Lady Gaga - Chromatica

Έχει ανοίξει για τα καλά η κουβέντα σχετικά με το ποια είναι η τωρινή βασίλισσα της Pop, με το θρόνο στον οποίο είχε κάτσει εδώ και χρόνια η Lady Gaga να το εποφθαλμιούν με αξιώσεις και η Billie Eilish αλλά και η Dua Lipa. Έτσι η Stefani Joanne Angelina Germanotta (πόσο χρόνων να έμαθε να το λέει όλο;) τέσσερα χρόνια μετά το "Joanne" και δύο από το "A Star Is Born" επιστρέφει για να στρέψει όλα τα φώτα πάνω της.

Από το 2011 και το "Born this Way" είχε ξεφύγει από τις κλασικές pop νόρμες και βάδιζε σε πιο «μουσικά» μονοπάτια κερδίζοντας τον σεβασμό και των πλέον δύσπιστων ακροατών. Με το "Chromatica" όμως φαίνεται να επιστρέφει – βασικά, ξεκάθαρα αυτό κάνει – στον ήχο των πρώτων δίσκων και μένει να δούμε αν δικαιώνεται για αυτήν της την επιλογή. Εκεί είναι και το πρώτο πρόβλημα του δίσκου, όταν έχεις αφήσει πίσω σου έναν ήχο για σχεδόν μία δεκαετία ώστε να καταπιαστείς με πιο απαιτητικά πράγματα, στην επιστροφή σου περιμένουμε κάτι το εντυπωσιακό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει σε κανένα σημείο του δίσκου, καθώς το "Chromatica" ακούγεται σαν φτωχός συγγενής μπροστά στα "The Fame" και "Born This Way".

Όμως τα παραπάνω είναι ικανά για να χαρακτηρίσουν τον συγκεκριμένο δίσκο κακό, βαρετό ή όποιον άλλο υποτιμητικό επιθετικό προσδιορισμό; Σαφώς και όχι, καθώς το album έχει καλές στιγμές, οι οποίες δεν είναι λίγες, ίσως λιγότερες από άλλες φόρες, όμως είναι αρκετές και για άλλους καλλιτέχνες όνειρο ζωής.

Ας μη γελιόμαστε, η Gaga ξέρει ακριβώς ποιο είναι το μεγάλο της όπλο, που δεν είναι άλλο από τη φωνή και την ερμηνεία της και, έμπειρη ούσα πλέον, ξέρει να τα διαχειριστεί άριστα και χωρίς μεγάλο κόπο, να αποδώσει σε top επίπεδο. Ο δίσκος μουσικά βαδίζει σε dance/house λεωφόρους και σε παρακινεί να κάνεις αυτό που σου ζήτησε και πριν δέκα χρόνια, "Just Dance".

Το "Chromatica" περιέχει έντονα το άρωμα της νοσταλγίας περασμένων δεκαετιών και μάλιστα εκμεταλλεύεται και τη βαριά του κληρονομία, καθώς ποιος δε σκέφτηκε το "ra-ra-roma-ma" του "Bad Romance" όταν άκουσε πρώτη φορά το "oh ma-ma-ma" στο "Alice". Και αν το "Rain On Me" με την Ariana Grande διατηρεί μία essence ‘00s, η φαρέτρα δείχνει ότι είναι γεμάτη με πληθώρα βελών καθώς στο "Free Woman" ακούμε ένα αμιγώς και φρέσκο Eurodance – και με acid house στοιχεία θα έλεγα – κομμάτι. Υπερθεματίζοντας θα αναφέρω και το "Plastic Doll" όπου η σφραγίδα του Skrillex είναι κάτι παραπάνω από εμφανής – και ευπρόσδεκτη θα πω εγώ.

Η παραγωγή του δίσκου που πέραν της ποιότητας του ηχητικού αποτελέσματος, που είναι ο ορισμός της τελειότητας, είναι και αρκετά ευφυής, αφού γνωρίζουν με τι φωνή έχουν να δουλέψουν και δεν τη θάβουν σε κανένα σημείο κάτω από κάποιο beat. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το "Sour Candy" και την εναλλαγή του beat στα σημεία που τραγουδάει η Gaga. To ίδιο συμβαίνει και στο "Sine From Above" με τον Elton John , όχι όμως και τον ίδιο τρόπο. Αυτήν τη φορά έχουμε δύο φωνές-φωνάρες να συνυπάρχουν και οι παραγωγοί του κομματιού (BloodPop, Axwell, Burns, Klahr, Liohn, Yacoub, Rice) το γνωρίζουν και ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν.

Όμως ακόμα δεν έχω απαντήσει στο βασικό ερώτημα, είναι τελικά καλό album το "Chromatica"; Καταλαβαίνω ότι διαβάζοντας κάποιος το κείμενο του φαίνεται σα να έχω μπερδευτεί ή σα να μην έχω αποφασίσει, όμως δεν ισχύει κανένα από τα δύο. Για Lady Gaga είναι μία απλά καλή δουλειά, για τον υπόλοιπο κόσμο, τους κοινούς θνητούς δηλαδή, είναι μία δουλειά θα μνημονευόταν για τα επόμενα χρόνια.

Rating:

7.5


Εταιρεία: Streamline, Interscope
Genre: Dance-Pop, Electropop
Παραγωγός: Axwell, BloodPop, Burns, Lady Gaga, Morgan Kibby, Klahr, Liohn, Madeon, Skrillex, Tchami
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 29/05/2020

Band links: Lady Gaga, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube