Heliocentric περνάμε στον αρκετά σκληρότερο αδερφό του Anthropocentric, που συνεχίζει να έρχεται σε κόντρα με τα κακά που προξένησε ο χριστιανισμός στην ανθρώπινη διανόηση, κυρίως μέσω της ιδέας ότι η γη βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου και μετρά κάτι λίγες χιλιάδες χρόνια ζωής. Το λέει ρητά μάλιστα στο πρώτο ομώνυμο κομμάτι πως, “even in these days and age some people still believe, that earth is at the center of god’s own universe”. Αφήνοντας φυσικά πίσω την πραγματικότητα του ηλιοκεντρικού αστρικού συστήματος.

Σε τρία μέρη, που κυκλοφόρησαν και σε ξεχωριστό EP, ταξιδεύουμε στους Αδερφούς Καραμαζώβ του Fyodor Dostoyevsky και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο The Grand Inquisitor όπου μια συζήτηση ενός άθεου και μιας μοναχού πάνω σε μια παραβολή του Ιησού και του Ιερεξεταστή παίρνει παράτολμες φιλοσοφικές διαστάσεις που δε μπορώ καν να αρχίσω να προσεγγίζω ακόμη και σε αυτό που προσπαθώ να κάνω εδώ.

Μεσολαβούν όμως, άλλο ένα λατρεμένο κομμάτι τω The Ocean, το She Was The Universe δηλαδή που μας θυμίζει πως τελικά η κοσμογονία λίγη σημασία έχει όταν αγαπάς αλλά και το ολιγόλεπτο For He That Wavereth που αναφέρεται στο στίχο της αγίας γραφής Ιακώβου 1.6, με το νόημα του να είναι πως ο θεός εμφανίζεται σε όποιον πιστεύει σε αυτόν και όποιος έχει αμφιβολίες, είναι ένα κύμα στον ωκεανό που το οδηγεί ο αέρας και κανείς δε ξέρει που θα καταλήξει.

Με μια δόση ειρωνείας και αηδίας, αφού αργότερα στέλνουν τον χριστιανισμό σε ευθεία παρομοίωση με το Sewers Of The Soul, μια μέθοδο δηλαδή της ψυχής να καθαρίζει και να δικαιολογεί τα σκατά της αντί να τα αποδέχεται. Ξαναεπιστρέφουμε στον Nietzsche και στον παραλληλισμό του χριστιανισμού με ένα παράσιτο μέσω του Wille zum Untergang, και το παράδειγμα του Heaven TV, ένα (τηλεοπτικό αλλά υπάρχει και σε app για όλο τον κόσμο) κανάλι με εικοσιτετράωρες διδαχές και μαθήματα του χριστιανισμού που φυσικά οι εμπνευστές του κερδοσκοπούν δραματικά. Και το τέλος με το The Almightiness Contradiction πως αφού ο Ων γνωρίζει τα πάντα, δε μπορεί να αψηφήσει τους νόμους της φύσης; Φυσικά δε θα απαντήσουμε εμείς, αλλά σίγουρα θα αναρωτηθούμε.

► Pelagial

Από το έδαφος στα άστρα κι από εκεί στη θάλασσα και τον αγαπημένο μου δίσκο των The Ocean. Με κάποιον μαγικό τρόπο όλοι οι αγαπημένοι μου δίσκοι κάπως έχουν να κάνουν με το νερό (βλέπε Oceanic). Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για μία τρανή σύλληψη μιας βουτιάς, μιας βουτιάς κυριολεκτικής στα διάφορα επίπεδα βάθους της θάλλασας -γεια σου ξανά γεωλογία -, μιας βουτιάς μουσικής που σκληραίνει και γίνεται ολοένα και πιο κλειστοφοβική όπως το φως λιγοστεύει όσο πλησιάζεις στον πάτο, και μιας βουτιάς μεταφορικής όπου ψυχή είναι η θάλασσα, και η βουτιά στην ίδια σου την ψυχή γίνεται με τον ίδιο τρόπο σκοτεινή όσο πας πιο μέσα.

