Αρχική POP CULTUREGAMINGΜε χαρτί και χρώματα, monitors και gamepads. . .

Με χαρτί και χρώματα, monitors και gamepads. . .

Οι τέχνες ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους έχουν την καταγραφή και δημιουργία συναισθημάτων. Μία ανακλαστική, πολύπλευρη διαδικασία του ανθρώπινου εγκεφάλου που ευθύνεται για την πνευματική ολοκλήρωση του ατόμου. Δηλαδή ευθύνονται για την αναπαραγωγή όλων εκείνων που ένας άνθρωπος αρχίζει να αισθάνεται, πριν ακόμα να είναι σε θέση να μπορεί να τα επικοινωνήσει με σαφήνεια και που σε πρώτο χρόνο δεν μπορούν να διακριθούν μέσω κάποιου απτού αποτελέσματος.

Τα βιντεοπαιχνίδια, ένα υπερσύνολο πολλών μέσων, έχουν το δικό τους ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που δεν είναι άλλο από την δυνατότητα της διαδραστικότητας τους με τον δέκτη -πομπό - παίχτη. Κάτι που δε συναντάται πουθενά αλλού σε αυτό το εύρος. Η επαφή και οι σχέσεις συνάφειας που έχουν με τις υπόλοιπες τέχνες μας επιτρέπει ίσως να τους αποδώσουμε - αν και πρώιμα – τον ανεπίσημο τίτλο “τέχνη εν τη γενέσει” μιας και στις τέχνες μεταξύ τους διακρίνουμε πολύ εύκολα τις σχέσεις συνάφειας που αναφέρονται παραπάνω .

Και λαμβάνοντας τα παραπάνω υπόψιν, μπορούμε να δούμε πως πολλές φορές οι τέχνες μπλέκουν με τα βιντεοπαιχνίδια και τα αποτελέσματα είναι φαντασμαγορικά. Είναι σαν κάποιος να αστειεύεται με τη φράση του Marshall McLuhan “the medium is the message”, μιας και το μέσο εδώ είναι οι τέχνες, οπότε ψάχνουμε ποια τέχνη είναι αυτή που μας επηρέασε περισσότερο.

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως στο άρθρο αυτό, σε περίπτωση που δε διάβασε κάποιος τον τίτλο, θα παρατηρήσουμε τα αποτελέσματα του συνδυασμού μεταξύ ζωγραφικής και video games.

"GRIS" είναι το όνομα του τίτλου που εύλογα θα έρθει στο μυαλό κάποιου ανακαλώντας στο πρόσφατο παρελθόν κάποιο παιχνίδι που να συνδυάζει αυτά τα δύο. Ένας indie game τίτλος που έβαλε το λιθαράκι του να στηρίξει τον ανεπίσημο τίτλο που αναφέρεται νωρίτερα. “Limbo”, “Machinarium”, “CupHead”, “Ori and the Blind Forest”, “Gorogoa” και οι υπόλοιποι τίτλοι που μπορούν να σταθούν δίπλα του είναι ικανοί να συνεχίζουν για πολλές γραμμές ακόμα.

Το GRIS λοιπόν δεν έκανε τίποτα πρωτότυπο ως προς το gameplay του, είναι ένα 2d platformer - που έχουμε αρχίσει να βλέπουμε αρκετά αραιά τα τελευταία χρόνια - και μάλιστα ένα καλοδουλεμένο. Αλλά τι είχε να προσφέρει; Με μαγνήτισε από τη πρώτη στιγμή που είδα τυχαία την εικόνα του thubnail του review του. Το κλικ έγινε χωρίς σκέψη και το διάβασμα του review σχεδόν αναγκαίο. Γυρίζοντας σπίτι από τη δουλειά το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να το αποκτήσω και να μην το παίξω ποτέ. Πέρασε ενάμισης χρόνος μέχρι να το πιάσω σοβαρά στα χέρια μου, μετά από αρκετές απόπειρες που ένιωθα πως δε θα του αφιέρωνα τη προσοχή που του άρμοζε. Μέσα από αυτό το παιχνίδι και την απαραίτητη έρευνα για τους συμβολισμούς του, την ομάδα ανάπτυξης και όσους συμμετείχαν έστω και στο ελάχιστο έμαθα πολλά πράγματα για τα παιχνίδια και για εμένα όσο έπαιζα ή έκανα παύσεις μέχρι να το συνεχίσω.

Η ζωγραφική που είναι το κυρίως οπτικό μέσo του GRIS είναι κάτι το μαγικό. Όχι γιατί μεταφέρεσαι από τις νερομπογιές, στα παστέλ χρώματα και άλλοτε στις ξυλομπογιές με υπέροχους χρωματισμούς και ρυθμούς, ούτε γιατί οι μεταβολές αυτές γίνονται με τη φυσικότητα που θα κυλούσε το βλέμμα από το ένα έργο τέχνης στο άλλο. Η μαγεία έρχεται ακριβώς επειδή η αισθητική που κυριαρχεί στο παιχνίδι – και η αναφορά εδώ γίνεται μόνο σε ό,τι βλέπουμε – είναι το αποτέλεσμα της ίδιας της αισθητικής της τέχνης της ζωγραφικής, όπως μας λένε και οι δημιουργοί του παιχνιδιού και ουσιαστικά ενισχύουν το “the medium is the message” . Διάλεξα το GRIS να αποτελεί την αναφορά μου στο άρθρο αυτό, πέραν της μεγάλης αγάπης μου γι’ αυτό, γιατί θεωρώ πως είναι το πιο σημαντικό αμάλγαμα των δύο κυρίαρχων εννοιών που πραγματεύονται εδώ.

Τα χρώματα, τα σχέδια, η αλληλουχία τους και η παρουσία τους σηματοδοτεί στο παιχνίδι πέραν τον βασικών του λειτουργιών, τα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας, την εξέλιξη του παιχνιδιού, την κρισιμότητα του χρονικού σημείου. Δίνει έτσι στον παίχτη όλα τα ερεθίσματα που χρειάζεται για να δεθεί με την ιστορία και το παιχνίδι και να μπει στον κόσμο αυτόν και να συμμετάσχει. Immersive world το λένε στο χωριό μου αυτό, αλλά εδώ δεν ισχύει, δεν είναι αυτό. Η ζωγραφική ως τέχνη, είναι κάτι για το οποίο μας μιλάνε από τα μικρά μας χρόνια. Είναι η τέχνη που αν οι συνθήκες είναι καλές μπορούμε να τη διακρίνουμε όπως ακριβώς αποδόθηκε πριν 2000 χρόνια, 1000 χρόνια, 300 χρόνια και πάει λέγοντας . Τα χρώματα, τα σχέδια και η διάθεση είναι εκεί, έτοιμα και στημένα να τα ερμηνεύσουμε χωρίς καμία χρήση οποιουδήποτε εξωτερικού μέσου μέσου ή περεταίρω κίνησης μας. Αρκεί η πρώτη καταγραφή της, η ύπαρξη της. Ανοίγουμε τα μάτια μας και την επεξεργαζόμαστε. Αυτή τη δύναμη δεν τη συναντάμε σε άλλη τέχνη. Αυτό είναι το στοιχείο που η ζωγραφική μπορεί να προσδώσει στα παιχνίδια, αυτή την πρωτόγονη και αρχετυπική δύναμη που γίνεται άμεσα αντιληπτή από όποιον την έχει βιώσει έστω και μια φορά στη ζωή του. Αποτελεί στοιχείο του κοινωνικού μας περιβάλλοντος από την προϊστορία του είδους μας.

Αυτή λοιπόν η δύναμη συνδυάζεται με τη διαδραστικότητα του μέσου των βιντεοπαιχνιδιών και ο παίχτης πλέον συμμετέχει σε μία έως τώρα μη διαδραστική τέχνη, το παιχνίδι πλέον αποτελεί τον καμβά και ο παίχτης τον ζωγράφο, η τέχνη είναι το μήνυμα αλλά το μέσο είναι το παιχνίδι.

Τελευταία