Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Μέσα από τον καπνό των 80s, το "Powerslave" ξεπρόβαλε το 1984 για να στοιχειώσει το heavy metal, σφραγίζοντας την απόλυτη κυριαρχία των Iron Maiden.
- Ο δίσκος άλλαξε δραστικά τον σκληρό ήχο, παραδίδοντας το ιερό δισκοπότηρο των μνημειωδών, σκοτεινών συνθέσεων.
- Ένα αριστούργημα που απέδειξε πώς η ωμή ορμή συνυπάρχει με την κινηματογραφική αφήγηση.
- Το όραμα του Steve Harris βρήκε σάρκα μέσα από τη συμπαγή παραγωγή του Martin Birch.
Η αυξανόμενη επιτυχία των Iron Maiden στα τέσσερα πρώτα τους άλμπουμ συνοδεύτηκε από μία σχετικά έντονη εναλλαγή μελών. Μεταξύ του ομώνυμου ντεμπούτου του 1980 και του “Killers” του 1981, ο κιθαρίστας Dennis Stratton έδωσε τη θέση του στον Adrian Smith. Την επόμενη χρονιά, ο τραγουδιστής Paul Di’Anno έφυγε και ο Bruce Dickinson πήρε το μικρόφωνο για το “The Number Of The Beast”. Στη συνέχεια, ήταν η σειρά του ντράμερ Clive Burr να αποχωρήσει. Ο Nicko McBrain πήρε τη σκυτάλη στο “Piece Of Mind” του 1983.
Η διαρκώς μεταβαλλόμενη σύνθεση δεν έκανε ζημιά στη δυναμική των Maiden, ούτε στις πωλήσεις των δίσκων τους. Η άφιξη του McBrain έφερε επιτέλους την απαραίτητη σταθερότητα. Τα πρώτα δείγματα αυτής της χημείας φάνηκαν ξεκάθαρα στο “Powerslave”.
«Είχαμε κάνει μια παγκόσμια περιοδεία πριν βάλουμε τον Nicko στο συγκρότημα», θυμάται ο Steve Harris. «Προφανώς ο μπασίστας πρέπει να δένει τέλεια με τον ντράμερ.» «Ίσως αυτό να μας έδωσε τη σιγουριά που χρειαζόμασταν».
Πώς γράφτηκε το “Powerslave” & η ιστορία των κομματιών
Αυτή η αυτοπεποίθηση φάνηκε στο “Powerslave”, τον πέμπτο δίσκο των Iron Maiden μέσα σε πέντε χρόνια και τον πρώτο με το ίδιο ακριβώς line-up με τον προκάτοχό του. «Δεν είχαμε ιδέα τι θα γράφαμε στον δίσκο, αφού δε δουλεύουμε με περισσεύματα ή μέρη τραγουδιών που μας έχουν μείνει στο συρτάρι», αποκαλύπτει ο Steve Harris. «Όλα ήταν φρέσκα και βγήκαν στη συγκεκριμένη περίοδο σύνθεσης, γιατί ποτέ δεν γράφουμε στον δρόμο. Ποτέ δεν αποφασίζουμε την κατεύθυνση από πριν. Απλά γράφουμε ένα σωρό ιδέες και βλέπουμε τι θα προκύψει στο τέλος».

«Ήταν όλα τυχαία», προσθέτει ο Bruce Dickinson. «Πάντα έτσι συμβαίνει, κανείς δεν με πιστεύει όταν το λέω. Κάνω τους στίχους μου όσο πιο οπτικούς μπορώ, γιατί έτσι λειτουργεί το μυαλό μου. Οραματίζομαι κάθε λέξη όταν γράφω. Καθώς τραγουδάω, βλέπω στο μυαλό μου την εικόνα μου να στέκομαι στο κατάστρωμα ενός καταραμένου μεγάλου πλοίου στο “Rime Of The Ancient Mariner” ή τα σκυλιά του πολέμου στο “2 Minutes To Midnight”. Χτίζω τον δικό μου μικρό κόσμο και μετά τον αποτυπώνω στο χαρτί με τη μορφή στίχου».
