Αρχική POP CULTUREGAMINGΌλη μου η ζωή, δράκοι και μπουντρούμια

Όλη μου η ζωή, δράκοι και μπουντρούμια

Κάποτε, με ρώτησε κάποιος "Ρε φίλε, τι ευχαρίστηση βρίσκεις στο να παίζεις με φιγούρες, πολεμιστές, μάγους, και ξωτικά; Πέντε χρονών είσαι;". Ομολογώ ανοιχτά πως για λίγα δευτερόλεπτα ήθελα απλώς να φύγω, κυρίως διότι δεν μπορούσε το μυαλό μου να χωρέσει ότι υπάρχει κάποιος που πραγματικά πιστεύει πως όσοι λατρεύουν το χώρο της φαντασίας και των παιχνιδιών ρόλων είναι ακόμη... παιδάκια σε νοητικό επίπεδο.

Αν πάλι, είσαι άτομο που αναρωτιέται γιατί παίζουμε παιχνίδια ρόλων και θέλεις απλώς να μάθεις, μείνε μαζί μου


Εν τέλει, αποφάσισα να του εξηγήσω ότι το Dungeons & Dragons άλλαξε τη ζωή μου ραγδαία και με βοήθησε να διαχειριστώ αμέτρητες δυσκολίες -κυρίως συναισθηματικής φύσης- τις οποίες κλήθηκα να αντιμετωπίσω μόνος μου κατά την εφηβεία. Του ανέλυσα πως το διαζύγιο των γονιών μου πέρασε... νερό χάρη στον Tordek Stoneshield, έναν νάνο πολεμιστή που κοίταζε στα μάτια (μεταφορικά, προφανώς) έως και δράκους, πως η οργή μου για τα περιστατικά σεξισμού που έβλεπα μπροστά μου εκφραζόταν μέσω ενός φανταστικού κόσμου στον οποίο έσπαγα τα μούτρα σε τραμπούκους και πολεμούσα το bullying, και άλλα πολλά.

Δεν κατάλαβε φυσικά. Δεν με ένοιαζε κιόλας. Μου αρκούσε που δεν θα με ξαναρωτούσε ποτέ ο συγκεκριμένος. Αν πάλι, είσαι άτομο που αναρωτιέται γιατί παίζουμε παιχνίδια ρόλων και θέλεις απλώς να μάθεις, μείνε μαζί μου.

Σήμερα, θα πάμε ένα ταξίδι σε παράλληλα σύμπαντα, εκεί όπου ο "καλός" μπορεί όντως, έστω και μια φορά, να ξεχωρίσει. Εκεί που ο "κακός", έστω και μια φορά, μπορεί να τιμωρηθεί. Εκεί όπου οι "θεοί" είναι δυνάμεις που όντως παίρνουν ενέργεια από τους πιστούς τους, και τους ανταμείβουν με μαγεία. Και όπου το να έχεις μια δική σου επιχείρηση ενώ παράλληλα πολεμάς μυθικά πλάσματα, μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Για μερικές ώρες.

Πάμε;

Εν αρχή, Gary Gygax

Αν αναρωτιέστε με ποια αφορμή δημιουργήθηκε αυτό το αφιέρωμα, το ονοματεπώνυμο βρίσκεται ακριβώς από πάνω. Ο άνθρωπος στον οποίο εμείς, οι λάτρεις του φανταστικού, οφείλουμε τα πάντα. Ο Gagy Gygax γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1938 στο Chicago του Illinois των ΗΠΑ. Από πολύ μικρή ηλικία αντιλήφθηκε την αγάπη του για συγγραφείς του απόκοσμου και του φανταστικού όπως H. P. Lovecraft, J.R.R. Tolkien, Edgar Burroughs, Robert Howard, Jack Vance, και Fritz Leiber.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, παιδικός φίλος του τον μύησε στο «Gettysburg», επιτραπέζιο παιχνίδι της Avalon Hill του 1958 το οποίο αποτελεί αναπαράσταση της μάχης του Gettysburg, μέρους του Αμερικανικού Εμφυλίου. Αυτό ήταν η αρχή των πάντων. Ο ενθουσιασμός του για τα επιτραπέζια παιχνίδια εκτοξεύθηκε και το 1974, αφού πρώτα είχε φτιάξει το επιτραπέζιο «Wargames» και είχε ιδρύσει την TSR (Tactical Studies Rules), κυκλοφορεί με τον Dave Arneson το «Dungeons & Dragons».

