Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣΌταν το Midnight Express έγινε ένα Breakfast Club

Όταν το Midnight Express έγινε ένα Breakfast Club

Φωτογραφίες: Γιάννα Φώτου

Η εβδομάδα που διανύουμε ήταν σε προσωπικό επίπεδο φορτωμένη με 80s νοσταλγία, αφού από τη μία ακούω νυχθημερόν τον καινούριο δίσκο των The Midnight, από την άλλη ανυπομονούσα για αυτή την επιστροφή στην εφηβεία που περίμενα με τη σαββατιάτικη προβολή του The Breakfast Club στο Midnight Express. Το Σάββατο έχει φτάσει, και αφού τελειώνουμε το καθιερωμένο ποτό πριν την προβολή παρέα με αγαπημένες φάτσες, ανηφορίζουμε τη Βαλτετσίου και περιμένουμε έξω από την αγαπημένη Ριβιέρα.

Η αλήθεια είναι ότι το Breakfast Club για μας που υπήρξαμε άγρια νιάτα στην εφηβεία είναι κάτι που μας έχει αγγίξει, έχουμε ταυτιστεί και πάνω από όλα αγαπάμε βαθύτατα, μέσα στην αμερικάνικη γραφικότητά του. Μπαίνω λοιπόν με την παρέα μου, άλλο ένα Breakfast Club κι εμείς (δύο ζευγάρια και ο υποφαινόμενος νέρντουλας) να χαρούμε αυτό το εφηβικό ξέσπασμα. Η ίδια η ταινία όμως, κάθε άλλο παρά εφηβικό ξέσπασμα είναι, κάτι που βέβαια έχουμε αναλύσει στο έπακρο. Δε μπορώ να μην σταθώ στην έναρξη της ταινίας, καθώς στους τίτλους αρχής, όλοι στο κοινό σιγοτραγουδάνε το “Don’t you forget about me” που παίζει από πίσω, κάνοντας το βράδυ εξ αρχής όμορφο. Κλεισμένοι μέσα σε ένα χώρο, πέντε άνθρωποι – σίγουρα όχι παιδιά – παλεύουν με τον εσωτερικό τους κόσμο, τις δυσλειτουργικές τους οικογένειες, τα συναισθήματα τους, κι έναν καθηγητή-προσωπογραφία του κοινωνικού συστήματος που είναι έτοιμο να τους καταδικάσει χωρίς καμία κριτική, να τους βάλει ταμπέλες και να τους τοποθετήσει εντός αρχετύπων τα οποία ποτέ κανείς τους δε ζήτησε.

Η ανάγκη αυτών των ατόμων να βρουν τα κοινά μεταξύ τους, τα σημεία αυτά που τους κάνουν ανθρώπους και όχι κατηγορίες, να περάσουν καλά χωρίς να τιμωρούνται ανούσια, αναδύεται με μαγευτικό τρόπο. Η χημεία της παρέας, μίας παρέας που ποτέ κανείς δε φαντάστηκε πως θα μπορούσε να είναι εφικτή σε ένα αμερικάνικο λύκειο των 80s, αναδύεται αβίαστα, καθώς σιγά σιγά οι τοίχοι πέφτουν, παρόλο που αρχικά προσπαθεί ο καθένας να κρατήσει τις αποστάσεις του και την ταυτότητα που του έχει επιβληθεί.

Η ταινία αυτή σε αγγίζει, γιατί έχεις υπάρξει εσύ στη θέση των πρωταγωνιστών. Έφηβος ή όχι, όλοι μας νιώθουμε στη δική μας σάρκα αυτή την καταπίεση που ο καθένας τους βιώνει ξεχωριστά. Η λύτρωση όμως, έρχεται στη συνειδητοποίηση ότι παρόλο που ο καθένας είναι μόνος σε αυτό που περνάει, οι στιγμές αυτές που μοιραζόμαστε πολλοί μαζί το τι περνάμε, μας κάνουν πιο δυνατούς. Η ανάγκη να ξεσπάσεις και να βγεις από το καλούπι στις μέρες μας είναι αστείρευτη, ενώ οι διέξοδοι για κάτι τέτοιο ελάχιστες, όπως και ο χρόνος.

Το τέλος του Breakfast Club με βρίσκει να σκέφτομαι όλα αυτά, με τη γροθιά στον αέρα να νιώθω πάλι για λίγο δεκάξι και έτοιμη να κατακτήσω τον κόσμο. Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να δημιουργούμε πιο συχνά Breakfast Clubs, χωρίς την αφορμή της τιμωρίας. Να καθόμαστε, μέσα στην προσωπική μας μιζέρια και να τη μοιραζόμαστε, να φύγει από πάνω μας, με ανθρώπους που δε θα πιστεύαμε ενδεχομένως ποτέ ότι θα ταιριάζαμε ή και άλλους που θα ήμασταν σίγουροι. Ταιριαστό λοιπόν το να απολαύσει η παρέα του Midnight Express τη συγκεκριμένη ταινία γιατί ας παραδεχτούμε ότι αυτή η καθιερωμένη μάζωξη του Σαββάτου με ανθρώπους που κάποτε μας ήταν άγνωστοι, λειτουργεί πραγματικά σαν Breakfast Club για πολλούς από εμάς. Μέχρι την επόμενη προβολή, να μην ξεχάσουμε ότι, “When you grow up, your heart dies”, γι’ αυτό ας φροντίσουμε μέσα μας να μη μεγαλώνουμε ποτέ.

Τελευταία