Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΗ Μεγάλη των Σουηδών Σχολή

Η Μεγάλη των Σουηδών Σχολή

Η δεκαετία του ‘90 για τη metal μουσική ήταν κάτι σα σκωτσέζικο ντους. Από τη μία οι Metallica κουρεύτηκαν και συντάραξαν το είναι μας, οι Machine Head έπαιζαν hip hop, ο Dickinson εγκατέλειπε τους Iron Maiden και διάφορα άλλα τέτοια. Ο μέσος μεταλλάς ακροατής, πια περίμενε να βρέξει ακρίδες. Απ’ την άλλη βέβαια υπήρχαν και πράγματα που φώναζαν το αντίθετο: οι Pantera έβγαλαν τους καλύτερούς τους δίσκους, ο Dickinson είχε την εξαίρετη σόλο πορεία του και τέλος, στη Σουηδία γίνονταν πραγματάκια. Γεννήθηκε ένα νέο μουσικό ιδίωμα με Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης, το λεγόμενο Σουηδικό Ντεθ Μέταλ, για τους αγγλομαθείς Swedish Death Metal. Πρωτεργάτες της φάσης που χάραξε μια νέα πορεία στο heave metal ήταν οι At the Gates και τα κολλητάρια In Flames, Dark Tranquillity, Soilwork. Και αυτά παρακάτω είναι τα debut album τους.

In Flames – Lunar Strain (1994)

To μελωδικό death metal ειδικά όπως αποδόθηκε με την γέννηση του από τη μαγική τριάδα των At The Gates - Dark Tranquility - In Flames, είναι ο,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η σκηνή του Γκέτεμποργκ. Την πρωταπριλιά του 1994 κυκλοφορεί το ντεμπούτο των In Flames Lunar Strain. Ίσως το πιο “Dark Tranquility” άλμπουμ των In Flames. Και δεν περιέχει κακία, χλευασμό ή εμπαιγμό το σχόλιο μου. Μα είναι ένα στυλ Skydancer με τα φωνητικά του Stanne (όλοι πιστεύω γνωρίζετε την αμοιβαία ανταλλαγή τραγουδιστών ένα χρόνο αργότερα). Φοβερά μελωδικός δίσκος που μπορεί να μην έχει την αίγλη των The Jester’s Race, Whoracle και Colony, όμως είναι ένα από τα διαμάντια του New Wave Of Swedish Death Metal. Ανυπομονώ να γυρίσουν σε αυτές τις μέρες που τα συστατικά την επιτυχίας ήταν μίξη μελωδιών από βιολιά, γυναικεία φωνητικά, βαριά φωνητικά καθώς death riffs και solos που σου παγώνουν το αίμα.

Λουκάς Κάκος

Soilwork – Steelbath Suicide (1998)

Ξεκινώντας περίπου μια πενταετία αργότερα από τους υπόλοιπους τρεις, οι Soilwork κατάφεραν με εξαιρετικές κυκλοφορίες μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να ανέβουν πολλά επίπεδα και η “καλή” τριάδα του σουηδικού death αμέσως να γίνει τετράδα. Αυτός ο δίσκος ενδεχομένως να μην είναι και από τα milestones της σουηδικής σκηνής αλλά σίγουρα είναι ένα παράδειγμα της επιρροής που δέχτηκαν οι Soilwork από τις υπόλοιπες μπάντες αυτού εδώ του αφιερώματος.

Τραχύς ήχος, υψηλές ταχύτητες και “ωμές” συνθέσεις που αφήνουν μία εσάνς πρώιμης σουηδίλας, δείγμα ίσως και της οσμής ορμής που έδινε τότε το νεαρό της ηλικίας τους. Φυσικά χάνει σε σύγκριση με τον επόμενο δίσκο, The Chainheart Machine, όταν πια είχε σταθεροποιηθεί το line-up και οι δισκάρες διαδέχονταν η μία την άλλη, αλλά δεν παύει να πρόκειται για εξαιρετικό ντεμπούτο που έδειξε ότι οι Soilwork τότε, ήρθαν για να μείνουν. Και φυσικά περιέχει μέσα και τις τραγουδάρες “The Aardvark Trail” και “Sadistic Lullabye”.

Βαγγέλης Τσιμπλάκης

Dark Tranquillity – Skydancer (1993)

Τί είναι αυτό που κάνει το Skydancer ξεχωριστό; Είναι αυτό που θα κάνει τους Dark Tranquillity να ξεχωρίσουν και τα μετέπειτα χρόνια, η συνθετική ευφυΐα των Niklas Sundin και Martin Henriksson, καθώς και η φοβερή παραγωγή του Dragan Tanaskovic. Βλέπετε, αρκετές melodeath μπάντες, θεωρούν ότι η συνύπαρξη brutal και καθαρών (και δη γυναικείων) φωνητικών είναι αρκετή για να ονομαστεί κάτι μελωδικό death. Ο Niklas και ο Martin όμως έχουν τόσο τη σκέψη όσο και την ικανότητα, να το πάνε ένα βήμα παραπέρα. Στο Skydancer οι εναλλαγές μεταξύ ακουστικών και ακραίων μουσικών μερών, διαδέχονται η μία την άλλη και μάλιστα στα ακραία, οι μελωδίες είναι ευδιάκριτες και κρυστάλλινες. Σκεφτείτε κομμάτια του, όπως το “A Bolt of Blazing Gold”, “My Faeryland Forgotten”, “Alone”, “Shadow Duet” και τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν υπάρχει κάποιο που να υστερεί. Αλήθεια πόσες μπάντες μπορούν να το πουν αυτό για το ντεμπούτο τους;

Γιώργος Ξιφαράς

At the Gates - The Red in the sky Is Ours (1992)

Στο ντεμπούτο τους "The Red in the Sky Is Ours" τα ρεμάλια από τη Σουηδία ξεχώρισαν, και ο ακροατής αμέσως αντιλαμβανόταν πως έχει να κάνει με μια μπάντα η οποία έχει τη δύναμη να διαφοροποιηθεί από το σύνολο.
"Θέλαμε να εντυπωσιάσουμε τον κόσμο προσθέτοντας έξτρα riff και πολλές παράξενες ιδέες", έρχεται να μας “ισοπεδώσει” το μυστήριο ο μπασίστας και ιδρυτικό μέλος Anders Björler. Αυτό όμως δε ξεθωριάζει καθόλου την εικόνα του πρωτόγονα γοητευτικού "The Red in the Sky Is Ours" που αναμιγνύει δοσολογίες από πολλών ειδών μουσικές.
Ο ακροατής θα κοπανηθεί χωρίς αύριο με death/black μουσικές αλλά θα ανακαλύψει και το δάνδη μέσα του, με πιο εξευγενισμένα ηχοτοπία (βιολί, synth). Πάνω σε όλα αυτά έρχεται και ο Lindberg να γρυλίσει με απελπισία σαν να ζει την τελευταία του ημέρα στα εγκόσμια. Η μπάντα ήταν μόλις ένα χρόνο μαζί όταν έγραφε το "The Red in the Sky Is Ours" και δείχνοντας με το καλημέρα ότι τα καλύτερα έρχονται.

Γιώργος Γράντης

Τελευταία