Από πολλές πλευρές, τα δύο αυτά κομμάτια είναι τα άκρα του πλανήτη των Maiden. Δείχνουν την ικανότητα της μπάντας να κινείται με άνεση ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικούς ήχους. Στέκονται απέναντι το ένα στο άλλο σαν δύο ξεχωριστοί κόσμοι.
Το “2 Minutes To Midnight” είναι ένα εκρηκτικό, γρήγορο κομμάτι. Το “Rime Of The Ancient Mariner” είναι ένα τεράστιο έπος, παρμένο από το ομώνυμο ποίημα του Samuel Taylor Coleridge. Με διάρκεια που αγγίζει τα 14 λεπτά, αποτελούσε το μεγαλύτερο τραγούδι που είχε γράψει ποτέ το συγκρότημα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η φιλοδοξία του έδειξε τον δρόμο για το μέλλον της μπάντας.

«Αυτή ήταν η τρελή ιδέα του Steve», εξηγεί ο Adrian Smith. «Εκείνες τις μέρες πηγαίναμε στο Τζέρσεϊ για να γράψουμε σε ένα στούντιο που νοικιάζαμε, με τον καιρό να είναι συνήθως απαίσιος τον χειμώνα. Είχαμε ένα σύστημα όπου ο καθένας μας έβγαζε τις ιδέες του και μετά δουλεύαμε με όποιον ήθελε για να τις προχωρήσουμε. Ήταν μια πολύ φυσική διαδικασία για εμάς».
«Εγώ συχνά δούλευα με τον Bruce για τους στίχους των τραγουδιών μου ή με τον Davey για τις αρμονίες και τα κιθαριστικά μέρη. Ο Steve συνήθως δουλεύει μόνος του πάνω στις ιδέες του και όταν αυτές είναι έτοιμες κατά 90%, τις παρουσιάζει στο συγκρότημα. Αυτή η παρουσίαση γίνεται πάντα στο τέλος της ημέρας, σαν ένα σχολικό show and tell!»
Η ηχογράφηση στις Μπαχάμες & η παραγωγή του Martin Birch
«Όταν πρότεινε το “Mariner”, ήξερα κατευθείαν ότι έπρεπε να το κάνουμε, γιατί δεν είχα ακούσει κανέναν να κάνει κάτι τέτοιο στο παρελθόν. Όταν το γράφαμε στις Μπαχάμες, χρειάστηκε να κρεμάσει τους στίχους από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα, επειδή ήταν πάρα πολλοί. Ο Steve είχε τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που έπεισε και τους υπόλοιπους. Είναι ένα τόσο δραματικό κομμάτι, πώς γίνεται να μην σου αρέσει;»

«Στην πραγματικότητα δεν ξέρω από πού μου ήρθε», εξομολογείται ο Steve Harris. «Έγραψα το μεγαλύτερο μέρος στις Μπαχάμες, εκεί που ηχογραφήσαμε τον δίσκο. Είχα μια μικρή ιδέα στο Τζέρσεϊ, στο Compass Point Studios ενώθηκαν όλα τα κομμάτια. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως κανείς μας δεν πίστευε ότι το τραγούδι κρατούσε 13 λεπτά. Ήμασταν τόσο απορροφημένοι στο να το κάνουμε να δουλέψει και περνούσαμε τόσο καλά, που νομίζαμε ότι ήταν το πολύ οκτώ ή εννέα λεπτά».
Πέρα από τον Steve Harris και τον Dave Murray, υπήρχε άλλη μία σταθερά στην ομάδα των Maiden. Ο Martin Birch καθόταν στην καρέκλα του παραγωγού από την εποχή του “Killers”. Η συμβολή του ήταν καθοριστική για να αποτυπωθεί στο βινύλιο ο χαρακτηριστικός τους ήχος.
