Deep Purple - Whoosh!

Πάρα πολλοί είναι αυτοί (συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου) που μπήκαν στο χώρο του rock/hard rock και metal ακούγοντας Deep Purple και κυρίως από την MkII σύνθεση. Συγκρότημα το οποίο από το 1968 μέχρι και σήμερα υπάρχει, ζει και βασιλεύει. Με τα πάνω του, τα κάτω του, με τα όλα του. Και ναι, το 2020 χτυπουν και δισκογραφικα με τον 21ο στούντιο δίσκο τους με τον τίτλο “Whoosh!”.

Πραγματικά, όταν έχουμε τέτοιες κυκλοφορίες πρέπει να τις ακούσουμε πολύ προσεκτικά και να τις κρίνουμε βάζοντας μέσα πολλές παραμέτρους. Και με πιο βασική παράμετρο την ηλικία τους, σε συνδυασμό με την συνθετική τους ικανότητα αλλά και όρεξη. Νομίζω, ότι το έχουν ακομα. Και το τονίζω με μεγάλη χαρά αφού διαψεύστηκα ευχάριστα, γιατί δεν πίστευα ότι θα έβγαζαν καλό δίσκο ύστερα από το “inFinite” του 2017. Κι όμως, το έκαναν. Προσοχή ! Δεν είναι καλύτερος του προηγουμένου, αλλά είναι καλός. Και εξηγώ παρακάτω.

Τo εναρκτήριο “Throw my bones” αναλαμβάνει λίγο μουδιασμένα την ξενάγηση στο “Whoosh!”. Η ξενάγηση, όμως έχει αξιοσημείωτους σταθμούς τα “Drop The Weapon”, “Nothing At All”, “The Long Way Round”, “The Power Of The Moon”… Το single “Man Alive” ενώ το περιμένεις για την απόλυτη απογείωση ύστερα από το σβήσιμο του εξαιρετικού ορχηστρικού “Remission Possible” χάνει πόντους από μια δεύτερη μέτρια εισαγωγή. Και εκεί που τα πράγματα πάνε να διορθωθούν κάνει σκαμπανεβάσματα. Δεν θα το διάλεγα με τίποτα για single. Και ίδρωσε το αυτί των Purple , τι είπε ο Λουκάς και ο κάθε Λουκάς. Anyway, συνεχίζουμε.

Το “No Need To Shout” είναι ότι πιο κοντινό στην Perfect Strangers εποχή (και δεν με χαλάει καθόλου μπορώ να πω). Στα 13 κομμάτια του δίσκου, το ένα είναι γνώριμο και μας πάει στο 1968 στην πρώτη τους κυκλοφορία και στο πρώτο κομμάτι του Shades Of Deep Purple “And The Address” (ναι υπάρχουν και άλλα κομμάτια εκτός από το Hush σε αυτό το δίσκο). Όρεξη για φρεσκάρισμα από την ναφθαλίνη;… Purple είναι ,ό,τι θέλουν κάνουν στην τελική. Και για την ιστορία, από τότε μέχρι τώρα μονο ο Ian Paice είναι το σταθερό ιδρυτικό μέλος των Purple.

Η παράγωγη του δίσκου από τον Bob Ezrin είναι αντάξια της ιστορίας και της βαρύτητας του ονόματος του συγκροτηματος. Δηλαδή, μπόμπα.

Τώρα να δούμε και σε ποιους απευθύνεται αυτή η κυκλοφορία. Νομίζω σε όλους που αγαπούν την καλή rock/hard rock μουσική. Όπως έχω αναφέρει πάμπολλες φορές τα περισσότερα πράγματα έχουν ήδη παιχτεί. Πόσο μάλλον από κάποιους που ήταν πρωτοπόροι ήχου και διαμόρφωσης μουσικών στερεωμάτων όπως οι Deep Purple. Και αφού έχουν τα κουράγια και μας θυμίζουν με αυτές τις κυκλοφοριες τι είναι το rock και το hard rock, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, αλλά με πολύ σεβασμό να υποκλιθούμε στο μεγαλείο τους.

Το “Whoosh!” μπορεί να είναι το κύκνειο άσμα τους; Κανείς δεν ξέρει. Ξέρω ότι είναι ένας ευχάριστος δίσκος για τα τωρινά δεδομένα. Ίσως και κάτι παραπανω. Πάντως αν είναι να συνεχίσουν έτσι , ας το κάνουν.

ΥΓ1: Όποιος μπει σε διαδικασίες σύγκρισης ειδικά από την έναρξη τους μέχρι και τη διάλυση τους στα τέλη του ‘76 είναι τουλάχιστον αστείος.

ΥΓ2: Μακάρι του χρόνου να είναι καλά και να μας επισκεφτούν, όπως καλή ώρα είχε ανακοινωθεί γι αυτό το καλοκαίρι.

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: earMUSIC
Genre: Rock
Παραγωγός: Bob Ezrin
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 10/07/2020
Band Links: Deep Purple, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify

Τελευταία