Αρχική DEPARTISTSΑΠΟΨΕΙΣΟ δίσκος που με έκανε να αγαπήσω τη μουσική: Megadeth - Rust in Peace

Ο δίσκος που με έκανε να αγαπήσω τη μουσική: Megadeth - Rust in Peace

Δισκάρα.

Και μόνο αυτό θα αρκούσε. Τι να γράψω εγώ γι’ αυτό το δίσκο; Μπορώ να γράψω πολλά αλλά δε χρειάζεται. Καλά θα γράψω 2-3 πράματα, χαλαρά όμως γιατί είναι κι αργά.

Καταρχάς, δε θα μπω στη διαδικασία να γράψω ότι “ο δίσκος αυτός με σημάδεψε και με έκανε να αναθεωρήσω όλη μου την κοσμοθεωρία” και άλλα τέτοια βαρύγδουπα, πολύ απλά γιατί δεν έγινε έτσι. Γιατί εγώ ζω στον κόσμο το δικό μου, κι εκεί υπάρχεις μόνο εσύ μωρό μου, ΩΠΑ, λάθος κοσμοθεωρία. Μην εκτεθούμε κιόλας. ΧΕΒΙ ΜΕΤΑΛ.

Θα πω απλώς ότι προ αμνημονεύτων χρόνων είχε βάλει ο αδερφός μου αυτόν το δίσκο να παίξει στο πικάπ και εγώ έφυγα από το δωμάτιο τρέχοντας προς το σαλόνι για να ακούσω τι ήταν αυτό το άσμα που έσκασε στ’ αυτιά μου σα βουτιά-μπόμπα σε πισίνα. Για την ιστορία, ήταν το εναρκτήριο κομμάτι τού δίσκου “Holy Wars… The Punishment Due”, και όλοι ξέρουμε τι μακελειό γίνεται εκεί μέσα.

Όπως άλλωστε γίνεται σε ολόκληρο το δίσκο, είτε μουσικά είτε στιχουργικά μιλάμε για state of the Art που λένε. Μέσα σε όλο αυτό φυσικά, προσθέτουμε και την παραγωγή του τεράστιου Mike Clink ο οποίος έχει στο βιογραφικό του διάφορες συνεργασίες με μπάντες όπως οι Whitesnake, Mötley Crue, Guns ‘n’ Roses (ναι, τα αριστουργήματα Use Your Illusion I & II δικής του παραγωγής είναι κι αυτά).

Ο δίσκος αυτός σηματοδότησε την έναρξη της χρυσής πορείας των Megadeth στα ‘90s με την τετράδα Mustaine/Friedman/Ellefson/Menza να μεγαλουργεί.

Ο Dave κόντεψε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα καθώς το "Rust In Peace" ήταν υποψήφιο για Grammy στην κατηγορία Best Metal Performance το 1992 αλλά δεν το πραγματοποίησε. Διότι νικητής εκείνης της χρονιάς ήταν οι Metallica με το"Black Album". Ποσώς μ’ ενδιαφέρει εμένα για να είμαι ειλικρινής ποιος κέρδισε. Πρόκειται για δύο δισκάρες έτσι κι αλλιώς. Αλλά είμαι Mustaine-ικός, τι να κάνουμε;