Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣHail Spirit Noir - Eden in Reverse

Hail Spirit Noir - Eden in Reverse

Σαν χθες θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα ζωντανά τους Hail Spirit Noir, ήταν στο Piraeus Academy όταν είχαν παίξει support στους Rotting Christ. Θα το έλεγες και “έρωτας με την πρώτη ματιά”, καθώς μέχρι τότε δεν τους είχα δώσει μεγάλη σημασία, αλλά η εμφάνιση τους ήταν τέτοια που με έκανε να αναθεωρήσω και από τότε να τους παρακολουθώ όσο πιο “στενά” μπορώ.

Όσοι ανήκουν στην ίδια κατηγορία με εμένα, από τις πρώτες δουλειές των Θεσσαλονικιών θα είχαν καταλάβει πως μιλάμε για μία μπάντα που δεν υπάρχει ετικέτα που να μπορεί να την περιγράψει επαρκώς. Ίσως μέχρι και το “Mayhem In Blue” η περιγραφή Black Metal με έντονα psychedelic rock στοιχεία να ανταποκρινόταν σε ένα βαθμό ως περιγραφή, αλλά πάντα καιροφυλακτούσε το progressive στοιχείο, το οποίο πλέον βγαίνει μπροστά με μία μοναδικά occult αισθητική.

Πάμε αρχικά να πούμε μερικά γενικά πράγματα για το “Eden in Reverse”. Το πρώτο που πρέπει να σημειώσουμε και να κρατήσουμε είναι ότι πρόκειται για μία αδιανόητη Δ-Ι-Σ-Κ-Α-Ρ-Α. Συνθετικά είναι άρτιο και συμπαγές, εκτελεστικά άριστο και η παραγωγή του κρύσταλλο, δηλαδή τί άλλο να ζητήσει κάποιος από ένα album. Βέβαια ελλοχεύει ο κίνδυνος να είναι εντελώς “απρόσωπο” όπως τόσες και τόσες κυκλοφορίες του είδους (ονόματα και θέατρα δε θίγουμε), όμως οι βορειοελλαδίτες όχι απλά τον αποφεύγουν, αλλά μάλιστα του “κάνουν πλάκα” καθώς ο δίσκος είναι γεμάτος εναλλαγές συναισθημάτων. Συναισθήματα τα οποία είναι δοσμένα πάντα σε μία noir αισθητική, πράγμα που βοηθάει και στη συνοχή.

Να υπενθυμίσω ότι μιλάμε για μία κυκλοφορία η οποία θεματικά περιστρέφεται γύρω από τον έμφυτο φόβο του ανθρώπου γύρω από την εξέλιξη. Όταν καταπιάνεσαι με τόσο βαθιά και σύνθετα ζητήματα, είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις δύο πράγματα: α) να τα αποτυπώσεις μουσικά και β) να μην χαωθείς. Οι HSN πετυχαίνουν και τα δύο μαεστρικά.

Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένος και να αναλύσουμε λίγο παραπάνω το Eden in Reverse, το οποίο άνετα θα μπορούσε να είναι το soundtrack του Blair Witch Project. But make no mistakes (ακούγεται καλύτερα από το “μη γελιέστε”) εμείς είμαστε αυτοί που στέκονται και κοιτούν τον τοίχο και το συγκρότημα η μάγισσα. Ο εκκεντρικός ήχος των Hail Spirit Noir έχει εξελιχθεί σε τέτοιο σημείο, που κάνει το “Mayhem in Blue” να μοιάζει με μία ευχάριστη μεν, μακρινή δε, ανάμνηση. Η πρώτη σημαντική διαφοροποίηση του δίσκου είναι η πλήρης εγκατάλειψη των brutal φωνητικών, στο οποίο σαφώς παίζει καταλυτικό ρόλο η παρουσία του Cons Marg πίσω από το μικρόφωνο. Και μπορεί η σκληράδα που προσφέρουν τα brutal να απουσιάζει, όμως ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύει Κωνσταντινος Μαργαρίτης θυμίζουν ένα σαρδόνιο χαμόγελο, γεγονός που βοηθάει στο χτίσιμο μίας απόκοσμης ατμόσφαιρας. Φανταστείτε το νωθρό ύφος του Maynard να ενώνεται με την βραχνάδα και την εκφραστικότητα του Tomi Joutsen. Ναι, είναι τόσο καλά!