«Οι Deep Purple είναι η αγαπημένη μου μπάντα», παραδέχεται ο Adrian Smith. «Όταν ο Martin, που είχε δουλέψει πολύ μαζί τους στα 70s, ήρθε για το “Killers”, είχα φοβερό άγχος γιατί πίστευα ότι θα με θεωρούσε ένα τίποτα. Ο τύπος είχε βγάλει τον καλύτερο εαυτό του Ritchie Blackmore και είχε ηχογραφήσει το άλμπουμ “In Rock”. Τι θα έκανε ο μικρός Adrian Smith για να τον εντυπωσιάσει; Ο Martin καταλάβαινε πλήρως το όραμα των Iron Maiden, έβγαζε τον καλύτερο εαυτό των μουσικών και ήταν ο συνδετικός κρίκος για όλες αυτές τις ιδέες. Μας έδωσε τη δυνατότητα να φτιάξουμε δίσκους με έναν τόσο τεράστιο ήχο».
«Ο Martin ήταν πολύ άνετος στη συνεργασία», προσθέτει ο Steve Harris. «Γνωριζόμασταν ήδη πολύ καλά μέχρι τότε. Ποτέ δεν κανόνιζε αυτός τα πράγματα, εμείς κάναμε όλη τη σύνθεση και τις ενορχηστρώσεις. Ο Martin ήταν απλά εκεί για να πιάσει την ενέργεια στον αέρα».
Τα concept στοιχεία του δίσκου και η εξαντλητική περιοδεία
Η μπάντα είχε μπει για πρώτη φορά στα Compass Point Studios για το “Piece Of Mind”. «Περάσαμε τόσο ωραία γράφοντας το “Piece Of Mind” στο Compass Point, που έπρεπε σίγουρα να επιστρέψουμε για το “Powerslave”», λέει ο Steve Harris γελώντας. «Για αυτόν τον λόγο και για φορολογικούς λόγους!»
Το “Powerslave” ξεχωρίζει έντονα για τον οπτικό του χαρακτήρα. Η ικανότητα της μπάντας να λέει ιστορίες έφτασε σε ένα νέο επίπεδο, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που θυμίζει concept δίσκο. Εξερεύνησαν το υπερφυσικό στο “Rime Of The Ancient Mariner”, τη Μάχη της Αγγλίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο “Aces High” και το τέλος του κόσμου στο “2 Minutes To Midnight”. Το αιγυπτιακό θέμα του ομώνυμου κομματιού έδωσε την έμπνευση και για το θρυλικό εξώφυλλο.

Ο δίσκος κρύβει άλλη μία έκπληξη, το “Losfer Words (Big ‘Orra)”. Είναι το πρώτο ορχηστρικό των Maiden μετά το “Transylvania” από το ντεμπούτο τους. «Απλά δεν είχαμε στίχους για αυτό», ξεκαθαρίζει ο Steve. «Όταν ακούσαμε το κομμάτι, μας φάνηκε κρίμα να βάλουμε φωνή, η μελωδία στεκόταν περίφημα από μόνη της. Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να γράψουμε ένα τέτοιο για τον επόμενο δίσκο. Δεν έχουμε αυστηρούς κανόνες, πάμε πάντα με την έμπνευση».
«Losfer Words, ναι, στην κυριολεξία», λέει γελώντας ο Bruce Dickinson. «Είχαμε στερέψει από στίχους και ζοριστήκαμε πολύ να βρούμε μια ιδέα που να κουμπώνει στη μουσική.» «Κάποιος ρώτησε αν το χρειαζόμασταν πραγματικά. Τότε σκέφτηκα πως δεν χρειαζόταν, ήταν τέλειο ακριβώς όπως ακουγόταν».
Το “Powerslave” κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1984, σκαρφαλώνοντας στο νούμερο δύο των βρετανικών charts και στο νούμερο 21 στην Αμερική. Η παγκόσμια περιοδεία που ακολούθησε ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη της μέχρι τότε πορείας τους. Τα εντυπωσιακά σκηνικά ανέβασαν τον πήχη για όλα τα μελλοντικά shows της μπάντας.
Αυτή η τεράστια περιοδεία είχε το τίμημά της για κάποια από τα μέλη. Ο Bruce Dickinson παραδέχτηκε αργότερα πως σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει το συγκρότημα εξαιτίας της απίστευτης κούρασης. «Το σκέφτηκα, ναι», δήλωσε στο Loudwire το 2017. «Ήμουν πάρα πολύ εξαντλημένος ψυχολογικά από όλη αυτή την πίεση».



