Αρχική DEPARTISTS8EPARTChris Cornell - The day he tried to live

Chris Cornell - The day he tried to live

20 Ιουλίου, 1964. Η μέρα που έρχεται στη ζωή μία από τις πιο ταλαντούχες φωνές στην ιστορία του rock, ο Chris Cornell. Το ταξίδι του στα δυο από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της σκηνής, Soundgarden και Audioslave, δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο, και η φωνή του δε βρήκε ποτέ της άξιο ανταγωνιστή.

18 Μαϊου, 2017. Ο Cornell φεύγει, με έναν τρόπο άδοξο και στενάχωρο, γεμίζοντας γύρω του θλίψη, χάνοντας τη μάχη με το τέρας που τον καταδίωκε σε όλη του τη ζωή, χάρισε όμως δύναμη σε εκατομμύρια κόσμου.

20 Ιουλίου, 2017. Λίγους μήνες αργότερα από το πικρό αυτό γεγονός, ανήμερα των γενεθλίων του Chris Cornell, ο καρδιακός του φίλος και συν-μαχητής με το θηρίο της κατάθλιψης, Chester Bennington των Linkin Park, φεύγει για να βρει το φίλο του.

Η ομάδα του depart, ενώνει την αγάπη της για να γράψει δύο λόγια και για τους δύο αυτούς ανθρώπους, που τόσο μας σημάδεψαν όλους με την κοινή τους πορεία και τέλος. Στο παρόν κείμενο, ακολουθούν 8 κομμάτια με τα φωνητικά του Chris Cornell που αγαπάμε ανιδιοτελώς.
 

Right turn - Alice in Mudgarden
Γυρνάμε κάπου πίσω στην εφηβεία, τη μέρα που γυρνάω περιχαρής με το διπλό βινύλιο των Alice in Chains, "Jar of flies/Sap" στο σπίτι, και το βάζω να λιώσει. Τότε δεν ήξερα πολλά πράγματα για σκηνές και λεπτομέρειες, σίγουρα όμως είχα έναν παθολογικό έρωτα για τους Alice. Όπως γυρνάνε οι στροφές, φτάνω στο μοναδικό κομμάτι που δε γνώριζα πριν κάνω αυτή την αγορά. Αυτό το κομμάτι είναι το "Right turn". Και όπως παίζει, ακούω ξαφνικά μία φωνή που ξέρω ότι δεν είναι του Staley. Και την ερωτεύομαι. Φυσικά αυτή η φωνή είναι του Chris Cornell στο δεύτερο verse του "Right turn". Το κομμάτι έχει φυσικά τη στάμπα της γλυκόπικρης ατμόσφαιρας, σήμα κατατεθέν των Alice in Chains, που χτίζεται σε άλλο επίπεδο με τα φωνητικά τόσο του Cornell, όσο και του Mark Arm των Mudhoney. Γι' αυτό το λόγο, οι Alice in Chains δίνουν τα credits του κομματιού στο ανύπαρκτο συγκρότημα "Alice in Mudgarden". Με αυτή την "περίεργη στροφή" ξεκινάει εμένα η ιστορία μου, σε μια πορεία αναζήτησης και εξοικείωσης της περσόνας και της μουσικής αυτής της φωνής που με άφησε παγωμένη να κοιτάω τον τοίχο.  
 

Show me how to live - Audioslave
 

"And with the early dawn moving right along 
 
I couldn't buy an eyeful of sleep  

And in the aching night under satelites 

I was not received"
To rock and roll είναι μεγαλύτερο από μένα και από σένα, μάλλον, γιατί είναι μία ιδέα. Οι κιθάρες στην αρχή του "Show me how to live" φροντίζουν να στο θυμίσουν αυτό από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ο πρωταγωνιστής όμως που κάνει outshine (αστεία που είμαι) όλα τα υπόλοιπα, είναι σαφώς η φωνή του Chris Cornell. Από το απαλό του μουρμούρισμα πάνω στη μελωδία της εισαγωγής, μέχρι την εκρηκτική του ερμηνεία στο ρεφρέν που διαλύει τοίχους, κλέβει από όλους και από όλα την παράσταση. Η κραυγή αγωνίας του να βρει αυτό που πραγματικά είναι η ζωή και το πως να το διαχειριστεί περνά από την πραγματική ζωή στο μουσικό επίπεδο και σε ανατριχιάζει με την ευθύτητα και την ειλικρίνειά της. Η σχέση του δε με τα πιστεύω και τη θρησκεία, μια μάχη που δίνει προσωπικά και στιχουργικά, εδώ φαίνεται ένα καρφί στο κεφάλι (και αλλού σατιρίζεται, όπως για παράδειγμα στο επίσης πολυαγαπημένο κομμάτι "Jesus Christ Pose"). Η τραγική ειρωνεία εδώ είναι, πως για μένα ο Cornell και η μουσική του ήταν ζωντανοί και σημαντικοί παράγοντες για να αποφασίσω πως θέλω να ζήσω. Και με στεναχωρεί βαθύτατα που εκείνος στον ίδιο αγώνα, δεν το κατάφερε. Πες το προοικονομία, πες το η προαναφερθείσα ειρωνεία, καταλήγουμε όμως στο γεγονός ότι το φώναξε. Και όλοι μας θα βαράμε τοίχους κάθε φορά που ακούγεται από κάπου η πρώτη νότα αυτού του ρεφρέν. 