Το εξώφυλλο της 1ης έκδοσης του Dungeons & Dragons

Τι είναι το Dungeons & Dragons;

Δεν θα σας κουράσω καθόλου αναλύοντας τις οκτώ διαφορετικές μορφές του Dungeons & Dragons από το 1974 έως το 2014 (σ.σ. τότε κυκλοφόρησε η εν ενεργεία 5η έκδοση). Αλλωστε, κανόνες, προσέγγιση, νούμερα, και άλλες τεχνικές λεπτομέρειες, δεν έχουν καμία σημασία. Το Dungeons & Dragons ορίζεται ως «Pen and Paper RPG (Role Playing Game)», και είναι το πλέον δημοφιλές παιχνίδι ρόλων στην ιστορία.

Απαιτεί την παρουσία ενός ατόμου το οποίο αναλαμβάνει το ρόλο του DM ή GM (Dungeon Master ή Game Master), και τουλάχιστον δυο ατόμων τα οποία αναλαμβάνουν τους ρόλους των PCs (Playing Characters), δηλαδή τους ρόλους των παικτών. Ο DM δημιουργεί μια δική του ιστορία: μια περιπέτεια με σενάριο, χαρακτήρες, κόσμους, πόλεις, και περιοχές. Εναλλακτικά, επιλέγει μια από τις αμέτρητες έτοιμες, δομημένες περιπέτειες που διατίθενται και του προσφέρουν όλες τις πληροφορίες και τα εργαλεία που χρειάζεται για να ταξιδέψει τους φίλους του σε άλλους κόσμους.

Οι PCs έχουν μια διαφορετική (δεν θα γράψω πιο εύκολη) δουλειά: δημιουργούν έναν χαρακτήρα, επιλέγοντας τη φυλή του (άνθρωπος, ξωτικό, νάνος, κλπ.), τα χαρακτηριστικά αυτού του ατόμου, το φύλλο του, τις ιδιαιτερότητές του, και χτίζουν έναν χαρακτήρα από το 0. Εν τέλει, επιλέγουν και αυτό που ονομάζεται «κλάση», δηλαδή το πως πολεμάει αυτός ο χαρακτήρας αν χρειαστεί. Στις κλάσεις περιλαμβάνονται από πολεμιστές με σπαθιά και ασπίδες, έως δρυΐδες που μιλούν με τα ζώα και μετατρέπονται σε ζώα.

Τα «εργαλεία» του παιχνιδιού περιλαμβάνουν: ένα χαρτί στο οποίο συμπληρώνονται όλα τα χαρακτηριστικά του παίκτη όπως: τα σωματικά και πνευματικά του προσόντα προσαρμοσμένα σε αριθμούς χάρη ευκολίας, τα αντικείμενα που έχει κάθε χαρακτήρας πάνω του, και σημειώσεις του παίκτη. Επιπλέον, ένα set από 7 ζάρια -τα οποία δεν είναι μόνο εξάεδρα όπως στο τάβλι- είναι αυτό που δίνει στους παίκτες τη δυνατότητα να λάβουν μέρος ενεργά στο παιχνίδι.

Ένα σετ από 7 ζάρια (τετράεδρο, εξάεδρο, οκτάεδρο, δυο δεκάεδρα, ένα δωδεκάεδρο, και ένα εικοσάεδρο) χρησιμοποιούν όλοι όσοι παίζουν D&D

Ξέρω. Φαντάζει περίπλοκο και δύσκολο. Δεν είναι. Θέλει ακριβώς την ίδια -ίσως και λιγότερη- ενασχόληση που χρειάζεται ένα MOBA όπως το League of Legends, ένα RPG όπως το Skyrim, ή οποιοδήποτε άλλο video game απαιτεί από τον παίκτη να μην κάνει απλώς κλικ το ποντίκι του, αλλά να ακολουθεί τακτικές, συγκεκριμένη σειρά με abilities ανά διαστήματα, και πάει λέγοντας.

