Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΧρόνια πολλά Johnny Depp-οι 8 φορές που έκλεψε την παράσταση

Χρόνια πολλά Johnny Depp-οι 8 φορές που έκλεψε την παράσταση

Τρομερό παιδί του αμερικάνικου κινηματογράφου. Εφηβικό είδωλο. Poster boy μιας γενιάς. Κάποτε θεωρούμενος ως η μεγαλύτερη δύναμη υποκριτικής στο Hollywood. Θεοπάλαβος. Rockstar του κινηματογράφου. Από τότε που πρωτοέκλεψε καρδιές στην οθόνη ως γοητευτικός πιτσιρικάς μέχρι σήμερα που ελάχιστα μας απασχολεί, ο Johnny Depp πάντα θεωρούνταν μια υπολογίσιμη δύναμη. Το ταλέντο του, ακόμα κι όταν δεν προσπαθούσε, ήταν φανερό και κατέληξε να αποτελεί ένα όνομα κραταιό του mainstream κινηματογράφου. Σίγουρα πολλοί θα τον χαρακτήριζαν ως υπερεκτιμημένο ή θα έκαναν λόγο για την καθοδική του πορεία τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτή δεν είναι αρκετή για να αναιρέσει τα χρόνια της λάμψης του.

Σήμερα ο Depp γίνεται 57 ετών. Με αφορμή τα γενέθλιά του, ας θυμηθούμε 8 φορές που τον λατρέψαμε στη μεγάλη οθόνη και θα τον θυμόμαστε ως αυτόν που έκανε μια ολόκληρη γενιά να θέλει να ασχοληθεί με την ηθοποιία, ενώ ταυτόχρονα το όνομά του σήμαινε βέβαιο εμπορικό κέρδος.

Edward Scissorhands (Ο Ψαλιδοχέρης - 1990)

Στον Ψαλιδοχέρη, την παραμυθένια ταινία του Tim Burton παρακολουθούμε την ιστορία του περιθωριακού όσο κι ευαίσθητου Edward, ενός φρανκενσταϊνικού, μοναχικού χαρακτήρα με δύο μεγάλα ψαλίδια στην θέση των χεριών, τα οποία έως ότου μάθει να χρησιμοποιεί σωστά, γέμισαν με σημάδια το πρόσωπο του. Ο Depp υποδύεται με σπαρακτική αθωότητα έναν τραγικό, φοβισμένο χαρακτήρα, που επιθυμεί όσο τίποτα η μοναξιά του να πάψει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί όπως αξίζει σε έναν νέο, να ζήσει αρμονικά ανάμεσα στα ανθρώπινα. Παρακολουθούμε τη διστακτική προσπάθεια του Edward να ενταχθεί, καταφέρνοντας να αξιοποιήσει τα ψαλίδια του προς όφελος της κοινότητας. Ωστόσο η διαφορετικότητα του θα αποδειχθεί υπερβολικά άσχημη για την τοπική κοινωνία, η οποία θα κοιτάξει τις ουλές στο πρόσωπο του και θα δει μόνο ασχήμια, τις δικές τις φοβίες και προκαταλήψεις.

Η πρώτη συνεργασία Depp - Burton αποδείχθηκε υπερεπιτυχημένη και αγαπήθηκε τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς, γεγονός που επέτρεψε στους δυο τους να εισχωρήσουν για τα καλά στην αφρόκρεμα του Χόλιγουντ.

Jack Sparrow (Οι Πειρατές της Καραϊβικής - 2003)

Το ταλέντο και αρκετές εκ των αντισυμβατικών επιλογών του Depp, έδωσαν την ευκαιρία στον ίδιο να καμουφλαριστεί ξανά, αυτή την φορά για την υπερπαραγωγή της Ντίσνεϊ “Οι Πειρατές της Καραιβικής”, σε σκηνοθεσία Jerry Bruckheimer. Ο Depp φαντάστηκε τον Jack Sparrow ως ένα κράμα RichardsKeaton, χαρίζοντας στην ιστορία του κινηματογράφου έναν εκκεντρικό, ξεκαρδιστικό, μυστηριώδη πειρατή-φιλαράκι και φυσικά αποδείχθηκε ο ιδανικός για το ρόλο επάνω στον οποίο η Disney βάσισε το franchise που θα ακολουθούσε. Ο Jack Sparrow που χάρισε στον Depp την πρώτη του οσκαρική υποψηφιότητα και η εμπορική επιτυχία της ταινίας έμελλε να χωρίσουν την καριέρα του στα δύο.

Dean Corso (Η Ένατη Πύλη - 1999)

Ο Depp ενσαρκώνει τον Dean Corso, έναν κυνικό ανιχνευτή και πωλητή σπάνιων βιβλίων στο σατανικό θρίλερ-νουάρ “ Η Ένατη Πύλη ” του Roman Polanski. Η ατμοσφαιρική ταινία με την εξαιρετική σεκάνς τίτλων και πρώτη πράξη υπόσχονται πολλά και παραδίδουν στα περισσότερα. Ο Boris Balkan, ένας πολυεκατομμυριούχος συλλέκτης βιβλίων προσλαμβάνει τον Depp για να ταξιδέψει στην Ευρώπη ώστε να ελέγξει εάν το βιβλίο του “Η Ένατη Πύλη του Βασιλείου των Σκιών” που εκδόθηκε στη Βενετία το 1666 είναι γνήσιο σε σχέση με ακόμη δυο κόπιες που βρίσκονται σε Ισπανία και Πορτογαλία. Ο Depp με αξιοσημείωτη ευκολία προσδίδει στον ρόλο την αύρα επιθεωρητών που έχουμε δει σε κλασικά φιλμ νουάρ και δημιουργεί έτσι τον πονηρό, καιροσκόπο, μοναχικό ο οποίος, αν και αρχικά φοβάται, στην πορεία η περιέργεια και το χρήμα θα οδηγήσουν στην απαραίτητη, ολική κατρακύλα.

