Αρχική DEPARTISTSΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣΕμείς ας είμαστε με τους Αλκίνοους

Εμείς ας είμαστε με τους Αλκίνοους

Είναι τα πρότυπα άτιμο πράγμα, εύκολα τα εντοπίζεις αλλά δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τους σκοπούς τους. Σε μία κοινωνία, όπως η ελληνική, που το τελευταίο διάστημα σοκαρίστηκε από την υπόθεση της Ελένης (όποιος ρίχνει έστω ένα μικρό μερίδιο ευθύνης στην ίδια, καλύτερα να σταματήσει να διαβάζει εδώ) και τις μεσαιωνικές νόρμες που δείχνουν όχι μόνο να εξακολουθούν να υφίστανται, αλλά και να ακμάζουν στους κόλπους της, που βομβαρδίζεται από top επιπέδου υποκουλτούρα, η οποία ανενόχλητη προάγει τη βία, τα ναρκωτικά, το εύκολο χρήμα και μπόλικο σεξισμό, σε όλα αυτά προσθέστε και κακέκτυπα της Carrie Bradshaw (που και κακέκτυπα να μην ήταν, εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα η ύπαρξη τους και μόνο).

Θα αναρωτιέστε τι έπαθα και αναφέρω όλα τα παραπάνω. Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή και κρύβεται σε ένα θρασύτατο status γνωστής Ελληνίδας «συγγραφέως». Εν αντιθέσει με τα έργα της, όπου ανάμεσα στις γραμμές τους δεν κρύβεται απολύτως τίποτα, στη δήλωση της «Δεν αρκούν στους Τούρκους τα νησιά μας, τώρα θέλουν να πάρουν και εμένα» κρύβονται πολλά. Πέραν του συγκαλυμμένου εθνικιστικού παραληρήματος που υποβόσκει και θα εξετάσουμε στη συνέχεια του κειμένου, η εν λόγω «συγγραφέας», θεωρεί τον εαυτό της πολιτιστικό μαργαριτάρι που εποφθαλμιούν οι γείτονες μας.

Προφανώς διαφεύγει της προσοχής του εθνικού μας faux bijoux

 
Είναι ξεκάθαρη η παντελής έλλειψη γνώσης της για προσωπικότητες όπως η Elif Shafak, όπου σε μία χώρα 
με απολυταρχικό καθεστώς σαν την Τουρκία, με τη θέση της γυναίκας να θυμίζει άλλες σκοτεινές εποχές, εκείνη επιλέγει να ορθώνει το ανάστημα της απέναντι στον τύραννο Ερντογάν, γνωρίζοντας τα πιθανά κόστη της στάσης αυτής. 'Aλλωστε, μιλάμε για την συγγραφέα του «Ο μπάσταρδος της Κωνσταντινούπολης», ενός βιβλίου που την οδήγησε σε δίκη το 2006 και έχει - η ίδια - κοντράρει ποικίλες φορές τις αναχρονιστικές διδαχές του Ισλάμ σχετικά με τη θέση της γυναίκας, αλλά και γενικότερα με θέματα που άπτονται της ελευθερίας του λόγου. Αν λοιπόν η «συγγραφέας» μας πρότεινε κάποια ανταλλαγή ανάμεσα στις δύο τους, εγώ να πω ότι τάσσομαι ξεκάθαρα υπέρ της και αν οι γείτονες μας θεωρούν ότι τους ρίχνουμε στη μοιρασιά, να προσφέρουμε και μερικούς αναγνώστες της.