Εκεί που διαφέρει, είναι στο «theatre of mind». Γραφικά δεν απαιτούνται. Μόνο εικόνες, και ό,τι επιλέξει ο DM για να «ντύσει» την περιπέτειά του (μουσική, κάποια αντικείμενα που μπορεί να εισάγει στο τραπέζι ώστε να φέρει μια αίσθηση ρεαλισμού, και άλλα). Κοινώς, όσα ο σκηνοθέτης κρίνει πως θα προσφέρουν στην εξέλιξη της ιστορίας.

Θέατρο για… αρχάριους

Στην πραγματικότητα, το Dungeons & Dragons -όπως και όλα τα Pen & Paper RPGs- είναι ένα θέατρο για αρχάριους. Μια θεατρική σκηνή με σκηνοθέτη-σεναριογράφο τον DM και ηθοποιούς τους PCs. Φαντάσου πως είναι να μπορείς για λίγες ώρες να πάρεις το ρόλο κάποιου άλλου, ο οποίος έχει σαφώς περισσότερες ικανότητες από εσένα (σ.σ. de facto μιας και ακόμη κι αν υπάρχει μαγεία στον κόσμο μας, δεν την έχουμε ανακαλύψει ακόμη, αλλά αφήστε με να ελπίζω παρότι υπέρμαχος της λογικής).

Πως είναι για λίγες ώρες να υποδύεσαι κάποιον του οποίου ο στόχος δεν είναι να κοιμηθεί καλά την Κυριακή για να ξυπνήσει ξεκούραστος για ακόμη μια δύσκολη Δευτέρα (σ.σ. καλή ώρα σήμερα); Αν ρωτήσετε ηθοποιούς, ειδικά του θεάτρου, θα σας πουν πως η ηθοποιία, το «σανίδι», δεν τους προσφέρει ένα επάγγελμα. Αποτελεί μια διέξοδο, πολλές φορές μια μορφή ψυχανάλυσης, και κυρίως, αποτελεί ένα safe space στο οποίο αφήνουν τις άμυνές τους ελεύθερες, και ζουν αυτό που ζει ο φανταστικός χαρακτήρας τους.

Στην πραγματικότητα, το Dungeons & Dragons -όπως και όλα τα Pen & Paper RPGs- είναι ένα θέατρο για αρχάριους. Μια θεατρική σκηνή με σκηνοθέτη-σεναριογράφο τον DM και ηθοποιούς τους PCs


Το να αποτινάξεις τις άμυνές σου και να βρεθείς ευάλωτος μπροστά σε άλλους, αποτελεί από μόνο του μια πράξη ηρωισμού. Την αναγνωρίζει ο ίδιος ο εαυτός σου σε εσένα, δεν χρειάζεται καν να σου πει κάποιος «μπράβο». Ακόμη και αν οι άνθρωποι γύρω σου είναι φίλοι σου, το να βγάλεις όλα τα φίλτρα σου και να είσαι αυτό που θες να νιώσεις για λίγες ώρες, είναι δύσκολο. Είναι όμως σαφώς πιο εύκολο από το να προσπαθήσεις να πιάσεις το… άπιαστο. Το να πολεμήσεις έναν δράκο. Να ρίξεις μια κυβέρνηση που βασανίζει ανθρώπους. Να εξαρθρώσεις μια σπείρα εγκληματιών. Να νιώσεις πως είναι να κρατάς στα χέρια σου δύναμη δοσμένη από μια θεϊκή ύπαρξη και σου παρέχει έμπρακτα δύναμη για να πολεμήσεις όσους είναι εχθροί σου.

Ένα καλοστημένο παιχνίδι

Ναι. Το Dungeons & Dragons παραμένει παιχνίδι. Κανένας από τους εκατοντάδες ανθρώπους που έχω γνωρίσει και παίζουν, δεν έχει αρπάξει ποτέ ραβδί πιστεύοντας πως θα χειριστεί τη μαγεία. Ουδείς έχει ορμήσει σε ανθρώπους με σπαθί, ή έχει πιστέψει πως μια θεϊκή ύπαρξη του μιλάει και του λέει να κάνει όσα κάνει. Αυτά, ανήκουν στη σφαίρα της ψυχιατρικής, και οι άνθρωποι που τα εκφράζουν, υποφέρουν από κάτι άλλο. Δεν επηρεάστηκαν από ένα παιχνίδι, μα από τη ζωή τους, την ανατροφή τους, το περιβάλλον τους, και καταρρακώθηκαν.