Η εισαγωγή με το Epipelagic και τα πρώτα λίγα μέτρα του βυθού, αυτά που μας μοιάζουν οικεία και ασφαλή, κρατά λίγο όπως και θα έπρεπε. Λίγο περισσότερο και πολύ ρευστά κυλά το Mesopelagic: Into The Uncanny, όπου “the light is fading, everything resolves in blue”. Η πιο ζωντανή και δραστήρια περιοχή του θαλασσινού βυθού, η πιο ασφαλής για τους μόνιμους κατοίκους της αλλά σχετικά δύσκολη για μας, ακριβώς όπως οι πρώτες απόπειρες ψυχανάλυσης ή έστω, επαφής με το εγώ. Κατεβαίνοντας λίγο πιο κάτω, με τα Bathyalpelagic I: Impasses, Bathyalpelagic II: The Wish in Dreams και Bathyalpelagic III: Disequilibrated βουτάμε σε αυτό το μέρος της θάλασσας που το φως φτάνει εξαιρετικά δύσκολα, μόνο μέσω αντανακλάσεων και οργανισμών με luminescent όργανα, τα φυτά δε μπορούν να επιβιώσουν. Εκεί αρχίζει και ένα χάος από το τι μπορούμε να καταλάβουμε για το μέσα μας. “How much control do we have over what we wish for?” είναι η ερώτηση που αρχικά εδώ τίθεται.

Στην άβυσσο, συναντάμε το Abyssopelagic I: Boundless Vasts που παίζει με το θέμα του Mesopelagic σε μία αρκετά σκληρότερη και πολυπλοκότερη μουσική προσέγγιση, αλλά και το Abyssopelagic II: Signals of Anxiety. Συχνά έχουμε ακούσει τη φράση η ψυχή είναι άβυσσος, και εδώ πλέον δε χωράει καμία αμφισβήτηση του πραλληλισμού. Το άγχος και το απόλυτο σκοτάδι αυτού του επιπέδου βάθους της θάλασσας όσο και της ψυχής, κάνει τους κατοίκους του διαφανείς και χωρίς μάτια για να ανταπεξέλθουν στις συνθήκες – από τη μία τα ψάρια και τα αρθρόποδα, από την άλλη οι επιθυμίες.

Hadopelagic I: Omen of the Deep και Hadopelagic II: Let Them Believe (το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου), μας φτάνουν όσο πιο κοντά στον τρόμο. Ο Μπομπ Σφουγγαράκης όταν πήρε λάθος λεωφορείο πήγε στην άβυσσο και ήταν τόσο τρομακτικό. Ε αυτό είναι ακόμη πιο πέρα. Βάθη που συναντάμε μόνο σε βάραθρα, ρωγμές δηλαδή στον πάτο της θάλασσας που της προσδίδουν κι άλλο χαώδες βάθος. Σαν κι αυτά που έχουν οι ραγισμένες ψυχές αν δεν πιάσατε τον παραλληλισμό ε; Κάπου όμως όλα σταματάνε. Demersal είναι η ζώνη της θάλασσας ακριβώς πάνω από το βυθό της, και Benthic ο ίδιος ο βυθός. Όμως, αυτά ποικίλλουν σε σκοτάδι και βάθος. Όπως μαντέψτε τι! Οι ψυχές των ανθρώπων.

Με τα Demersal: Cognitive Dissonance και Benthic: The Origin of Our Wishes οι The Ocean μας ταξιδεύουν σε αυτές τις πολύμορφες θαλάσσιες ζώνες μέσω των ποικίλλων μουσικών layers που επιλέγουν και χρειάζονται δεκάδες ακούσματα για να τα εντοπίσεις όλα, αλλά απαντούν και στο ερώτημα που τίθεται προηγουμένως. Ο δίσκος έχει συχνές στιχουργικές αναφορές στην ταινία Stalker του Andrei Tarkovsky, αλλά και την ίδια κατάληξη: είμαστε αρκετά μακριά σαν είδος από την κατανόηση των βαθύτερων επιθυμιών μας, άρα ακόμη και δοθείσης της ευκαιρίας να τις πραγματοποιήσουμε δε θα μπορέσουμε να είμαστε εγωιστές, γιατί μάλλον είναι διαφορετικές από αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε. Ωραία, ας αδειάσω το κεφάλι μου από αυτό το υπαρξιακό άγχος με την Instrumental εκδοχή του δίσκου που ευτυχώς κυκλοφόρησε παρέα.