Στην προσπάθεια μου να αποδώσω τον δίσκο γραπτώς, κατάλαβα ότι έχουμε να κάνουμε με ένα concept album, παρ’ ότι δεν προωθήθηκε ως τέτοιο. Το άνοιγμα γίνεται με ένα ιντερλούδιο περίπου δύο λεπτών, όπου το synth κυριαρχεί, θέτοντας τη βάση πάνω στην οποία θα κινηθεί ηχητικά ο δίσκος. Τα space ambient (αλήθεια δεν μπορώ να τα περιγράψω αλλιώς) μονοπάτια του “Darwinian Beasts” διαδέχεται η επιθετικότητα του “Incense Swirls”. Για να καταλάβετε λίγο καλύτερα, σκεφτείτε τους A Perfect Circle σε μία απείρως πιο επιθετική εκδοχή, να συνεργάζονται με Carpenter Brut. “Μπουκωμένα” και επιθετικά riffs, στρώνουν ένα μαγευτικό ρυθμικό χαλί, με κάποια υπέροχα κιθαριστικά θέματα να ξεπετάγονται από το πουθενά δίνοντας το καθένα τον δικό του ξεχωριστό τόνο. Στα εφτά λεπτά που διαρκεί, ακούμε ιδέες που για άλλους θα αποτελούσαν υλικό δίσκου.

Το drumming που σκοπίμως παρέλειψα, θα λάβει την απαιτούμενη αναφορά του στο “Alien Lip Reading”. Όπως και στο προηγούμενο κομμάτι, έτσι και εδώ ακούμε τύμπανα πρωταγωνιστές και όχι «απλά ρυθμικό συμπλήρωμα». Ειδικό δε με λες, αλλά έναν σύνθετο ρυθμό μπορώ να τον ξεχωρίσω και στο εν λόγω κομμάτι, τέτοιοι υπάρχουν πολλοί και η μετάβαση από τον έναν στον άλλον γίνεται με τρομερά smooth τρόπο. Όμως συνεισφορά τους δεν σταματά εδώ, καθώς το αίσθημα αγωνίας που υπάρχει, σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε αυτά. Τέλος, εδώ έχω να κάνω τη μοναδική μου παρατήρηση, αφού νομίζω ότι θα ταίριαζαν κάποια growls σε μερικά σημεία, όμως και χωρίς αυτά μια χαρά κομματάρα είναι.

Εν συνεχεία ακούμε το πρώτο single που δόθηκε στη δημοσιότητα, το “Crossroads”. Με το feat που κάνει ο Lazare των Borknagar, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει συμμετοχή σε δύο από τους καλύτερους δίσκους της σεζόν (Σεπτέμβρη με Σεπτέμβρη). Φαντάζομαι ότι όλοι το έχουμε ακούσει, οπότε δε θα σταθώ, απλά πρέπει να καταγράψω πόσο ταιριαστή είναι αυτή η συνεργασία. Μεταξύ των δύο singles, παρεμβάλλεται το instru-mental “The Devil’s Blind Spot”. Βρίσκουμε λοιπόν την αφορμή που θέλουμε ώστε να αναφερθούμε στα πλήκτρα του δίσκου, τα οποία έχουν τον πλέον εξέχοντα ρόλο. Έντονες ‘70s πινελιές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι θυμίζουν Pink Floyd ως προς την ψυχεδέλεια, αλλά ίσως τα αδικήσουμε, με την έννοια ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι «παλιομοδίτικα» και ξεπερασμένα. Γενικά μου αρέσει πολύ το πάντρεμα του metal με την ηλεκτρονική μουσική – ή έστω χαρακτηριστικών της – όμως συνήθως γίνεται με συρραπτικό και το αποτέλεσμα χωλαίνει. Στην περίπτωση των HSN, η συνύπαρξη αυτών των δύο στοιχείων, με την ιδιαιτερότητά της, παίρνει υψηλότατο βαθμό.

Το κλείσιμο του δίσκου ακούει στο όνομα “Automata 1980” και είναι δέκα λεπτά υπέροχης progressive παράνοιας. Παρομοίασα τον δίσκο με το Blair Witch Project, έρχομαι όμως να αναιρέσω τον εαυτό μου (εκεί έχει φτάσει η παράνοια μου) και να το παρομοιάσω με το “Stranger Things”, που όπως η σειρά του Netflix διέπεται από μία ‘80s αισθητική, με σημερινά όμως μέσα, έτσι το “Eden in Reverse”, πατάει πάνω σε φόρμες που προϋπάρχουν, όμως είναι τόσες πολλές και τόσο αριστοτεχνικά δεμένες που είναι πάρα πολύ δύσκολο να τις απομονώσεις και στην τελική δεν υπάρχει λόγος. Εν ολίγοις, οι Hail Spirit Noir μας παρουσίασαν τον δίσκο της χρονιάς και αν δεν ήταν η καραντίνα, θα έλεγα με βεβαιότητα ότι θα τους άλλαζε status ως μπάντα, αν και θεωρώ ότι ούτως ή άλλως θα συμβεί. Και κάπως έτσι, κλείνει το πρώτο μου δεκάρι στο depart.gr.

 

Χαῖρε πνεῦμα σκοτεινό

Rating: 

 10


Εταιρεία: Agonia Records
Genre: Progressive Metal
Παραγωγός: Dimitrios Douvras
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 19/06/2020
Band Links: Facebook, Spotify, Bandcamp

Τελευταία