 

Like a stone - Audioslave

Μια εκ των υστέρων προφητική ελεγεία σαν κεκαλυμμένη απολογία. Ποιανού είναι το σπίτι που αναφέρεται το τραγούδι και τι σημασία έχει όταν ο ακροατής προβάλει πάνω σ’ αυτό; Ένα αγαπημένος, αδελφικός φίλος, ταίρι, γονιός και ποια η σημασία αν εσύ απλά πρέπει να περιμένεις; Η παρουσίαση της κατάστασης, το πριν και πλέον περιμένεις σαν την πέτρα σταθερός μέχρι να σε συναντήσει ο άλλος. Φυσικά και το τέλος σηματοδοτείται με μια πέτρα και τότε μόνο πραγματικά έχουμε να περιμένουμε τις άλλες ψυχές. Η φράση του Morello στην κιθάρα σαν ηλεκτρονικά δάκρυα που σκάνε, η μπασογραμμή σαν χτύπος καρδιάς, ντραμς χτυπήματα στην σπαραξικάρδια ψυχή του καημού που βγαίνει στο μέταλλο του Cornell. Μέτα(φυσική) κατάληξη να μείνει αυτό το τραγούδι σαν tribute για τον αδικοχαμένο τραγουδιστή, μια φορά με τη λυρική φωνή του Serj Tankian και συνήθως του κοινού σε κάθε συναυλία των Prophets Of Rage, στιγμή ανατριχίλας και μοναδικός ταιριαστός φόρος τιμής. Πολλές φορές με το μπάσο να δίνει μόνο του τον παλμό. Θυμόμαστε τον προφήτη Chris μέσω της εκπληρωμένης προφητείας του.

Στέφανος Αρταβάνης

 

Jesus Christ Pose - Soundgarden

Βασικός και απαράβατος κανόνας: αν άκουγες λίγο πιο σκληρή μουσική κάπου εκεί στο γυμνάσιο και έπαιζες (αναπόφευκτα) San Andreas, θα είχες το ραδιόφωνο σταθερά γυρισμένο στο Radio X. Και εξίσου αναπόφευκτα θα ερχόσουν σε επαφή με το "Rusty Cage" των Soundgarden. Στο οποίο πλην της αντήχησης του εισαγωγικού ριφφ, δε γινόταν να μη σου τραβήξει το ενδιαφέρον η φωνή του Chris Cornell. Το γυμνάσιο έγινε λύκειο, τα CD άρχισαν να αυξάνονται και κάπου εκεί έπεσε και το "Badmotorfinger" στη συλλογή σου. Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.

Μιλώντας περί Cornell, αν θα τον θυμάμαι για ένα τραγούδι, αυτό δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το "Jesus Christ Pose". Εμβληματικό κομμάτι σίγουρα και δίκαια. Γιατί; Γιατί δε χρειάζεται να δεις το καλειδοσκοπικό βιντεοκλίπ του για να αντιληφθείς τα «χρώματά» του. Τόσο τα tribal τύμπανα, όσο και η «Φόβος Και Παράνοια στο Λας Βέγκας» κιθάρα του σε ψυχανεμίζουν για μια από τις χαρακτηριστικότερες ερμηνείες ενός μοναδικού ταλέντου. Ενός ταλέντου που ελίσσεται με τη μεγαλύτερη των ευκολιών ανάμεσα στο υψίφωνο και το γρέτζο και καταλήγει να είναι η πολεμική σειρήνα μιας εγκεφαλικής σύρραξης. Αν το Seattle της δεκαετίας του ’90 ήταν διονυσιακό μυστήριο μέσα στους τόνους ηρωίνης του, ο Cornell ήταν επικεφαλής των μαινάδων.

 
 
 
 
 
Black hole sun - Soundgarden

Chris Cornell. Ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία, με το που έσκασε αυτή η φωνή στα παγκόσμια μουσικά δρώμενα σηκώσαμε ψηλά τα χέρια. Όπου και να συμμετείχε άφησε έργο που θα μνημονεύεται για χρόνια. Soundgarden, Audioslave, προσωπικά projects, κουμπαριές. Όλα ένα κι ένα. Ακόμα κι αυτά που δεν ήταν δικά του (ψάξτε live των Audioslave και δείτε πόσο Cornell γίνονται ακόμα και τα κομμάτια των RATM). Η επιλογή μου δεν ξέρω αν είναι η κορυφαία, σίγουρα είναι σουξέ, και σίγουρα μου άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της με το που άκουσα το τραγούδι και είδα το βίντεοκλιπ στο MTV. Το αργόσυρτο ύφος του κομματιού και ο χαρακτηριστικός ράθυμος τρόπος με τον οποίο ερμηνεύει ο Cornell “κουμπώνουν” ιδανικά με το αλλόκοτο βίντεο. Συν ότι βρίσκεται μέσα στη δισκάρα που λέγεται “Superunknown”

