Kamelot - Eternity

Καταπιάστηκα μέσα στην καρκαμπίλα του Ιουλίου με το ντεμπούτο των Kamelot για δυο βασικούς λόγους : Πρώτον πριν λίγες ημέρες έκλεισε 25 χρόνια ζωής και δεύτερον γιατί είναι από τις σπάνιες φορές που κανείς μα κανείς από τους fans δεν έχει ασχοληθεί με το ντεμπούτο μιας τόσο γνωστής μπάντας στο χώρο του heavy metal.

Αυτό δεν είναι μόνο δική μου άποψη αλλά ο ίδιος ο ηγέτης των Kamelot Thomas Youngblood έχει παραδεχθεί με πικρό τρόπο σε παλιότερες συνεντεύξεις πως οι οπαδοί τους αγνοούν τις δυο πρώτες κυκλοφορίες.

Συγκεκριμένα με τις κυκλοφορίες των Kamelot όπου δεν τραγουδάει ο Roy Khan, ο τραγουδιστής που πήρε ουσιαστικά τη μπάντα από τα στρώματα του underground και την ανύψωσε σε επίπεδα που η ίδια η μπάντα από την Tampa της Φλόριντα δεν περίμενε πως θα βρεθεί.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όταν ο Khan βρέθηκε στο συγκρότημα, ο βασικός συνθέτης των Kamelot (Thomas Youngblood) είχε ήδη ωριμάσει σημαντικά. Στα δυο πρώτα άλμπουμ με τον Mark Vanderbilt είναι σαν να έκανε το αγροτικό του, ένα πράμα. Το ντεμπούτο τους "Eternity" είναι διάφορα demo που έγραψαν από το 1991. Εδώ ο Youngblood δείχνει έστω και μέσα από αυτό το ακατέργαστο αμερικάνικο heavy/power, ότι αυτός και η μπάντα του έχουν ένα κάποιο μέλλον.

Στο "Eternity" μην περιμένετε μουσικές ιδέες εφάμιλλες ενός "Karma" ή ενός "Black Halo". Μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο 1994-95 και το heavy/power παίζονταν διαφορετικά, πόσο μάλλον από ένα συγκρότημα που έκανε βήματα νηπιακού ακόμα επιπέδου.

Το ντεμπούτο τους λοιπόν είναι ντυμένο με το στυλ που επιθυμεί και γουστάρει ο κλασσικός χεβιμεταλλάς των 90's. Έχει δυνατές κιθάρες όπως και rhythm section, επικούς στίχους, υψίφωνο τραγουδιστή και μια τίμια παραγωγή.

Οι Kamelot των πρώτων δισκογραφικών προσπαθειών περιτριγυρίζονται από τα περασμένα μεγαλεία των Queensrÿche, των Crimson Glory και γενικότερα του 80's US heavy metal που στη δεκαετία του '90 δυστυχώς είχε ήδη σκουριάσει. Πρώιμοι Queensryche λοιπόν που μιλάνε για το Βασιλιά Αρθούρο. Χμμ, ενδιαφέρον ακούγεται. Είναι όμως;

Ο frontman τους παλεύει καθ' όλη τη διάρκεια του "Eternity" να σε κάνει να θυμηθείς ή μάλλον να ξεχάσεις τον Tate και τον Midnight. Η μάχη όμως είναι άνιση διότι οι φωνητικές δυνατότητες του Vanderbilt είναι περιορισμένες. Μια ιστορία τον θέλει μετά το δεύτερό άλμπουμ των Kamelot να περιμένει εναγωνίως τα επόμενα σχέδια της μπάντας διότι είχε δεχθεί μια πολύ καλή δουλειά. Τελικά αποχώρησε από τους Kamelot και μετά από δυο εβδομάδες απολύθηκε και από τη δουλειά.

Στο "Eternity" όμως δεν είναι μόνο η περιορισμένη έκφραση του Vanderbilt. Πρόσθεσε και το ότι οι συνθέσεις είναι μέτριες και κατανοείς πως στο τέλος δε σου μένει απολύτως τίποτα. Έστω να σου μείνει ένα riff, ένα ρεφραίν να σιγοτραγουδήσεις ενώ πλένεις τα πιάτα. Μάλλον κάτι σου μένει, σου μένει μια γενική ιδέα πως οι Kamelot θέλουν μεγάλη προσπάθεια για να ανέβουν κατηγορία.

Από το "Eternity" στο αμέσως επόμενο "Dominion" οι Kamelot έκαναν μεγάλα βήματα προόδου. Προσωπικά τα θεωρώ γιγάντια, διότι το εν λόγω άλμπουμ λογίζεται για εμένα ανάμεσα στα κορυφαία της καριέρας τους και αξίζει ένας οπαδός του heavy/power να του ρίξει μια δυο ακροάσεις. Από την έλευση του Khan και έπειτα, τράβηξαν το δικό τους Excalibur από την πέτρα, "κυριαρχώντας" στο χώρο για αρκετά χρόνια.

Τελευταία