Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑMagnum - On a storytellers night

Magnum - On a storytellers night

Grandfather, tell me a story. Πάντα το "On a storyteller's night" των Magnum μου έφερνε στο μυαλό την παράκληση του μικρού αγοριού στον παππού του στο "A Warrior's Prayer" των Manowar. Βέβαια το άλμπουμ των Magnum που αυτό το μήνα (Μάϊο) έκλεισε 35 storyteling χρόνια, αφηγείται ιστορίες που περισσότερο αγγίζουν τις πιο ώριμες ηλικίες. Κατά τη γνώμη μου είναι και το άλμπουμ που ωρίμασε και την ίδια τη βρετανική μπάντα.

Όταν βρίσκεσαι στο χείλος του γκρεμού τότε ωριμάζεις και είσαι έτοιμος να πάρεις τις αποφάσεις που πρέπει να πάρεις. Κάπως έτσι βρέθηκαν οι Magnum κοντά στα μέσα των 80's, με ήδη τέσσερα άλμπουμ στην πλάτη εκ των οποίων το τελευταίο τους "The Eleventh Hour" να φέρει την ταμπέλα του αποτυχημένου. Το 1983-84 και μετά τις αποθαρρυντικές πωλήσεις του "The 11th Hour" οι Magnum ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης.

Όχι ότι τα μέλη της θα πεινούσαν. Κάποιοι μάλιστα είχαν ήδη βρει ένα "αποκούμπι". Ο κημπορντίστας Mark Stanway πήγε στους Grand Slam, το πρότζεκτ του Phil Lynott και ο ντράμερ Kex Gorin βοηθούσε τον Robin George στην περιοδεία του. Ο τραγουδιστής τους Bob Catley έψαχνε και αυτός το δικό του νησί για να "μπαρκάρει". Με λίγα λόγια σκόρπισαν στους 5 ανέμους.

Ο μόνος που οραματίζονταν κάτι grande για τους Magnum ήταν ο κιθαρίστας τους Tony Clarkin ο οποίος προέρχονταν από κάποια προβλήματα υγείας. Δύσκολα τα πράματα δηλαδή. Επί της ουσίας το "On a storyteller's night" είναι παιδί του Clarkin αφού είναι ο μοναδικός συνθέτης του δίσκου!! Ενός δίσκου που πέτυχε να πάει σε άλλα επίπεδα τους Magnum και να τους αποφέρει τις περισσότερες πωλήσεις μέχρι και σήμερα.

Η μπάντα βέβαια έβαλε ομαδικά το χέρι στην τσέπη για να γίνει αυτό το άλμπουμ, κοντά στις δέκα χιλιάδες λίρες. Όλοι δηλώνουν πως η ατμόσφαιρα ήταν ενθουσιώδης και το όραμα του Clarkin δεν άφηνε περιθώρια. Η αλήθεια είναι πως τα τραγούδια άλλαξαν πολλές φορές μορφή, κάτι που φαίνεται και στα demo τους στην επετειακή έκδοση που κυκλοφόρησε για τα 20 χρόνια του άλμπουμ (π.χ. The Last Dance).

Το τελικό αποτέλεσμα αποθεωτικό. Ένα δυο μήνες πριν την τελική κυκλοφορία, βγήκε στην αγορά το single "Just like an arrow" με το "Two Hearts" σαν συμπλήρωμα παρότι φώναζε από μακριά ότι θα μπορούσε να είναι επίσης single. Οι Magnum απέδειξαν ότι ποτέ δεν ήταν μπάντα που έκανε παιχνίδι με singles και στα charts. Φυσικά το "Just like an arrow" πάτωσε.

Το δεύτερο single, το ομώνυμο τραγούδι επίσης αγκομάχησε στα chart. Το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του δίσκο σε στοιχειώνει με πολλούς τρόπους και στιχουργικά. "There's a chill wind at your back door" προειδοποιεί ο πάντα επιβλητικός Bob Catley που θα προτιμούσα να έχει περισσότερες ατμοσφαιρικές στιγμές. Οι ερμηνείες του και τα αφηγηματικά μέρη είναι το φόρτε του και θα τον ακολουθήσουν και στα solo άλμπουμ του.

Το ότι τα single πάτωσαν δεν μειώνει καθόλου την αξία του "On a storyteller's night", που όσο ηχογραφούνταν δοκιμάστηκε στο δρόμο και πάνω στη σκηνή. Ο δίσκος ήταν μια απογείωση. Είναι ένα άλμπουμ δυο ταχυτήτων. Από τη μια η μπάντα σκιάζει το άλμπουμ με μια ανατριχιαστικά επική ατμόσφαιρα όπως με το ομώνυμο κομμάτι, το "How Far Jesusalem" ή το "Les Morts Dansant" και από την άλλη προσθέτει τα πιο αισιόδοξα χρώματα του μελωδικού rock (Just like an arrow, Two Hearts, Before first light, Steal your heart).

Ο Bob Catley περιέγραψε τη φιλοσοφία του γκρουπ να γεφυρώσει το πομπώδες στυλ των Magnum των πρώτων άλμπουμ με κάτι πιο εμπορικό. ?λλωστε και οι ίδιοι δεν ήθελαν να γράψουν ένα ακόμα "Chase the Dragon" (ο τρίτος δίσκος που είχε πουλήσει).

Ο ρομαντισμός σφύζει στο "On a storyteller's night" είτε έχεις να κάνεις με ανεκπλήρωτες αγάπες είτε με ήρωες που έπεσαν στα πεδίο των μαχών. Υπάρχει φυσικά το "Les Morts Dansant" που σηκώνει την τρίχα κάγκελο και μιλάει για τη φρίκη του πολέμου και την λανθασμένη εκτέλεση πολλών Βρετανών στρατιωτών για δειλία ενώ οι ίδιοι υπέφεραν από μετατραυματικό στρες, μια διαταραχή που αγγλιστί ονομάζεται shell shock. Το εν λόγω τραγούδι που αρχικά είχε ονομαστεί "Cannon", δυο χρόνια αργότερα θα διασκευάζονταν από την Patty Smyth στο πρώτο της σόλο άλμπουμ με τον αγγλικό τίτλο "Call to Heaven".

Οι Magnum έδειχναν ανανεωμένοι αφού έφυγαν από την προηγούμενή τους εταιρεία (Jet Records)και άλλαξαν manager (Keith Baker) ο οποίος συνέβαλλε τα μέγιστα και ήταν καταλύτης. Κατέληξαν να κυκλοφορήσουν το "On a storyteller's..." μέσω της πολυεθνικής Polydor (Γερμανία) και την Fm Records (Βρετανία). Όχι και άσχημα για μια μπάντα έτοιμη να βαρέσει κανόνι.

Εκτός από τον manager οι Magnum έπιασαν το λαχείο και στον παραγωγό. Ο Kit Woolven έμαθε τα κατατόπια δίπλα στον Tony Visconti και σε πολλές γνωστές δουλειές με τον David Bowie που είχε κάνει ο θρυλικός παραγωγός. Πρόσθεσε δίπλα και τις δικές του παραγωγές σε άλμπουμ των Thin Lizzy (Chinatown) και David Gilmour (About Face) και έχει ήδη αρκετά παράσημα στο πέτο του. Όπως δήλωσε και σε παλιότερη συνέντευξή του ο Stanway (keyboards), οι Magnum στο στούντιο "χόρεψαν" πολύ με νέες τεχνολογίες και τεχνικές.

Για παράδειγμα στο έπος που ανοίγει το άλμπουμ και που ονομάζεται "How far Jerusalem" χρησιμοποίησαν στα αρχικά λόγια του Catley ένα ειδικό εφέ ώστε ο ακροατής να έρθει αντιμέτωπος από το πρώτο λεπτό με την ατμόσφαιρα που ήθελαν να επιβάλλουν. Αυτή την τεχνική την "έκλεψαν" από την γνωστή σε όλους ταινία τρόμου, τον "Εξορκιστή" (μπρρρρ)!! Το εξώφυλλο ήταν ένα ακόμα στοιχείο που περνούσε από την αρχή τα μηνύματα για τον αέρα που θα επικρατούσε στο δίσκο.

Ο Tony Clarkin έβαλε και εδώ το χεράκι του αφού σε συνεργασία με τον δημιουργό Rodney Matthews, σου περνάνε αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα του δίσκου από την πρώτη ματιά, δηλαδή το εξώφυλλο. Και ναι, νιώθεις έναν ηλεκτρισμό ολούθε στο "On a storyteller's night" και συμμερίζεσαι την αποφασιστικότητα του γκρουπ αφού οι Magnum ήταν μια μπάντα που αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα.

Ο πέμπτος δίσκος τους αποδείχθηκε ρυθμιστής τόσο για το μακρινό τους μέλλον όσο και για τα κοντινά τους σχέδια. Ήταν τόσο ρυθμιστής ώστε το 1985 να παίξουν στο "Monsters of Rock Festival" και να είναι θριαμβευτικοί headliners στο Hammersmith.