Αυτό, είναι μια ξεκάθαρη τοποθέτηση-απάντηση σε όσους ισχυρίστηκαν ανά τα χρόνια πως το Dungeons & Dragons είναι σατανιστικό παιχνίδι, που ωθεί τους νέους στη βία, και στις σέχτες που κάνουν θυσίες. Όχι. Είναι προσβλητικό και για αυτούς που απλώς βρίσκονται, περνάνε καλά μερικές ώρες με ζάρια και ιστορίες για δράκους, αλλά ακόμη πιο προσβλητικό για ανθρώπους που υποφέρουν από κάτι και ουδείς τους βοηθάει, ωθώντας τους τελικά σε κάποια ακραία πράξη ή στην πλήρη παράνοια.

Το D&D είναι απλώς ένα καλοστημένο παιχνίδι, με αρχή, μέση, και τέλος. Έχει κανόνες που δεν είναι απαραίτητο να ακολουθούνται στο ακέραιο, αρκεί να μην χαλάει η ισορροπία, και να διατηρείται η καλοπέραση. Αν απλά θες να περάσεις καλά, ακόμη κι αν δεν έχεις την ανάγκη να σε βοηθήσει το παιχνίδι να παλέψεις κάποια δύσκολη κατάσταση στην πραγματική σου ζωή, απλώς κάνε το βήμα. Πόσο κακό μπορεί να είναι να βρίσκεσαι σε ένα τραπέζι, ως ήρωας μιας επικής ιστορίας, να τρως, να πίνεις, και να περνάς καλά με τους φίλους σου;

Αυτό, είναι μια ξεκάθαρη τοποθέτηση-απάντηση σε όσους ισχυρίστηκαν ανά τα χρόνια πως το Dungeons & Dragons είναι σατανιστικό παιχνίδι, που ωθεί τους νέους στη βία, και στις σέχτες που κάνουν θυσίες. Όχι.


Το Α και το Ω. Να περνάς καλά. Κι αν δεν είναι για εσένα, γυρίζεις σελίδα. Το σίγουρο είναι πως για εμάς που το αγαπάμε, το D&D είναι μια σταθερά στις ζωές μας η οποία προσφέρει γαλήνη. Ανεργος, εργαζόμενος, πυρετωδώς αγχωμένος από deadlines, με κακές ή καλές ειδήσεις γύρω μου, άσχημες εποχές, και καλές, μακριά από την Ελλάδα, αλλά και στη χώρα που γεννήθηκα, ήταν πάντα εκεί για εμένα. Να με βοηθάει να βρίσκομαι με ανθρώπους, και να διασκεδάζω.

Για αυτό…

Thank you, Gary Gygax.

Υ.Γ. Το παρακάτω κείμενο είναι εμπνευσμένο από περιπέτεια Dungeons & Dragons και ανήκει στην ανθρωπότητα. Απλώς το έγραψε ο υπογράφων του αφιερώματος.

He turns around angry and sickened of his life. Three times he died, yet he lives and breathing. She puts her arms around him and kisses his neck. He starts crying, no sounds. She jumps into the cave, as he walks away, praying to his love for her that he'll die for one last time. So he can find her again.

The sound of a spell makes everything become silent, as he walks away into the desert. No armor, no weapon, no spells. His love and himself. Alone. The dream became true. He cried.

He pulls out his dagger, prays for the last time to his beloved god and gives himself the embrace of death. Hot blood runs from his throat, to the stiff sand, as he falls to his knees. A scream breaks the silence.

She runs to him, crying and screaming.

“She survived”, he thinks. “Thank god, you’re alive. Now someone can mourn for me”, he says with lips stiff and eyes closed. His last gasp is followed by her loud cry.

She runs the blade through her stomach. She takes her life and comes close to him.

Forever.

Τελευταία