PVRIS - Use Me

"Ό,τι PVRIS 1 ευρώ!", "Ο PVRIS έκλεψε την ωραία Ελένη.", "Η PVRIS Χίλτον φοράει νούμερο παπούτσι 45 (έτσι έχω διαβάσει τουλάχιστον).", "Οι PVRIS είναι μια ροκ μπάντα." και άλλα τέτοια ωραία. Κάποιο από τα παραπάνω δεν αληθεύει.

Όπως διαβάζω δεξιά κι αριστερά το όνομα του σχήματος ήταν "Paris" αλλά λόγω νομικών κωλυμάτων άλλαξε στο τσαχπίνικο "PVRIS". Η μπάντα ιδρύθηκε το 2013 στο Lowell της Μασσαχουσέτης, από την Lynn Gunn (φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα), τον Alex Babinski (κιθάρα, πλήκτρα) και τον Brian MacDonald (μπάσο, πλήκτρα). Εύλογα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι το άκουσμα θα έχει πολλή ψηφιακούρα μέσα. Καμία αντίρρηση από μέρους μου. Μου αρέσουν τα μπλιμπλίκια. Μία ένσταση έχω μόνο και αυτή έγκειται στο χαρακτηρισμό "rock" που βλέπω σε διάφορες περιγραφές τους. Και όχι, δεν είναι θέμα ταμπελών και "η μουσική είναι μία" κλπ. Είναι ότι άλλο περιμένεις να ακούσεις και άλλο ακούς τελικά! Τι περιμένει κανείς από έναν ροκ δίσκο; Ηλεκτρικές κιθάρες, σόλο, "αλητεία", ντραμς, "ροκάδικο" μπάσο και τέτοια. Ε, καμία σχέση! Εκτός κι αν το συνθόμπασο θεωρείται ροκ πλέον. Παρόλα αυτά, έχουμε έναν αξιοπρεπέστατο pop, καρα-pop για την ακρίβεια, δίσκο.

Ανοίγω μια παρένθεση για να γράψω το παρακάτω καθώς το θεωρώ σημαντικό. Η τραγουδίστρια του σχήματος Lynn Gunn, το 2018, αντιμετώπισε κάποια προβλήματα με τη φωνή της με συνέπεια να μην αποδίδει τα αναμενόμενα και να πετάει κοκκόρια προς όλες τις κατευθύνσεις. Η λύση ξέρετε ποια ήταν; Πήρε μαθήματα φωνητικής και επανήλθε. Αυτό, προχωράμε.

Οι PVRIS λοιπόν κυκλοφορούν φέτος το 2020 τον τρίτο κατά σειρά δίσκο, με τίτλο "Use Me", όχι από τη δισκογραφική της γειτονιάς αλλά από ολόκληρη Warner. Μεταξύ των στούντιο άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει και τρία EPs με σημαντικότερο ίσως το τελευταίο "Hallucinations" καθώς τρία τραγούδια από 'κει περιλαμβάνονται και στο "Use Me".

Καταρχάς, το ομώνυμο κομμάτι είναι εξαιρετικό. Πιασάρικο και χορευτικό, έτοιμο για παραλιακή. Αλλά σε μαγαζί με γούστο, όχι σε τίποτα του σωρού. Να παίζει ποιοτική ποπ. Να το κενό στην αγορά, ένα μπαρ με ποιοτική ποπ μουσική. Τώρα ποιος θα ορίσει το τί είναι ποιοτικό και τι όχι είναι άλλη κουβέντα. Γι’ αυτό ας κάτσω σπίτι μου να περιμένω κάνα ΕΣΠΑ μπας και το ανοίξω εγώ ως αναψυκτήριο.

Ο δίσκος έχει και την μπαλαντούλα του για τους πιο χαλαρούς ("Loveless") γιατί γενικά κινείται σε πιο up-beat ρυθμούς. Πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια στο σύνολό του. Ειδικά "Gimme a Minute", "Hallucinations" - στο οποίο αναφέρθηκα και πιο πάνω - , "Old Wounds", "Death of Me", "Dead Weight" δικαιολογημένα αποτελούν και τα βίντεο του δίσκου. Χιτάρες προδιαγραφών, και μαζί με το "Good to Be Alive" συνθέτουν ένα πολύ καλό πακέτο τραγουδιών. Κομμάτια που αν τα δίναμε στην Dua Lipa σήμερα θα ήταν το νέο pop sensation ξέρω γω. Αλλά ας μη λέω μεγάλα λόγια γιατί αυτή τη στιγμή, με τούτο δω το review μπορεί να γράφεται ιστορία κι εγώ να μην το έχω πάρει χαμπάρι.

Το θέμα είναι ότι ο δίσκος ακούγεται νεράκι. Δεν είναι ροκ δίσκος ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ αλλά ΦΥΣΙΚΑ παραμένει ωραία κυκλοφορία. Και γενικά πολύ πολύ καλό και προσεγμένο σχήμα. Και απ’ ό,τι βλέπω ήδη έχουν και μερικά εκατομμύρια views σε κάποια κομμάτια οπότε κάτι κάνουν καλά! ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΕΤΣΙ! Τα φιλιά μου!

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Warner Records
Genre: Pop, Alternative Rock
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 28/08/2020
Band Links: PVRIS, Facebook, Istagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία