Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΟ κανόνας υπακοής του Samurai Cop

Ο κανόνας υπακοής του Samurai Cop

Οι κακές ταινίες πολεμικών τεχνών αποτελούν το Ελντοράντο του κακού κινηματογράφου. Και όταν λέμε κακές ταινίες πολεμικών τεχνών, δεν εννοούμε απαραίτητα τις φτηνές ταινίες από Χονγκ Κονγκ που αν δεν είσαι μέλος των Wu Tang πιθανόν να μη γνωρίζεις. Εννοούμε τις αμερικάνικες απόπειρες πάνω στο ιδίωμα, τις ταινίες που προκαλούν αβίαστα μια αμηχανία αρχικά και στη συνέχεια οδηγούν στο πιο πηγαίο γέλιο. Προσοχή όμως: δε λέμε πουθενά ότι θα τις μισήσεις ή θα τις πετάξεις, αλλά θα τις αγαπήσεις και θα προσπαθήσεις να διαδώσεις την ύπαρξή τους σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μερίδα κόσμου. Και αν το Samurai Cop, η ταινία που θα δούμε ευλαβικά το βράδυ του Σαββάτου σε Ριβιέρα και Βοξ, ευγενική χορηγία του Midnight Express δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια, τότε περιμένουμε να ακούσουμε τις αντιπροτάσεις.

Μια παραγωγή που βγήκε κατευθείαν σε βίντεο, μια από τις θρυλικότερες περούκες που έχουν καταγραφεί σε φιλμ, κακές σκηνές μαχών, ηθοποιοί που δεν είχαν ιδέα από υποκριτική, ένα πραγματικό αριστούργημα. Η ταινία του γνήσιου auteur Amir Shervan ήταν γραφτό να συμβεί από τη στιγμή που ο Shervan γνώρισε τον ηθοποιό Matt Hannon το 1990 και προχώρησαν στα γυρίσματα. Έστω κι αν κανείς από τους βασικούς ηθοποιούς δεν είχε γνώσεις υποκριτικής ή πολεμικών τεχνών, ενώ ο ίδιος ο Shervan δεν ήταν γνωστός για τη σκηνοθετική του δεινότητα. Έπρεπε να συμβεί κι έτσι κι έγινε. Υποταγή στον κώδικα των σαμουράι είναι αυτή.

Η πλοκή της ταινίας ακολουθεί τον επιθεωρητή Joe Marshall, έναν μύστη των πολεμικών τεχνών που έχει εκπαιδευτεί στα βάθη της Ιαπωνίας και την προσπάθεια αυτού να εξαρθρώσει μια σπείρα Ιαπώνων μαφιόζων με το ευφάνταστο όνομα Katana. Η συμμετοχή των Katana στο εμπόριο κοκαϊνης του Λος Αντζελες δεν έχει αφήσει αδιάφορη την αστυνομία και κάθε μέσο πρέπει να επιστρατευθεί για να λήξει η τυραννία τους. Έστω κι αν χρειαστεί να χυθεί πολύ αίμα για να συμβεί κάτι τέτοιο.

Μέσα από ανεκδιήγητες (τουτέστιν υπέροχες) σκηνές δράσης, σενάριο που σε κάνει να απορείς για την πνευματική κατάσταση του δημιουργού του, υπερβολική –ή εντελώς απούσα- ερμηνεία και μια σκηνοθεσία που δείχνει παντελή άγνοια του βασικού κινηματογραφικού λεξιλόγιου, το Samurai Cop καταφέρνει να αγγίξει το απόλυτο μηδέν. Όπως ξέρουμε, όμως, χωρίς το μηδέν δε μπορεί να υπάρξει το καθαρό δέκα και γι’ αυτό καταλήγει να ‘ναι μια πλήρως ανένοχη απόλαυση. Η επιτυχία της έγκειται όχι στην κοροϊδία του πόσο κακή είναι, αλλά στο πόσο πηγαία φαίνεται η κάθε με κάθε αστοχία της. Δε μοιάζει με παρωδία, ούτε με κωμωδία. Κανένας, όσο ταλέντο και να έχει, δε μπορεί να σκηνοθετήσει κάτι τόσο ατόφια λάθος, θέλει αγνότητα και άγνοια. Και το Samurai Cop τα έχει και τα δύο. Η σκηνή που φανερώνει την «ευφράδεια» του Hannon στα ιαπωνικά είναι μια πλήρης απεικόνιση του τι ακριβώς είναι αυτή η ταινία. Και με τον ίδιο άτσαλο τρόπο που πεθαίνει κάθε κομπάρσος στην ταινία, "πεθαίνει" και ο θεατής. Μόνο που αντί για αίμα του φεύγουν χάχανα. Μια ταινία σωστή κατάνα κατ’ αυτήν την έννοια. Εδώ μιλάμε για ταινία την οποία σκίαζε ο θρύλος πως η αυθεντική κόπια της βρέθηκε ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΣΤΡΟ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Μπορεί ως ταινία να "σκότωσε" τις καριέρες των Shervan και Hannon, όμως το Ίντερνετ ήταν αρκετό για να την ξαναφέρει στην επιφάνεια, να της δώσει ένα κύρος ανάλογο του The Room και να οδηγήσει σε ένα σίκουελ το 2015. Αρα να περάσει αβίαστα στη σφαίρα του μυθικού. Και αυτό το Σάββατο έχουμε την ευκαιρία να τη δούμε στη μεγάλη οθόνη με τους μεγαλύτερους εραστές του καλού κακού κινηματογράφου, τα παιδιά από το podcast The Film Pit να την προλογίζουν. Αρνείστε την ευκαιρία; Προσέχτε τα κεφάλια σας, μην τυχόν και βρεθούν πάνω σε κάποιο πιάνο.

 

Τελευταία