► Phanerozoic I: Palaeozoic

Επιστρέφοντας πάλι στο χώμα και τη γεωλογία, οι The Ocean εκκινούν άλλο ένα γιγαντιαίο project δύο δίσκων. Θεματολογία τους, η τελευταία μεγάλη γεωλογική περίοδος. Ο συγκεκριμένος δίσκος ως πρώτο μέρος εξερευνά το πρώτο μέρος της, με τα εισαγωγικά The Cambrian Explosion και Cambrian II: Eternal Recurrence να στέκονται στο κομμάτι της πρώτης περιόδου όπου εμφανίζονται πιο σύνθετες μορφές ζωής όπως τα οστρακοειδή. Η ζωή στη θάλασσα συνεχίζει να εξελίσσεται και στο Ordovicium: The Glaciation of Gondwana, έχουμε τα πρώτα ψάρια κι έναν μεγάλο παγετώνα. Τα πρώτα φυτά όπως τα γνωρίζουμε σήμερα πρωταγωνιστούν στην περίοδο του Silurian: Age of Sea Scorpions, αλλά έχουμε και τα πρώτα πλάσματα που αναπνέουν.

Μια μεγάλη ανάσα μας δίνει και το Devonian: Nascent στη συνέχεια, με την αγγελική φωνή του Jonas Renkse των Katatonia σε guest φωνητικά, σε μια περίοδο όπου χώμα και οργανική ύλη δημιουργούνται στην ξηρά, άρα και σιγά σιγά, ζωή. Η ζωή αυτή παίρνει σάρκα με τη μορφή των εντόμων στην ιστορία που μας αφηγείται το The Carboniferous: Rainforest Collapse τα οποία περπατούν πάνω στην τελευταία γεωλογική μεγαήπειρο, Παγγαία. Αυτά, θα εξαφανιστούν στην περίοδο του Permian: The Great Dying, όπου οι υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται σιγά σιγά στην επιφάνεια του πλανήτη δεν θα αφήσουν περιθώριο σε προηγούμενες μορφές ζωής με άλλου τύπου προσαρμογές.

Ένας μεταβατικός δίσκος κι ένα μεταβατικό στάδιο για να περάσουμε στη δημιουργία της ζωής όπως κάπως, μας είναι γνώριμη.

► Phanerozoic II: Mesozoic / Cenozoic

Εδώ θα κλέψω λίγο, μιάς και έχω μιλήσει πολύ γλαφυρά για αυτό το δίσκο εδώ. Το θέμα είναι πως οι The Ocean μέσα από τον πιο πρόσφατο και τρίτο μάλλον αγαπημένο μου δίσκο τους, έχουν φτάσει σε ένα σημείο που κατορθώνουν να έχουν μιλήσει για σχεδόν όλο το ανθρώπινο γίγνεσθαι. Ένας θεός αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει, η βασικά μόνο οι ίδιοι ξέρουν, τι άλλο μπορούν να κάνουν.

Το θέμα είναι πως σας έδωσα πολλή πληροφορία και πολλές αφορμές για ανάγνωση και περαιτέρω γνώση. Έχετε ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο να εντρυφήσετε και μία εβδομάδα να αποφασίσετε να παραστείτε σε μία συναυλία που εγγυημένα θα σας μείνει ως εμπειρία ζωής. Ελπίζω να αντέξατε αυτό το γνωσιακο και μουσικό ταξίδι μαζί μου. Τα λέμε την Τετάρτη.

Τελευταία