Boris - NO

Οι Boris με άνεση μπορούν να κανακεύονται πως είναι μια από τις σημαντικότερες μπάντες της Ιαπωνίας και δη μια από τις πιο ηχητικά ποικιλόμορφες στην αντίληψή τους περί θορύβου. Είναι η μπάντα που έχει σκαλίσει σχεδόν κάθε μουσικό ιδίωμα το οποίο άπτεται της πειραματικής παραμόρφωσης, καταλήγοντας σε ένα στυλ καθαρά προσωπικό. Από μονολιθικό drone και harsh noise, μέχρι γκαζωμένες stoner στιγμές και dreampop περάσματα διαμέσω του post rock, έγιναν το power trio που δε μπορείς να προβλέψεις το επόμενο βήμα τους με ασφάλεια. Και πως θα μπορούσαν όταν έχουν συνεργαστεί με μεγαθήρια της japanoise σκηνής όπως τον Keiji Haino και τον Merzbow ενώ οι Sunn O))) έχουν συμπράξει μαζί τους; Ο μπασίστας/τραγουδιστής Takeshi, ο ντράμερ/τραγουδιστής/μορφάρα Atsuo και η κιθαρίστρια Wata έχουν χαράξει έναν ολόδικό τους δρόμο.

Το εικοστό έβδομο (ναι, πολυγραφότατοι) album τους με τον περιεκτικό τίτλο ΝΟ είναι μια ακόμα στροφή στον ήχο τους μετά από μια πολυετή παρουσία. Όταν έχουν παίξει σχεδόν τα πάντα μέχρι στιγμής, πως μπορούν να ταράξουν τα νερά; Κάνοντας την απρόβλεπτη κίνηση και ξεδίνοντας με έναν δίσκο που ακροβατεί ανάμεσα στο crust punk και το sludge. Σε περίεργους καιρούς εξακολουθούν να κάνουν περίεργες επιλογές και τελικά να δικαιώνονται με τρόπο που εντυπωσιάζει.

Από τις κοφτές, βαριές κι ασήκωτες νότες του εναρκτήριου "Genesis" που παραπέμπουν ευθέως στους μέντορες τους, Melvins, δε μπορεί κανείς να προβλέψει τι θα ακολουθήσει, μέχρι που το "Anti-Gone" ξεκινάει και δίνει το σήμα για ανέβασμα ταχυτήτων. Φιλτραρισμένο μέσα από το δικό τους κριτήριο (το μελωδικό ρεφραίν του "Non Blood Lore" είναι τόσο Boris που θα μπορούσε να ανήκει και στο "Pink"), προσφέρουν ένα ιαπωνικής κοπής hardcore/crust με μοντέρνα ματιά. Ενδιάμεσα, όμως, δε διστάζουν να εμπλουτίσουν τη δομή του δίσκου και να αποφύγουν το τετριμμένο. Το "Zerkalo" (αναφορά στον Καθρέφτη του Tarkovsky, βεβαίως και το αγαπάμε) είναι ένας εφιαλτικός sludge βούρκος, πνιγηρός, ασήκωτος και με τα σκισμένα φωνητικά να τον αναδεικνύουν. Η αιθέρια νότα στο τσιτωμένο "HxCxHxC –Perforation Line"- που ακολουθεί, εξαγνίζει τον εφιάλτη που προηγήθηκε για να επιστρέψουμε πίσω στα κοψίματα του "Kikinoue" και το περίεργο thrash του "Lust".

Η τριάδα που κλείνει τον δίσκο ξεκινά με μια διασκευή στο "Fundamental Error" των Ιαπώνων cult θρύλων του hardcore, Gudon. Λίγο πριν το τέλος, στο "Loveless" -ξεκάθαρη αναφορά στους My Bloody Valentine που προσφάτως είχαν διασκευάσει- προσφέρουν μια επτάλεπτη σύνθεση που ξεκινά με νεύρο και ταχύτητα για να καταλήξει σε ένα αιφνίδιο ψυχεδελικό άπλωμα. Το "Interlude" με το οποίο κλείνει ο δίσκος, φέρνει την αρμονία με το ονειρικό ambient κλίμα του και τους ψίθυρους της Wata, μια σχεδόν ζεν κατάληξη.

Μένω εντυπωσιασμένος με τη ροή του δίσκου, τις ιδέες του, το πόσο ζωντανός ακούγεται και κυρίως το πόσο αρνούνται να περιοριστούν σε κάποιες βασικές φόρμες, πολλώ δε μάλλω να το κάνουν με τόση επιτυχία. Ήδη μετρά πάνω από δέκα ακροάσεις. Δε με κόβω να σταματάω σύντομα. Αν στα προηγούμενα live τους έζησα ένα δέος ψυχεδελικής θορυβοποιίας, ανυπομονώ στην επόμενη εμφάνισή τους να χωθώ στο pit.  

Rating: 

 9


Εταιρεία: Self Released
Genre: Crust, Punk, Sludge, Noise
Παραγωγός: Boris
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 03/07/2020
Band Links: Boris, Facebook, Istagram, Twitter, SpotifyBandcamp

Τελευταία