Εντάξει θα μου πείτε, που να γνωρίζει την Elif Shafak, όμως η άγνοια για τον τεράστιο Nazim Hikmet αγγίζει τα όρια του πνευματικού αναλφαβητισμού. Ο Hikmet που θεωρείται ένας βαλκανικός – και όχι μόνο – πολιτιστικός θησαυρός, προφανώς διαφεύγει της προσοχής του εθνικού μας faux bijoux και σαφέστατα δεν έχει καμία επαφή με το έργο του. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε επίπεδο ικανότητας γραφής, αλλά έστω σε μία απλή επιδερμική ανάγνωση. Επειδή όμως η άγνοια έχει την τάση να εκδηλώνεται καθολικά σε μία οντότητα και η «συγγραφέας» αποδεικνύει τον ισχυρισμό μου, καθώς φαίνεται να μη γνωρίζει ούτε την ύπαρξη του Ragıp Zarakolu που υπερασπίζεται σθεναρά τα δικαιώματα των μειονοτήτων της Τουρκίας και μάλιστα έχει διωχθεί για τη δράση του αυτή.

Ίσως βέβαια να ζητάω πολλά και να είμαι ιδιαίτερα αυστηρός και ίσως να έχετε δίκιο. Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι όταν τα μέλη του Grop Yorum έχουν φυλακιστεί, βασανιστεί και εσχάτως εξωθηθεί στο θάνατο, αποτελεί ασυγχώρητο ηθικό ολίσθημα το να ποτίζεις το γλαστράκι του εθνικισμού. Να βάλω και κάτι ακόμα στην κουβέντα, το ότι αυτή η δήλωση έγινε στον απόηχο της μαύρης επετείου της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού, ώστε να μαζέψουμε like(s), αποτελεί την ύψιστη σκύλευση 353.000 ανθρώπων που θυσιάστηκαν στον βωμό εθνικιστικών και επεκτατικών πολιτικών.

Θεσμικά αξιώματα σε τηλεπωλητές χΟΙρόγραφων επιστολών και ανθρώπους του υποκόσμου

 
Για το τέλος άφησα το καλύτερο, νομίζω δηλαδή, που δεν είναι άλλο από το έργο της. Αφού δείχνει να ξεπεράσαμε την ασύμμετρη απειλή της «λογοτεχνικής» της άνθισης (γιατί έχω και χιούμορ), να μιλήσουμε λίγο για το γυναικείο πρότυπο που προωθεί η συγκεκριμένη «συγγραφέας». Μέσες άκρες, αποθεώνει το πρότυπο της γυναίκας δηλητήριο, το οποίο αν το δούμε κοινωνικά, έχει μοναδικό του σκοπό να προάγει το στερεότυπο που θέλει τη γυναίκα να μη μάχεται για τίποτα άλλο, παρά για την ικανοποίηση και την αποδοχή του αντίθετου φύλου. Αν κάποιος σκέφτεται να μου πει ότι αποθεώνει τον έρωτα, με πνιχτό γέλιο θα απαντήσω το εξής: «Τα ρω του Έρωτα» Οδυσσέας Ελύτης. Αν θέλετε μπορώ να κατεβάσω τον πήχη και με κάθε σεβασμό στον Γιάννη Αγγελάκα, να απαντήσω «Ερωτευμένοι Σχιζοφρενείς».

Σε μία κοινωνία όπου κατέχουν πνευματικά αξιώματα (προφανώς και είναι μεταφορά) τέτοιοι «συγγραφείς», θεσμικά αξιώματα (κυριολεκτικά τώρα) τηλεπωλητές χΟΙρόγραφων και άνθρωποι του υποκόσμου – σε μία πόλη που φημίζεται για τα τσιπουράδικα της – εμείς ας είμαστε με τους Αλκίνοους και ας είναι αυτοί που θα αναδεικνύουμε σε κάθε μας ευκαιρία. Και ας μην ξέρουν οι συγκεκριμένοι τα τραγούδια τους που θα τραγουδάμε, άλλωστε, κάτι τέτοιο μόνο ως παράσημο μπορούμε να το εκλάβουμε.

Υγ: Για την κατάσταση στην πανέμορφη πόλη της Θεσσαλίας, που αποτελεί και γενέτειρα του νονού μου, θα επανέλθω σε επόμενο κείμενο.

TAGS Editorial