Βαγγέλης Τσιμπλάκης

 

Cochise - Soundgarden 

"Go on and save yourself

And take it out on me"

Ο Chris Cornell από μόνος του, ήταν μια hard rock λαίλαπα που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της. Ο συνδυασμός αυτής της θεόσταλτης φωνής με το power trio των πρώην Rage Against The Machine, έφερε ανεκτίμητα τραγούδια στην alternative / grunge / hard rock σκηνή τη δεκαετία των ‘00s. Το supergroup των Audioslave συστήθηκε στο κοινό το 2002 με το single Cochise, ένα από τα τοπ τραγούδια που μπορεί να ακούσει κανείς τον Cornell να τραγουδάει σπάζοντας κάθε κοντέρ ερμηνείας του είδους, βάζοντας νέους άφταστους στόχους σε επίδοξους τραγουδιστές. Ορμητικά, σχεδόν επιθετικά, με ασυγκράτητα γκάζια και ηλεκτρισμένη δυναμική, παρασύρει τον ακροατή σε έναν στρόβιλο γιορτής της ζωής, υπνωτίζοντάς τον να δυναμώσει την ένταση και να τραγουδήσει (ποτέ ψιθυριστά).

'Aννα Δρόσου 

 

Seasons - Soundgarden

Το 1992 οι Soundgarden είχαν ήδη καταφέρει να κερδίσουν οπαδούς και κριτικούς, καταφέρνοντας μια σημαντική τομή στην ιστορία της μουσικής. Με μπροστάρη τον Cornell, η μπάντα έδινε… ρέστα. Για αυτό κυρίως τον λόγο όταν το "Seasons" κυκλοφόρησε ως μέρος του soundtrack για τη ταινία "Singles" του Cameron Crowe το 1992, έμειναν όλοι με το στόμα ανοιχτό. Γνώριζαν ότι ο Cornell έχει μια γιγάντια φωνή. Και όμως, αυτός απέδειξε πως έχει κολοσσιαία. Μια ανεπανάληπτη μπαλάντα η οποία θα μας θυμίζει πάντα -μεταξύ άλλων- πως οι grunge καλλιτέχνες, έχουν μέσα τους μερικές από τις κορυφαίες μπαλάντες που μπορούν να “γεννηθούν”. Για την ιστορία, το "Singles" ασχολείται με τη grunge σκηνή των 90s και αξίζει αρκετά σαν ταινία, τη συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Κώστας Παπανικολάου

 

Hunger Strike - Temple of the dog

Η σκέψη του Chris Cornell μου φέρνει αυτόματα στο μυαλό το βροχερό Seattle και τα σπουδαία πράματα που γίνονταν εκεί στις απαρχές των 90's. Στο άκουσμα του Cornell το πρώτο πράμα που ξεστομίζεις είναι οι Soundgarden αλλά προσωπικά θα προτιμήσω τους Temple of the Dog και συγκεκριμένα το "Hunger Strike", ένα κομμάτι που από όπου και να το πιάσεις ευωδιάζει ιστορία.

Το 1990 μετά το θάνατο του πολύ καλού του φίλου Andrew Wood των Mother Love Bone, ο Cornell σαν φόρο τιμής και μέσα σε βαριά συναισθηματική κατάσταση άρχισε να γράφει τραγούδια. Τα τραγούδια άρχισαν να γίνονται άλμπουμ. Το σχήμα ονομάστηκε Temple of the Dog από ένα στίχο της μπάντας του Wood.

Το τελευταίο κομμάτι που έγραψε ο Cornell ήταν το "Hunger Strike" που τελειοποιήθηκε με την συνδρομή του γείτονά του Eddie Vedder στα φωνητικά. Το "Hunger Strike" ηχογραφήθηκε στις 8 Οκτωβρίου και εκείνη την ημέρα ο Vedder θα πήγαινε να συναντήσει τα υπόλοιπα μέλη της νέας του μπάντας που αργότερα θα ονομάζονταν Pearl Jam.

Στο βίντεοκλιπ του λοιπόν βλέπετε 2 μέλη των Soundgarden (Cornell, Cameron) με τη σύμπραξη των Pearl Jam!! Κάποια στιγμή στο βίντεο παίρνει το μάτι σου και το Bainbridge Island, το μέρος όπου μεγάλωσε ο Wood, σαφής ένδειξη αποχαιρετισμού του Cornell στο φίλο του. Θα ήθελα να ελπίζω πως οι δυο τους πλέον φωτίζουν από ψηλά τις ζωές μας όπως ο φάρος που βλέπεις στο "Hunger Strike". I'm not crying, you are.

Γεώργιος Γράντης

 

 

 

 

Τελευταία