Ed Wood (Ed Wood - 1994)

Στο Ed Wood, την αρτιότερη ταινία του Burton κατά τον γραφόντα, βλέπουμε την ιστορία του Ed Wood, Αμερικάνου σκηνοθέτη που κατά πολλούς θεωρείται ο χειρότερος στην ιστορία της έβδομης τέχνης. Στην αστεία, βαθιά συγκινητική και προσωπική ταινία που δεν στερείται εξαιρετικών ερμηνειών, ο Depp ξεχωρίζει ως πρωταγωνιστής στον ομώνυμο ρόλο. Προσεγγίζει τον ιδεαλιστή δημιουργό με σεβασμό προς τον άνθρωπο που προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις, ωστόσο αποτυγχάνει παταγωδώς. Εντοπίζει την ισορροπία μεταξύ ισχυρού πάθους και χαρωπής απελπισίας που απαιτούσε ο ρόλος και αποδίδει τον ρόλο με αξιοσημείωτη φινέτσα, παραμένοντας αστείος χωρίς να διακωμωδεί σε κανένα σημείο τον χαρακτήρα.

Joe Pistone (Ντόνι Μπράσκο - 1997)

Ως ο μυστικός αστυνομικός Joe Pistone στο Ντόνι Μπράσκο του Mike Newell, ο Depp παίζει εσωτερικά και στέκεται με επιτυχία δίπλα σε μια εκ των κορυφαίων στιγμών του Pacino τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Εντυπωσιάζει επιδεικνύοντας αύρα σκληρού και περπατημένου ανθρώπου της πιάτσας, που περιμένει να αρπάξει την ευκαιρία που θα του δοθεί ώστε να αποδείξει στην πράξη την αξιοπιστία του χαρακτήρα του αλλά και το πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει εφόσον χρειαστεί. Ο Depp προσεγγίζει τον ρόλο του νεαρού μυστικού αστυνομικού, με συγκρατημένο ενθουσιασμό μπροστά στην ευκαιρία να αποδείξει την αξία του ενώ στην πορεία θα τρομάξει από το άτομο στο οποίο τείνει να εξελιχθεί.

Gilbert Grape (Τι τρώει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ - 1993)

Το “Τι τρώει τον Gilbert Grape ” είναι ίσως η πιο αξιόλογη ταινία που έχει παίξει ο Johnny Depp σε ολόκληρη την καριέρα του. Υποδυόμενος το νεαρό υπάλληλο σε μπακάλικο μιας μικρής κωμόπολης, γιό μιας γυναίκας διακοσίων πενήντα κιλών που δεν βγαίνει ποτέ από το σπίτι ενώ με δυσκολία σηκώνεται από τον καναπέ και μεγαλύτερος αδελφός ενός διανοητικά καθυστερημένου αγοριού που αρέσκεται στο να σκαρφαλώνει σε ψηλά μέρη όπου κατόπιν εγκλωβίζεται ανήμπορος να κατέβει (εκπληκτικός DiCaprio). Χωρίς ίχνος οίκτου προς τους χαρακτήρες, το φιλμ αποτυπώνει μια οικογένεια γεμάτη προβλήματα όμως λειτουργική, όπως φαίνεται μέσα από τα μάτια του Gilbert τον οποίο ενσαρκώνει με γνήσια ευαισθησία ο τότε αρεσκόμενος σε περιθωριακούς ρόλους Depp που είναι πειστικός και συμπαθητικός.

William Blake (Ο Νεκρός - 1995)

Στον Νεκρό του Jarmusch ο Depp παίζει έναν λογιστή ο οποίος ταξιδεύει στη Αμερικανική Δύση όπου του έχουν υποσχεθεί δουλειά ενώ στην πορεία αυτό αποδεικνύεται αναληθές κάτι το οποίο λειτουργεί περίπου σαν παγίδα για τον William που στην πορεία θα κατατρεχθεί από διάφορα δεινά. Όταν θα γνωριστεί με τον Κανένα, έναν Ινδιάνο, θα βρει την στήριξη που χρειάζονταν προς τον τελικό του προορισμό . Όχι μια εκ των κορυφαίων ταινιών που έχει λάβει μέρος ο Depp κατά τον γράφοντα, αν και ο ίδιος παίζει κατάλληλα και το πρόσωπο του γράφει σωστά στην εξαιρετική ασπρόμαυρη διεύθυνση φωτογραφίας κάτι που συνοδευόμενο από το μοναδικό γραντζούνισμα της κιθάρας του Neil Young, χάρισαν στην ταινία και στον ίδιο το Depp σπουδαία συμπάθεια στην σινεφίλ κοινότητα.

Raoul Duke (Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας - 1998)

Σε αυτό το σχεδόν cult φιλμ - ψυχεδελική οδύσσεια του Terry Gilliam, ο Depp υποδύεται τον Raoul Duke, δημοσιογράφο όπου με συντροφιά τον δικηγόρο του, Gonzo -που υποδύεται ο σπουδαίος εδώ Benicio DelToro- ταξιδεύουν οδικώς υπό την επήρεια ναρκωτικών και ένα πορτ μπαγκάζ γεμάτο παραισθησιογόνα στο Λας Βέγκας, όπου ο Duke έχει σταλεί να καλύψει έναν αγώνα μοτοσικλέτας. Ο Depp που είναι σχεδόν αγνώριστος σε αυτό τον ρόλο έχει εδώ μια εκ των κορυφαίων στιγμών του αφού έχει μεταμορφωθεί στον Hunter S. Thompson, συγγραφέα του ομώνυμου αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος.